Connect with us

Nauka

Magiczny pocisk Paula Ehrlicha

Published

on

Od czasu do czasu przemysł rozrywkowy męczy się kręceniem filmów o postaciach z komiksów i sięga do historii nauki, aby dostarczać ekscytujących opowieści przygodowych – często z mniejszą liczbą strzelanin i eksplozji.

Na przykład w 1940 roku filmowcy dali nam Magiczny Pocisk dr Ehrlicha, film biograficzny z udziałem znanego amerykańskiego aktora Edwarda G Robinsona w tytułowej roli dr Paula Ehrlicha.

„Magiczny pocisk” w hollywoodzkiej narracji tej historii odnosi się do ostatecznie udanych poszukiwań (alarm spoilera) w celu znalezienia leku na syfilis w pierwszej dekadzie XX wieku. Ale w szerszym kontekście, praca przyniosła Ehrlichowi w 1908 roku Nagrodę Nobla w dziedzinie fizjologii lub medycyny (którą dzielił z rosyjskim badaczem Ilyą Miecznikowem) i, według organizacji Nagrody Nobla biografia de Ehrlich, uczynił go „sławnym jako jeden z głównych twórców chemioterapii”.

Biografia Nobla mówi, że celem Ehrlicha było „znalezienie chemikaliów, które mają szczególne powinowactwo do organizmów chorobotwórczych, z którymi, podobnie jak antytoksyny, trafiałyby do toksyn, z którymi są konkretnie spokrewnieni, i byłyby, jak to określił Ehrlich, magicznymi” kulami „które trafiłyby prosto do ciał, dla których były przeznaczone”.

Jeśli chodzi o hollywoodzką wersję tej historii, a przejrzeć w New York University Langone Health Academic Medical Center oświetlony (Baza danych o literaturze, sztuce i medycynie) mówi: „Pomimo wolnego tempa i schmaltu lat 40., studenci uważają ten film za pouczający i inspirujący”.

Źródło: Wikimedia Commons

Ehrlich urodził się 14 marca 1854 r. w Strehleniu na Dolnym Śląsku, na terenie dzisiejszej Polski. Uczęszczał do gimnazjum we Wrocławiu w Polsce oraz na uniwersytety w Polsce, Francji i Niemczech. Doktoryzował się w medycynie w 1878 r. i został mianowany adiunktem w berlińskiej klinice lekarskiej.

Niektóre z wczesnych prac Ehrlicha dotyczyły badania barwników, które można wykorzystać do badania określonych narządów, tkanek i komórek. Odkrył, że niektóre barwniki mają przewidywalne reakcje z wieloma komórkami, a także przetestował barwniki pod kątem właściwości terapeutycznych.

READ  NASA przedstawia plan pierwszej kobiety na Księżycu do 2024 roku

do 2003 papier, „Praca doktorska Paula Ehrlicha: kamień milowy w badaniu komórek tucznych”, opublikowana w British Journal of Hematology, zauważyła, że ​​miała to miejsce podczas pracy nad jego rozprawą doktorską „Wkład w teorię i praktykę plam histologicznych” w Lipsku Uniwersytet, na którym Ehrlich po raz pierwszy opisał rodzaj komórek, które nazwał „komórkami tucznymi” (Mastzelle).

Brytyjskie Towarzystwo Immunologii twierdzi, że komórki tuczne „są długo żyjącymi komórkami rezydującymi w tkankach, które odgrywają ważną rolę w wielu środowiskach zapalnych, w tym w obronie gospodarza przed infekcjami pasożytniczymi i reakcjami alergicznymi.

„(Są) zlokalizowane na granicach między tkankami a środowiskiem zewnętrznym, na przykład na błonach śluzowych jelita i płuc, na skórze i wokół naczyń krwionośnych. Komórki tuczne są przede wszystkim odpowiedzialne za odpowiedź zapalną, ponieważ mogą być aktywowane w celu uwolnienia szerokiej gamy mediatorów stanu zapalnego przez wiele różnych antygenów, w tym alergeny, patogeny i mediatory fizjologiczne”.

