Connect with us

Zabawa

Recenzje filmów: Nowości od 12.-13. sierpień

Published

on

Kliknij, aby powiększyć

  • Jabłko +
  • Emilia Jones w KODA

KODA ***

Dużo łatwiej jest wybaczyć schematyczny materiał w filmie, gdy historia, której on służy, jest oddana tak szczerym emocjom i szczegółowości. Scenarzysta/reżyser Siân Heder, który zajmuje się adaptacją francuskiego filmu z 2014 roku, podąża za uczennicą liceum Ruby (Emilia Jones), słyszącym dzieckiem niesłyszącej osoby dorosłej (stąd akronim, od którego pochodzi tytuł filmu). Szeroko zaangażowana w pomoc rodzinie, niezależnie od tego, czy pracuje na łodzi rybackiej jej ojca, czy tłumaczy, Ruby postanawia oddać się swojej miłości do muzyki, kiedy dołącza do szkolnego chóru. Istnieje pewna dość przewidywalna dynamika działania, na przykład romantyczne zainteresowanie (SingstrasseFerdia Walsh-Pelo) i twardy, ale troskliwy nauczyciel muzyki (Eugenio Derbez) na drodze do napięć rodzinnych, których można się spodziewać. Ale Heder naprawdę zakochuje się w tej rodzinie – niesłyszący aktorzy Marlee Matlin, Troy Kotsur i Daniel Durant są świetni, podobnie jak przełomowa praca Jonesa – co sprawia, że ​​Ruby ciężko jest myśleć o jednej pasji do naśladowania które mogą cię od ciebie odciągnąć. I satysfakcjonujące jest widzieć te postacie przedstawiane jako ziemskie, seksualne i wcale nie święte. Wszystko opiera się na nie jednym, nie dwóch, ale trzech kluczowych momentach skupionych na muzyce, z których każdy może spowodować guzek w twoim ciele z zupełnie innych powodów, prowadząc do tego rodzaju zadowolenia tłumu, który zasługuje na etykietę. Dostępne w kinach i przez Apple + od 13 sierpnia. (PG-13)

Ciekawski ***
Nie tylko dlatego, że jest pełen seksu i nagości, historyczny dramat literacki Lou Jeuneta unika potencjalnej niezdarności gatunku; Prawie każdy wybór filmu wydaje się właściwy. Scenariusz autorstwa Jeunet i Raphaëlle Desplechin analizuje prawdziwy romans w Paryżu w latach 90. XIX wieku między wczesnym pisarzem erotycznym i fotografem Pierrem Louÿsem (Niels Schneider) a Marie de Régnier (Noémie Merlant), która sama jest aspirującą pisarką i żoną przyjaciela Pierre’a, poety Henriego (Benjamin Lavernhe). Film dotyka okoliczności społecznych, które trzymały Marie w pułapce małżeństwa bez miłości – które w zasadzie zostało sprzedane Henri przez jej rodziców potrzebujących pieniędzy – a także obsesji na punkcie kobiet jako obiektów artystycznych, które trzymały Pierre’a w emocjonalnej odległości od Marie. To solidna historia oparta na odkryciu Marie, jak odróżnić się od dwóch mężczyzn w jej życiu, ale szczegóły pomagają jej sprzedać: świetna muzyka Arnauda Rebotiniego mieszającego syntezatory z instrumentami symfonicznymi, aby służyć jako bohaterowie Podkreślanie ludzi, którzy wyprzedzają swoje czasy ; wspaniała sekwencja z sesją zdjęciową w zoo; różne sposoby, w jakie fotografie Pierre’a stają się dowodami zdrady. Jeśli chcesz mieć swój gorący i napalony francuski dramat seksualny, musisz go zdobyć ze stroną reżyserskiej wiedzy. Dostępne 13 sierpnia na SLFSatHome.org. (NIE)

READ  Era streamingu zmieniła Polskę w głęboki raj dla producentów - The Hollywood Reporter

Wolny facet ** 1/2
Zobacz kontrolę działania. Dostępne w kinach 13 sierpnia. (PG-13)

