Wybory w Turcji: Erdogan i Kemal Kilicdaroglu ścierają się w desperackiej walce o głosy

Ostatnie godziny kampanii prezydenckiej w Turcji stają się coraz bardziej ponure, ponieważ Recep Tayyip Erdogan stara się dodać jeszcze pięć lat do swoich 20 lat sprawowania władzy.

Przed niedzielną drugą turą rywal opozycji Kemal Kilicdaroglu zabiegał o głosy nacjonalistów, obiecując wydalenie milionów syryjskich uchodźców.

Prezydent oskarżył go o mowę nienawiści i powiedział, że zwycięstwo Kilicdaroglu będzie zwycięstwem terrorystów.

W pierwszym głosowaniu kandydat opozycji stracił 2,5 miliona głosów.

Prezydent jest faworytem, ​​ale jego rywal uważa, że ​​lukę można jeszcze zmniejszyć – albo przez 2,8 miliona zwolenników ultra-nacjonalistycznego kandydata, który zajął trzecie miejsce, albo przez 8 milionów wyborców, którzy nie głosowali w pierwszej turze.

W tym tygodniu Kilicdaroglu spędził cztery godziny, odpowiadając na pytania publiczności na kanale YouTube o nazwie BaBaLa TV. Program osiągnął ostatnio 24 miliony wyświetleń, a populacja Turcji wynosi 85 milionów.

Działacz młodzieżowy Mehtep uważa, że ​​maraton YouTube może się udać: „Uczestnictwo w telewizji BaBaLa wpłynęło na wielu młodych wyborców, którzy nie głosowali za pierwszym razem”.

Jest członkinią centroprawicowej, nacjonalistycznej partii Gute, która popiera opozycyjnego pretendenta i ma jedyną kobietę-liderkę w tureckiej polityce Meral Aksener.

Występ był sprytnym posunięciem dla kandydata próbującego pokonać wbudowaną przewagę swojego rywala, który kontroluje około 90% tureckich mediów.

Prezydent Erdogan nie tylko zyskał ogromną władzę w ciągu ostatnich sześciu lat, ale także rozprawiał się z dysydentami i wtrącał przeciwników politycznych do więzień.

W oczekiwaniu na zwycięstwo Erdogana i dalszą niestabilność gospodarczą, rynki finansowe zareagowały, gdy lira turecka osiągnęła w piątek rekordowo niski poziom w stosunku do dolara. Popyt na waluty obce gwałtownie wzrósł, a rezerwy walutowe netto banku centralnego spadły do ​​wartości ujemnych po raz pierwszy od 2002 r.

W mieście Bala, godzinę jazdy na południowy wschód od Ankary, nie powinno to stanowić problemu.

Dwa tygodnie temu ponad 60% tamtejszych wyborców poparło prezydenta Erdogana, chociaż wszystkie główne partie mają biura przy głównej ulicy.

Al Ozdemir, właściciel sklepu z doner kebabem, powiedział w centrali partii prezydenckiej, że będzie głosował na Erdogana przez kolejne pięć lat.

Ale inny sklepikarz nie chciał powiedzieć BBC, kogo wspiera, ponieważ obawiał się utraty zwolenników Erdogana jako klientów.

Od miesięcy głównym tematem jest borykająca się z problemami gospodarka Turcji, ale w miarę zbliżania się niedzielnej drugiej tury wyborów retoryka nasila się, a uchodźcy zajmują centralne miejsce.

Odszedł jednoczący 74-letni lider opozycji, którego dłonie mają charakterystyczny kształt serca. Zamiast tego próbuje zwabić wyborców, którzy dwie niedziele temu poparli ultranacjonalistycznego lidera Sinana Ogana.

Choć prezydent zdobył poparcie Ogana, lider opozycji uzyskał poparcie antyimigranckiej Partii Zwycięstwa Umita Ozdaga, której partia zdobyła 1,2 mln głosów.

Lider Partii Zwycięstwa powiedział w tym tygodniu, że Kilicdaroglu zgodził się odesłać „13 milionów migrantów” „zgodnie z prawem międzynarodowym” w ciągu roku.

Turcja gości więcej uchodźców niż jakikolwiek inny kraj, ale nie tak wielu.

Prof. Murat Erdogan (nie spokrewniony z prezydentem Erdoganem), który prowadzi regularne badania terenowe pod nazwą „Barometr Syrii”, szacuje, że łączna liczba syryjskich uchodźców i nielegalnych migrantów z Iranu, Iraku, Afganistanu i Pakistanu jest bliższa sześciu do siedmiu milionów kłamstwa.

„Twój dyskurs nie jest realistyczny, jest fizycznie niemożliwy” – mówi prof. Erdogan. „Jeżeli już o tym mówimy [repatriating] Nie jest to możliwe dobrowolnie, a siłą oznacza to, że każdego dnia trzeba zwrócić ponad 50 000 osób”.

Retoryka jest niewygodna, ale może coś zmienić. Według sondaży aż 85% Turków chce powrotu do domu uchodźców z wojny domowej w Syrii.

Obie strony muszą trzymać partie nacjonalistyczne po swojej stronie, mówi politolog Nezih Onur Kuru z Uniwersytetu Koc, a Kilicdaroglu podziela obawy dotyczące bezpieczeństwa wielu, zwłaszcza młodych wyborców.

„Zdaje sobie sprawę, że skala postrzeganego zagrożenia ze strony kryzysu imigracyjnego oraz ataków terrorystycznych i wojen z udziałem Rosji, Syrii i Azerbejdżanu jest zbyt duża”.

Prezydent Erdogan mówi, że już odsyła syryjskich uchodźców i planuje wysłać ich więcej. Jej głównym partnerem jest skrajnie prawicowy nacjonalistyczny MHP.

A także przeszedł do ofensywy, używając zmanipulowanego wideo na wiecu, aby powiązać swojego rywala z kurdyjską bojownicą PKK, uważaną za grupę terrorystyczną zarówno na Zachodzie, jak iw Turcji.

W piątek powiedział, że zwycięstwo Kilicdaroglu oznacza zwycięstwo „organizacji terrorystycznych”.

Jego celem jest duża prokurdyjska partia HDP, która popiera Kilicdaroglu i którą prezydent Erdogan wielokrotnie próbował zrównać z bojownikami PKK. HDP zaprzecza takim powiązaniom.

HDP popiera na razie Kilicdaroglu, ponieważ chcą zakończenia „jednoosobowego reżimu” w Turcji. Istnieją jednak poważne obawy co do jego sojuszu ze skrajnie prawicowym nacjonalistą.

Pierwotnie sądzono, że prezydent Erdogan może zostać pokonany z powodu katastrofalnego w skutkach postępowania z gospodarką Turcji i słabej reakcji na lutowe trzęsienia ziemi.

A jednak poparła go prawie połowa wyborców. Pytanie brzmi, czy zmiana kursu zaproponowana przez pana Kilicdaroglu będzie skuteczna.

„Chciałem zmiany, wszyscy moi klienci chcieli zmiany” – mówi Songul w swojej restauracji z kurczakiem na Bala.

Ale w końcu wszyscy trzymają się prezydenta, bo nie ufają jego odpowiednikowi: „Będę głosował na Erdogana, bo nie ma alternatywy”.