Connect with us

Zabawa

Filmowiec Mussoliniego i jego czerwone role Albański Agitprop – People’s World

Published

on

Aktor Pietro De Silva uosabia włoskiego filmowca Alfredo Cecchettiego.

VI Lenin głosił: „Dla nas kino jest najważniejszą ze sztuk”. Przywódca rewolucji rosyjskiej powiedział to około 1922 roku, w którym czarne koszule Benito Mussoliniego doszły do ​​władzy we Włoszech, a później zadekretował: „Praca filmowa ułatwiła faszystom penetracja”. Zarówno lewa, jak i prawa polaryzacja uznały kluczową rolę, jaką filmy mogą odegrać w propagandzie, docierając do mas z ich przesłaniem i kierując je do działania. Albański reżyser Roland Sejko Maszyna obrazu Alfredo C. opowiada o włoskim operatorze, który kręcił kronikę filmową dla faszystów Il Duce, a potem dla komunistów w Albanii.

Ten hybrydowy dokument przedstawia kilka odtworzeń aktora Pietro De Silvy grającego Alfredo Cecchettiego, z podkładem głosowym przez aktora, który wydaje się czytać własne słowa operatora. Ale to także film o kręceniu filmów w tradycji Bustera Keatona z 1928 roku KamerzystaDziga Wiertow 1929 Człowiek z kamerą filmowąFederico Fellini 1963 oraz Francois Truffauts 1973 dzień po nocy. Maszyna obrazu to prowokująca do myślenia filmowa medytacja na temat natury filmowego medium.

Przed włoską inwazją na Albanię w 1939 r. Cecchetti nakręcił realistyczny materiał przedstawiający Mussoliniego przemawiającego do rozgorączkowanego tłumu na rzymskim Piazza Venezia, podczas gdy dumnie kroczący, pyszałkowaty dyktator wiwatował wysoko na swoim balkonie, ku wiwatom i uwielbieniu tłumów. Niemal można było usłyszeć silne włoskie westchnienie: „Moja publiczność! Kochasz mnie!”, a następnie skierowanie operatora na filmowanie pod określonymi kątami. Rzeczywiście, w komentarzu Cecchettiego zauważa, że ​​próżny faszysta nie lubił być zastrzelony od tyłu, a podczas jego przemówienia więcej kamer skierowano na fanatyczną motłoch niż na samego Mussoliniego.

Mussolini, il Duce, pławi się w uwielbieniu tłumu.

Cecchetti ujawnia również niektóre sztuczki tej branży i obala pogląd, że filmy dokumentalne są stricte fikcją rzeczywistości. Po tym, jak włoska marynarka wylądowała wojska w celu inwazji na Albanię, Cecchetti wyznaje, że poprosił najeźdźców o zorganizowanie rekonstrukcji, gdy jego kamera znajdzie się na lądzie i będzie w stanie uchwycić ich zaufanym Parvo Debrie, Model L. Kino prawda to nie jest! Oczywiście Robert Flaherty, przez długi czas uważany za ojca filmu dokumentalnego, również inscenizował rekonstrukcje podczas kręcenia w plenerach Wielkiej Białej Północy i na Morzu Południowym. A uznany dokument Johna Forda o Pearl Harbor zawierał wyreżyserowane ujęcia, tradycję kinową, która, jak sądzę, sięga początków kina, ze zainscenizowanymi scenami z wojny hiszpańsko-amerykańskiej w 1898 roku. Maszyna obrazu zawiera również rekonstrukcje, w których ten aktor gra Cecchetti w movioli, symbolicznie wybielając celuloid itp.

READ  Grzegorz Zawierucha nie przemyślał ponownie tej rozmowy z Woźniakiem-Starakiem! „Oboje lubimy…”
Włoskie dzieci ubrane w faszystowskie mundurki młodzieżowe pozdrawiają Mussoliniego przed kamerami.

W komicznym momencie Cecchetti ujawnia również, jak Mussolini oszukał swojego faszystowskiego towarzysza, gdy Hitler odwiedził go w Neapolu. Tam Il Duce dwukrotnie przepłynął swoją marynarkę wojenną obok Führera, co skłoniło Hitlera do przekonania, że ​​włoska marynarka wojenna była dwa razy większa niż w rzeczywistości.

Filmując wojnę albańską i podbój wschodnioeuropejskiego narodu przez faszystowskie Włochy, operator rzuca światło na mało znaną i niewidzianą część świata (przynajmniej w przypadku Amerykanów). Mussolini najechał Albanię w kwietniu 1939 roku, na kilka miesięcy przed tym, jak jego kumple z Osi zaatakowali Polskę we wrześniu. Tysiące Włochów osiedla się w Albanii, która staje się kolonią imperium Mussoliniego w szalonym szaleństwie militarnym, by zreformować dawną „chwałę” Cesarskiego Rzymu. Po upadku reżimu Mussoliniego i przejęciu władzy przez komunistycznych partyzantów w Albanii w 1944 r. repatriacja włoskich osadników staje się głównym tematem, który uchwycił także dociekliwy obiektyw kamery Cecchettiego.