Klasa ***
Reżyser Peter Nicks kończy swoją „Oakland Trilogy” – dokumentalną – wcześniej skupiającą się na opiece zdrowotnej i policji – badaniem systemu szkół publicznych, który zarówno korzysta, jak i cierpi z powodu nieoczekiwanego obrotu wydarzeń na świecie. Koncentrując się na seniorach z większości nie białych liceów w Oakland w roku szkolnym 2019-2020, nasza wcześniejsza wiedza, że ​​COVID-19 wywróci sprawy do góry nogami, wisi nad wczesnymi scenami, w których widzimy uczniów w żywiołowej aktywności, którzy sprawdzaj ich media społecznościowe w klasie i od czasu do czasu przysypiaj. Ale narracja opiera się na wysiłkach uczniów, aby poradzić sobie z planowanymi cięciami w szkolnym budżecie, wzywając do położenia kresu oddanym siłom policyjnym Okręgu Szkolnego Oakland, a w szczególności przedstawicielowi Uczniów z Oakland przy Zarządzie Szkoły, Denilsona Garibo. Aktywizm wokół tego tematu oferuje bardziej przekonujący materiał niż indywidualne życie studenckie, które na ogół pozostaje niejasne i niezbadane. Ale gdy wiosną uczniowie uciekają z klas, a uwaga całego kraju skupia się na protestach przeciwko przemocy policji, krucjata zyskuje dodatkowy oddźwięk ze strony Garibo i jego kolegów. Rezultatem jest nie tyle opowieść o godnym podziwu młodzieńczym aktywizmie, ile przypomnienie, jak często trzeba strasznych tragedii, by podjąć nawet najbardziej oczywiste działania. Dostępne od 12 sierpnia do Hulu. (NIE)

Nigdy więcej śniegu ** 1/2
Szybki kolor udowodnił już, że w narracji o „superbohaterskim pochodzeniu” jest miejsce na artystyczne zwroty, ale ten polski dramat pisarzy/reżyserów Małgorzaty Szumowskiej i Michała Englerta stara się łączyć fantazję, historię i satyrę społeczną, która nigdy do końca nie ma swojego miejsca. Alec Utgoff gra Zhenię, ukraińską imigrantkę, która pracuje jako masażysta w Polsce i służy głównie mieszkańcom ekskluzywnego osiedla. Na naszych oczach Zhenia spotyka się z różnymi klientami – nieszczęśliwą gospodynią domową (Maja Ostaszewska); mężczyzna z rakiem (Łukasz Simlat); kobieta bardzo lubiąca swoje psy (Katarzyna Figura) – dostajemy wgląd w jego historię, w której dorastanie w cieniu katastrofy w Czarnobylu mogło go uczynić… innym. Przez chwilę wydaje się, że Zhenia służy przede wszystkim jako przewodnik wycieczek po życiu nieszczęśliwych bogatych, zyskując wgląd w niewierność małżeńską i nadużywanie substancji, które często są ukryte przed oczami jej rówieśników. Filmowcy znajdują tam interesujący materiał, ale sam Zhenia pozostaje tajemnicą, nieliczne retrospekcje i oznaki, że jakoś ucieka i czuje się całkowicie odłączony od scen ze swoimi klientami. Jeśli ma to być opowieść o wędrownym superbohaterze, który na krótko zagłębia się w życie ludzi, aby im pomóc, to dostaliśmy ją już w latach 70. Niesamowity Hulk Programy telewizyjne. Dostępne 13 sierpnia na SLFSatHome.org. (NIE)

READ  Mieszkańcy Chorzowa w Hotelu Paradise 2. Kamil Piórkowski wziął udział w drugiej edycji reality show TVN FOTO

Szukam Pana Rugoffa ***
Osobiste powiązanie reżysera Iry Deutchmana z historią Dona Rugoffa – pioniera niezależnego, zagranicznego i dokumentalnego kina w Nowym Jorku w latach 60. i 70. ze swoim Cinema 5 Corporation – to jedna z niewielu rzeczy, które czynią go intrygującym Ukryj fragment z historii filmu. Deutchman opowiada o awansie Rugoffa do przejęcia nowojorskiej sieci kin, założonej przez jego ojca, oraz o jego umiejętnym rozpoznaniu – a czasem tworzeniu – rynku dla filmów takich jak Z, daj mi schronienie, Pompa żelaza oraz Putney Swope który nie zadomowił się jeszcze w krajobrazie amerykańskiego kina. W rzeczywistości najlepsze momenty w Poszukiwaniu pana Rugoffa upamiętniają czystą popisowość, z jaką Rugoff promował swoje filmy, w tym zatrudnianie ludzi wędrujących po Manhattanie w kolczugach, uderzających w kokosy, aby się reklamować Monty Python i Święty Graal, lub poproś artystę Johna Willisa, aby stworzył specjalne dekoracje okienne do filmów wyświetlanych w kinach Rugoffa. Ale choć Deutchman cudownie unika hagiografii, uznając, że Rugoff (słowa Deutchmana na ekranie) może być „złym człowiekiem”, reżyser poświęca trochę za dużo czasu na szukanie filmu dokumentalnego o ostatnich latach Rugoffa w Martha’s Vineyard. Podkreślanie tragedii tego, do czego zostało zredukowane, wydaje się być odwróceniem uwagi od hołdu dla tego, jak Rugoff niemal w pojedynkę stworzył amerykański przemysł filmowy. Dostępne 13 sierpnia na SLFSatHome.org. (NIE)

Continue Reading
Click to comment

Leave a Reply

Twój adres e-mail nie zostanie opublikowany. Wymagane pola są oznaczone *