Organizacja Nagrody Nobla podaje, że w 1882 roku Ehrlich „opublikował swoją metodę barwienia prątka gruźlicy”, na co zwrócił uwagę Robert Kocha, opisane przez amerykańskie Centra Kontroli i Zapobiegania Chorobom jako jeden z „założycieli nauki o bakteriologii… najlepiej znany z odkrycia Mycobacterium tuberculosis, organizmu wywołującego gruźlicę”, za co otrzymał Nagrodę Nobla w dziedzinie fizjologii lub medycyny w 1905 roku.

W 1890 r. Koch nazwał Ehrlicha jednym ze swoich asystentów w nowo utworzonym Instytucie Chorób Zakaźnych „i Ehrlich rozpoczął badania immunologiczne, z którymi jego nazwisko zawsze będzie kojarzone”, według organizacji przyznającej nagrodę Nobla.

W 1896 roku Ehrlich został dyrektorem nowo utworzonego medycznego instytutu badawczego w Steglitz w Berlinie, gdzie kontynuował swoją pracę w dziedzinie immunologii.

Wykazał, że podobnie jak reakcje chemiczne, reakcja toksyna-antytoksyna jest „podgrzewana przez ciepło i spowalniana przez zimno”. Ustanowił również potrzebę ustanowienia „stałego i niezmiennego standardu pomiaru zawartości antytoksyny w surowicy”, który „stanowił podstawę wszelkiej przyszłej standaryzacji surowic”.

READ  Astronomowie śledzą tajemnicze kosmiczne fale radiowe do źródła w naszej galaktyce

Praca doprowadziła Ehrlicha do sformułowania „teorii łańcucha bocznego odporności”.

w oddzielnym artykułOrganizacja Nagrody Nobla napisała, że ​​teoria łańcucha bocznego Ehrlicha wyjaśnia odporność i sposób powstawania przeciwciał.

„Chociaż wiemy teraz, że niektóre z jego pomysłów były błędne, ta teoria pozwoliła mu wykonać ważną pracę i dostarczyła podstawy dla późniejszych badaczy w tej dziedzinie”.

Ehrlich uważał, że wszystkie komórki mają różne specjalne receptory, które nazwał łańcuchami bocznymi, które „działał jako odźwierni lub zamki do celi;”. Każda z nich miała unikalną strukturę i tylko substancje odpowiadające tej strukturze mogły dostać się do komórki.

Ich główną funkcją było wchłanianie składników odżywczych do komórki, ale umożliwiały również wnikanie substancji toksycznych. Ehrlich uważał, że organizm bronił się przed tymi toksynami, wytwarzając nadmiar łańcuchów bocznych, które łączyły się z toksyną, która zalewała organizm i neutralizowała wolne toksyny, przyczepiając się do nich.

„Toksyna została wyeliminowana, a pozostałe zdrowe komórki są chronione.

„Ehrlich odkrył kluczową koncepcję, że organizm wytwarza substancje, które teraz nazywamy przeciwciałami, aby pomóc zniszczyć najeźdźców”.

Jeśli chodzi o jego „magiczną kulę”, leczenie kiły Ehrlicha i jego zespołu zostało udostępnione w 1910 roku pod nazwą Salvasan. Znany był również jako 606, ponieważ odnoszący sukcesy związek, którego głównym składnikiem terapeutycznym był arszenik, był 606. testowanym przez naukowców.

Ehrlich, który rzekomo unikał ćwiczeń fizycznych i palił 20 cygar dziennie, doznał ataku serca i zmarł 20 sierpnia 1915 r.


Continue Reading
Click to comment

Leave a Reply

Twój adres e-mail nie zostanie opublikowany. Wymagane pola są oznaczone *