Connect with us

Nauka

Kanadyjski jeniec wojenny George Sweanor pomógł w Wielkiej Ucieczce

Published

on

George Sweanor jako członek Królewskich Kanadyjskich Sił Powietrznych podczas II wojny światowej.

Dzięki uprzejmości rodziny

George Sweanor służył jako stróż, podczas gdy inni jeńcy wojenni ukradkiem wykopywali tunele z niemieckiego obozu w celu ucieczki zapamiętanej jako Wielka Ucieczka.

Sweanor, który zmarł w wieku 101 lat, spędził 800 dni jako jeniec wojenny, głównie w Stalagu Luft III, obozie oficerskim lotnictwa pod Sagan w Niemczech (obecnie Żagań, Polska). Podczas gdy inni kopali tunele zwane Tom, Dick i Harry, misją pana Sweanora było monitorowanie działań strażników i dostarczanie ostrzeżeń w razie potrzeby.

Sweanor, „marionetka” w żargonie polnym, pilnował „fretek”, Niemców, których zadaniem było odkrywanie tuneli i innych dróg ucieczki. Kanadyjczyk był tak pilny, że dwóch Niemców zostało ukaranych po tym, jak niemiecki oficer zabrał skrupulatny notatnik lotnika i odkrył, że strażnicy przedwcześnie opuścili swoje stanowiska.

Historia jest kontynuowana pod ogłoszeniem

Pomagał między innymi w ukryciu żółtego piasku z tunelu wykopaliskowego, mieszaniu i rozprowadzaniu go na czarnej ziemi uprawianych przez więźniów grządek warzywnych. Piasek dostarczały „pingwiny”, tak zwane ze względu na kaczkowaty chód, którym chodzili w skarpetkach pełnych piasku schowanych pod spodniami.

Dowódca kanadyjskiej eskadry Królewskich Sił Powietrznych, George Sweanor, służący w Dowództwie Obrony Powietrznej Ameryki Północnej w Colorado Springs w Kolorado, zwraca uwagę, że ostatni satelita śledzony przez Centrum Obrony Kosmicznej należy do Kanady 29 listopada 1965 roku.

NORAD

Guards and kriegies (skrót od jeńcy wojenni, więźniowie) bawili się w kotka i myszkę podczas kilku miesięcy przygotowań do ucieczki. Wrogiem lotników był wysoki podoficer imieniem Karl Griese, którego nazywali Rubberneck.

Zimowy dzień, jak donosi pamiętnik Sweanora z 1967 roku, Czas na emeryturę, więzień był na miejscu wezwania z teczką i mapą, gdy Niemcy zarządzili szybkie przeszukanie. Upuścił swoje narzędzia na śnieg, aby później je odzyskać i czekał, aż strażnicy zniszczą chatę. Odkryli tajny panel ścienny, w którym znaleźli tylko kawałek papieru. Napisano na nim jedno zdanie: „Przepraszam, Rubberneck, spóźniłeś się”.

Komisja ucieczkowa wybrała 60 więźniów ze znajomością języka niemieckiego lub wcześniejszym doświadczeniem w ucieczce, podczas gdy kolejne 160 miejsc zostało wybranych w drodze losowania. Myśląc, że repatriacja jest mało prawdopodobna z tak głębokiego obozu na terytorium wroga, Sweanor poczuł ulgę, że przyciągnął dużą liczbę.

24 marca 1944 r. Pierwsi więźniowie ubrani w robocze ubrania, uzbrojeni w pieniądze i sfałszowane dokumenty weszli do tunelu zwanego Harry, aby przeczołgać się podziemiami w kierunku sąsiedniego lasu. W końcu tunele przestały działać, a wyjście było na otwartej przestrzeni. Dźwięk syreny nalotu również zmusił obóz do ciemności, spowalniając postęp. Kiedy o świcie odkryto ucieczkę, udało się uciec tylko 76 mężczyznom.

