Lena Dunham i Stephen Fry łączą się ze swoim żydowskim dziedzictwem w nowym filmie „Skarb”.

BERLIN (AP) – Stephen Fry i Lena Dunham grają przekonującego ojca i córkę w pierwszym anglojęzycznym filmie niemieckiej reżyserki Julii von Heinz „Treasure”. Komedia dramat, którego akcja rozgrywa się w postkomunistycznej Polsce, miał swoją światową premierę w r Festiwal Filmowy w Berlinie przez weekend.

Dunham zażartowała w wywiadzie, że kiedy wysłała matce zdjęcie po pierwszej rozmowie z Frym, odpowiedziała: „Myślę, że wiemy już, kto jest twoim prawdziwym ojcem”.

Dunham powiedziała, że ​​była pełna nerwów, kiedy poznała Fry’a: „Spotkanie z bohaterami to skomplikowana sprawa i okazało się lepsze, niż mogłam sobie wyobrazić”.

Film przedstawia parę udającą się w podróż do Polski, aby odtworzyć historię swojej rodziny. Fry gra Edka, który przeżył Holokaust, który niechętnie towarzyszy swojej córce Ruth, nowojorskiej dziennikarce. Konfrontuje się z bolesnymi wspomnieniami i dzieli się fragmentami swojej przeszłości, które przez lata ukrywał.

Fabuła oparta jest na książce Lily Brett Too Many Men.

Fry nauczył się polskiego do tej roli. Obaj aktorzy powiedzieli, że mają związek ze swoim żydowskim dziedzictwem.

„Kiedy czytałem scenariusz, słyszałem głos mojego dziadka, który w miarę posuwania się dalej stawał się coraz głośniejszy” – powiedział Fry. „Dorastając, nigdy nie przyszło mi do głowy, że może istnieć możliwość ponownego zbadania historii w ten sposób”.

„Miałem takie same doświadczenia jak Stephen” – powiedział Dunham. „Usłyszałam echa mojej prababci Mildred i nie tylko historie, które opowiadaliśmy w naszej rodzinie, ale także historie, których nie opowiadaliśmy”.

Rodzina Dunhama pochodziła z Polski, niedaleko miejsca kręcenia filmu. Jej prababcia straciła dziewięcioro rodzeństwa na początku Holokaustu w 1941 roku, o czym dowiedziała się dopiero dzięki badaniom historii swojej rodziny.

Jej postać Ruth cierpi z powodu niewypowiedzianych konsekwencji doświadczeń rodziców. To właśnie tę traumę chciał zbadać von Heinz.

„Jeśli ktoś w rodzinie doświadcza wojny, terroru lub traumy i nie mówi o tym, może aby chronić swoje dzieci, a może aby chronić siebie, odczuje to” – powiedział reżyser. „To jest przekazywane z pokolenia na pokolenie, dopóki ktoś nie będzie gotowy, aby to poczuć, skonfrontować się z rodzicami i rozpocząć dialog”.

Fry stwierdziła, że ​​to zrozumiałe, że osoba, która przeżyła, mając córkę wychowaną w Nowym Jorku, nie chce, aby dziecko doświadczyło „absolutnej głębi deprawacji, którą widziała każdego dnia jako ocalała z Auschwitz”.

Dodał: „Ona jest w Ameryce. Ona jest wolna. To kraina cudów, przepychu i szczęścia, a w dodatku szczęśliwych Żydów”.

Filmowanie w Auschwitz jest zabronione, dlatego von Heinz otrzymał specjalne pozwolenie na odtworzenie baraków na boisku piłkarskim tuż za płotem. Uważała, że ​​tamtejsze sceny stanowiły integralną część portretu Edka przez Fry’a.

„To miejsce robi z tobą coś, czego nie możesz powiedzieć, ale to czujesz” – powiedziała.

Premiera filmu w Berlinie przypada na czas, gdy narasta antysemityzm i poparcie dla tzw najbardziej na prawo rośnie, szczególnie w Niemczech.

Kiedy miał miejsce kierowany przez Hamas atak na południowy Izrael 7 października„Wszyscy aktorzy są w kontakcie za pośrednictwem wiadomości tekstowych” – powiedział von Heinz. To doprowadziło do decyzji o ukończeniu filmu szybciej, niż planowano, „i umieszczeniu go tutaj, na Berlinale, ponieważ to dokładnie właściwy czas na taki film”.

Dunham stwierdziła jednak, że chciała opowiedzieć szersze implikacje tej historii.

„Narasta nie tylko antysemityzm, ale także islamofobia. To rasizm w Ameryce. Chodzi o strach przed różnicą” – stwierdziła. „I myślę, że to naprawdę, naprawdę ważne, abyśmy nie tylko opowiadali tę historię Żydom, ale także rozmawiali o tym, co dzieje się z pokoleniami na pokolenia, kiedy ludzie są izolowani lub poddawani przemocy lub nienawistnej analizie”.