Tam jest ciężko dla osła – przynajmniej w kinie.
|
EO ★★★ 1/2 (3,5/4 gwiazdki) |
Z pewnością nie był to piknik dla panującego w kinie osła, tytułowej bestii Au Hasard Baltazar, Szczere podejście Roberta Bressona do ludzkiego okrucieństwa, które znalazło się nawet pod numerem 16 Obraz i dźwięk’s 100 najlepszych filmów wszechczasówpozostaje prawdopodobnie najbardziej niedocenianym arcydziełem filmu.
EO to udana próba 84-letniego polskiego filmowca i okazjonalnego aktora Jerzego Skolimowskiego, aby zarówno zaktualizować, jak i dodać koloru filmowej rozmowie pełnej desperacji, determinacji i krzyków, którą Bresson rozpoczął ponad pół wieku temu.
Istnieje wiele harmonijnych zbieżności między tymi dwoma filmami. Oba osły są związane z cyrkiem – EO zaczyna się tam, podczas gdy ten przystanek znajduje się w samym środku trudnej sytuacji Balthazara – i oba rozpoczynają swoją życiową podróż, będąc szczerze kochanymi przez młodą dziewczynę.
To Kasandra (Sandra Drzymalska, z polskojęzycznej komedii Netflixa seksifikować) który nadaje EO swoje imię, swoje serce, a także poczucie celu, gdy staje się głównym tematem jej fabuły, w której bestia pozornie zostaje wskrzeszona pod jaskrawoczerwoną latarką. (Widać, dokąd zmierza Skolimowski, jeśli wkrótce po wylicytowaniu przez zbankrutowany cyrk EO nie otrzymało chrztu Balthazar, ale przemysłowy budynek gospodarczy).
Istnieją inne znaczące różnice między tym filmem a filmem Bressona. Podczas gdy Balthazar nigdy nie oddalał się od swojego miejsca urodzenia w Pirenejach, EO zostaje wysłany w transeuropejską przygodę, dzięki czemu film Skolimowskiego jest subtelnym komentarzem do mrocznych aspektów otwartej gospodarki. Widzimy też więcej tego, co on widzi – konie biegnące po polu, ośnieżone Karpaty – a on budzi więcej emocji i wydaje się płakać, gdy rozstaje się z Kasandrą. I żaden filmowiec nigdy nie był w stanie dorównać surowemu, intensywnemu minimalizmowi, który uczynił Bressona prawdopodobnie najgłębszym reżyserem, jaki kiedykolwiek żył.
Mimo to Skolimowski jest w stanie wnieść swój własny styl i poczucie celu do swojej opowieści o ośle.
Gdzie Baltazar Osadzony jako egzystencjalna rozmyślania o poświęceniu i bajka o Chrystusie, film Skolimowskiego skupia się bezpośrednio na głębokiej, a czasem przerażającej nierównowadze między naturą, ludźmi i technologią. Jego film jest więc wycięty z podobnej formy, co kultowy eksperymentalny dokument Godfreya Reggio koyaanisqatsi, z momentami, w których narracja jest odkładana na półkę na rzecz eksploracji tematycznej.
Kiedy jego rżenie pomaga zakłócić lokalny mecz piłki nożnej, co skutkuje niewykorzystaniem rzutu karnego, EO staje się celem brutalnych chuliganów i wydaje się, że udaje mu się wyjść z niemal śmiertelnego pobicia (Skolimowski, miłośnik zwierząt, dokłada wszelkich starań, aby zapewnić nas, że nie Zwierzęta zostały ranne w tej produkcji) czworonożny robot. W tym samym czasie, gdy ucieka do lasu pełnego dzikich stworzeń, witają go zielone lasery, które mogły pochodzić od obcego UFO.
Ponieważ jest to bardzo dziwny film artystyczny wyreżyserowany przez uznaną europejską autorkę, Isabelle Huppert naturalnie musi się pojawić. Panująca mistrzyni ekranowej intensywności gra hrabinę, która tłucze naczynia i ma dość wystawnego zachowania swojego pasierba (Mateusz Kościukiewicz). Trawnik jego rodzinnej willi, która miała zostać wkrótce sprzedana.
Wielokrotnie nagradzany polski klarnecista i kompozytor Paweł Mykietyn, mroczna orkiestrowa ścieżka dźwiękowa – uznana za jedną z najlepszych muzyki skomponowanych na potrzeby filmu w tym roku – służy ugruntowaniu strzelistych wyżyn filmu i nadaniu pierwotnej pilności przeznaczeniu EO.
Chociaż film jest tak samo mroczny i smutny jak klasyk Bressona, jest również pełen radości, jaką Skolimowski najwyraźniej czerpał z jego kręcenia. Możesz to wyczuć w poczuciu psot i wolnego ducha, które zaszczepia w EO; Widać to nawet po sposobie, w jaki reżyser sprawdził po imieniu każdego ostatniego osła, który grał w EO w swoim mowa akceptacyjna w Cannes, gdzie film zdobył Nagrodę Jury.
Jak większość dobrych dzieł sztuki EO jest lepiej odczuwalny niż interpretowany lub w pełni zrozumiany. Świat nie jest łatwy, zdają się nam mówić wielkie osły kina; ale jeśli będziemy w stanie spojrzeć na to ich wielkimi oczami – zobaczyć, co w przeciwnym razie byłoby na zawsze niewidoczne bez pracy wielkich reżyserów – możemy dowiedzieć się czegoś ważnego o tym, jak możemy to zrobić lepiej.
Recenzje obserwatorów to regularne przeglądy kina nowego i niezwykłego.
Witold Gombrowicz jest autorem publikującym na portalu humanmag.pl, gdzie porusza tematy związane z aktualnościami, polityką, biznesem, technologią, sportem, rozrywką i stylem życia. Skupia się na przejrzystym przedstawianiu faktów, dostarczaniu użytecznych informacji oraz opisywaniu wydarzeń i historii istotnych dla czytelników w rzetelny i przystępny sposób.