READ  Vmoto odnotowuje rekordową sprzedaż w 2020 roku i zwiększony popyt ze strony partnerów B2B

W końcu wszyscy oprócz trzech zostali schwytani. Pięćdziesięciu uciekinierów, w tym sześciu Kanadyjczyków, zostało zamordowanych na rozkaz Hitlera, co było niesławną zbrodnią wojenną.

George Joseph Sweanor urodził się 7 listopada 1919 roku w Sudbury w Ontario. Był najstarszym z trojga dzieci byłego Alice Mary McGirr i George’a Edwarda Sweanora, menedżera Bell Telephone, którego praca zabrała rodzinę do Newmarket, Owen Sound, Oshawy i Toronto, zanim osiedlił się w Port Hope, mieście na skraju jezioro około 110 kilometrów na wschód od Toronto.

Historia jest kontynuowana pod ogłoszeniem

Po ukończeniu college’u w 1937 r. Pan Sweanor został zatrudniony jako księgowy w Royal Bank w Napanee, Ont. Trzy lata później wstąpił do Królewskich Kanadyjskich Sił Powietrznych.

Po szkoleniu strzelca, nawigatora i obserwatora, pan Sweanor, oficer latający, został wysłany za granicę i przydzielony do eskadry nr 419 (łoś). Wkrótce potem wziął udział w balu w ratuszu i od razu zauważył rudowłosą piękność o imieniu Joan Saunders, córkę kontuzjowanego weterana Wielkiej Wojny, który dostarczał konno i wozie w Leamington Spa w Warwickshire. Tęsknić. Saunders miał własne niebezpieczeństwo podczas wojny, kiedy jego biuro zostało ostrzelane z karabinu maszynowego przez niemiecki bombowiec tuż przed tym, jak pewnego ranka przybyła do pracy. Para pobrała się 6 stycznia 1943 roku.

Załoga Sweanora pilotowała bombowce Halifax, „latające lodówki”, jak mówią, podczas bombardowania obiektów przemysłowych w Duisbergu, bazy okrętów podwodnych w St. Nazaire w okupowanej Francji oraz stawiania min na szlakach morskich na Morzu Północnym na wyspach. Fryzja.

17. misja załogi, w nocy z 27 na 28 marca 1943 r., Miała wziąć udział w bombardowaniu Berlina, szczególnie ryzykownej misji. Po drodze stracili silnik zaburtowy na sterburcie i obawiając się, że będą zbyt wolne, aby nadążyć za resztą nalotu, zdecydowali się zrzucić ładunek na drugi cel Magdeburga. Kiedy zrzucono bomby, pan Sweanor w milczeniu odmówił „moją zwykłą i bezużyteczną modlitwę”, aby trafiać tylko w cele wojskowe.

Czterdzieści pięć minut później, w drodze do domu, samolot został trafiony kulami i strzałami armatnimi z nieskazitelnego nocnego myśliwca. Pilot, Charles Edward (Pat) Porter, syn poszukiwacza złota w Manson Creek, BC, został kontuzjowany, podobnie jak pan Sweanor, który został roztrzaskany w lewą nogę. Bombowiec był w ogniu. Mając tylko dwa pracujące silniki, pilot zanurzył bombowiec, aby spróbować ugasić pożar silnika na lewej burcie.

READ  Zgadnij, jakie może być ekscytujące odkrycie księżyca NASA

– Wynośmy się stąd, zanim wybuchniemy – krzyknął w końcu pilot. „Porzuć samolot! Opuść samolot! “

Historia jest kontynuowana pod ogłoszeniem

Pan Sweanor bezskutecznie próbował otworzyć przedni właz wydechowy. Następnie dał pilotowi spadochron i otworzył górny właz nad jego głową, po czym skierował się na tył samolotu, gdzie stanął przed kolejną desperacką sceną. Uchwyt tylnej obudowy został zwolniony. Strzelec na rufie, sierżant AH (Scotty) Taylor, był przed wojną drwalem, więc zaatakował właz toporem.

Mężczyźni nie wiedzieli, czy skakać na spadochronie nad lądem (terytorium wroga), czy nad morzem (zamarznięte Morze Północne w marcu).