Odpowiedni Maszyna obrazuW tym czasie Cecchetti, ze swoimi rzadkimi umiejętnościami filmowymi, był pod wrażeniem Czerwonych i wraz z sowieckim operatorem zaczął kręcić materiał dla komunistów. Teraz faszystowskie sztandary i obrazy zastępują plakaty i afisze Marksa, Engelsa, Lenina, Stalina i „komandanta”, którego nazwiska nie wymieniono. To jedna z irytujących rzeczy Maszyna obrazu, zakładając, że publiczność wie, że to Enver Hodża, którego imię widnieje na afiszach podczas oficjalnych demonstracji). Podobnie dokument Sejki używa terminu „Dux”, nie wyjaśniając, że Duce to włoski tytuł wywodzący się od łacińskiego słowa dux („Lider”) i krewny Herzoga. Widzowie nie są czytelnikami w myślach i chociaż włoscy kinomani może być zaznajomieni ze słowem „dux”, to amerykańscy nabywcy biletów nie (i mogą pomyśleć, że jest to modna liczba mnoga słowa „kaczka”).

READ  Insight TV rozwija się w Polsce na Polsat Box, Netia w Polsce | Oferty | Wiadomości

Ciekawe, jak Cecchetti przeszedł od jednej skrajności politycznej do drugiej, od skrajnej prawicy do skrajnej lewicy. Jaka jest różnica w kinematografii? Czym adorujące albańskie masy, które roją się od rzekomego Envera Hodży, różnią się od włoskiego motłochu, który czcił Mussoliniego? Bystre oko dostrzega dużą różnicę między wyglądem Albańczyków pod rządami Włoch, a potem po wyzwoleniu kraju z faszyzmu przez partyzantów: po przejęciu władzy przez komunistów znacznie więcej albańskich mas nosi tradycyjne stroje. Ich pochodzenie etniczne nie jest represjonowane, jak można by się spodziewać pod obcą okupacją, a Albańczycy wydają się, przynajmniej pod pewnymi względami, być bardziej wolni, aby być autentycznym sobą kulturowym.

Czym adorujący albański tłum, który roi się od Envera Hodży, różni się od włoskiego motłochu wielbiącego Mussoliniego?

Czym różni się rząd kierowany przez komunistów od rządów faszystowskich? W Ameryce Hodża był przedstawiany jako tyran Tirany. Czy to prawda, że ​​komuniści byli tak samo dyktatorscy jak faszyści? Lewicowi krytycy, tacy jak Wilhelm Reich, określili stalinizm jako „czerwony faszyzm”, podczas gdy Leon Trocki określił ZSRR (a co za tym idzie sowieckie państwa sprzymierzone, które powstały po zlikwidowaniu przez Stalina byłego szefa Armii Czerwonej) jako „zdeformowane państwo robotnicze” , który miał pewne cechy socjalistyczne, ale był rządzony przez biurokratyczną kastę. To jest ważne pytanie Maszyna obrazu dręczy nas, ale nie odpowiada, bo to wykraczałoby poza ramy tego 76-minutowego dokumentu.

Chociaż Maszyna obrazu pozostawia nam pytania bez odpowiedzi, z pewnością oferuje fascynujący wgląd w Mussoliniego, prawdopodobnie pierwszego – dokładnie sto lat temu – współczesnych „siłowych” na scenie, teraz rządzących lub aspirujących do rządzenia autorytarnymi państwami. (Byłbym zszokowany, gdyby Trump nie przestudiował wojowniczej postawy, gestów, póz itp. Mussoliniego). Dokument Sejko oferuje również wgląd w rzadko widywaną część świata, odległą Albanię i mało znaną część historii II wojny światowej, Miejsce, do którego do niedawna Amerykanie mieli niewielki dostęp i niewielką wiedzę o tym, że „nietknięta” Albania stała się atrakcyjnym kierunkiem turystycznym. To najlepsza rzecz w South East European Film Festival, który przynosi nam filmy, których prawdopodobnie nigdy nie zobaczylibyśmy na dużym ekranie i poszerza horyzonty i możliwości widzów dla filmów z „odległych krajów” dystrybuowanych przez Hollywood i w całych Stanach Zjednoczonych – Rynek.

READ  Uchodźcy wątpią, że Rosja zakończy wojnę, gdy uciekło 4 miliony

Maszyna obrazu Alfredo C. jest w języku włoskim z angielskimi napisami. Został pokazany 1 maja podczas 17. edycji SEAfest. Aby uzyskać więcej informacji na temat filmu, zobacz tutaj. Zwiastun (w języku włoskim) można obejrzeć tutaj.


PRACOWNICY

Ed Rampell


Continue Reading
Click to comment

Leave a Reply

Twój adres e-mail nie zostanie opublikowany.