„W końcu drzwi ustąpiły i Bish [flight engineer Murray Bishop] wślizgnął się w nieznane ”- wspomina Sweanor w swoich wspomnieniach. Następny w kolejce był bezprzewodowy strzelec GJ Lanteigne. Gerry spojrzał na otwartą dziurę i zawahał się. Bud i Scotty go wyrzucili. “

Nawigator Alan Budinger, najlepszy strzelec Danny London i Scotty Taylor skoczyli, a za nimi skoczył pan Sweanor, który jako rzecznik patentowy skoczył ostatni. Natychmiast wyciągnął linkę ze spadochronu i nagle znalazł się złapany w dużym drzewie, gdy bombowiec spadł na następne pole. Skoczył na około 600 stóp, niebezpiecznie blisko ziemi. Później odkryli, że pilot zginął. Pat Porter obchodził swoje 23 urodziny zaledwie 10 dni wcześniej.

Wdzięczny za zeskoczenie na spadochronie nad lądem, pan Sweanor był zrozpaczony, gdy zdał sobie sprawę, że wylądował na osiadłym obszarze. Zbliżali się cywile, a żołnierze z pewnością skanowaliby obszar toru lotu zestrzelonego bombowca. Uniknął natychmiastowego schwytania, kulejąc przykucnięty w rowie melioracyjnym. Był później widziany przez młodą kobietę o zmierzchu w publicznym parku, czekając na zmierzch.

Jako oficer został umieszczony w Stalagu Luft III, za który przemycił większość swojego zestawu ratunkowego, w tym kompas, nóż myśliwski, obcą walutę (choć, co ciekawe, bez znaków Rzeszy), słownik niemiecko-angielski i tkaninę mapa Europy. Przekazał je Organizacji X, która zajmowała się planowaniem ucieczki.

Historia jest kontynuowana pod ogłoszeniem

W styczniu 1945 r. Obóz został opuszczony, gdy zbliżyli się Sowieci. Kiedy więźniowie wychodzili, pan Sweanor po zachorowaniu pozostawał w szpitalu. On również wkrótce wyruszy w żmudną podróż pieszo i bydlęcym wagonem, w tym przystanek w Dreźnie na kilka godzin przed nalotem aliantów, który zniszczy miasto, kończąc się w Moosburgu, skąd wkrótce został uwolniony przez czołgi z 3. Armii. USA. Dwa tygodnie później spotkał się z żoną i córką, których jeszcze nie znał.

READ  Koronawirus w Oregonie: 277 przypadków wiadomości, 4 zgony

Ponownie wstąpił do RCAF w czasie pokoju, służąc jako nawigator i instruktor ze stanowiskami w Edmonton, Summerside, PEI i St. Hubert w Que. Podczas kubańskiego kryzysu rakietowego był dowódcą wojskowym sektora Dalekiej Linii Wczesnego Ostrzegania w Cape Parry, NWT. Później służył w kwaterze głównej North American Aerospace Defense Command w Colorado Springs w Kolorado, gdzie pozostał po przejściu na emeryturę w 1967 roku.

Po ukończeniu studiów przez 12 lat uczył historii i geografii w liceum, zanim po raz drugi przeszedł na emeryturę.

Pan Sweanor, który przyjął obywatelstwo amerykańskie w 1984 roku, spędził 12 lat na opracowywaniu historii wojskowych weteranów z Port Hope. Prowadził również bloga, na którym znajdowało się ponad 200 postów, z których ostatni został opublikowany zaledwie trzy miesiące temu.

George Sweanor, 98-letni emerytowany dowódca eskadry kanadyjskich Królewskich Sił Powietrznych i weteran II wojny światowej mieszkający w Colorado Springs, otrzymał niespodziewaną wizytę członków Tactical Fighter Squadron (Training) po misji szkoleniowej jednostki w El Centro w Kalifornii na 23 lutego 2018 r.

NORAD Public Relations

Jego wspomnienia są cytowane przez wielu z góry książek napisanych o ucieczce ze Stalagu Luft III, w tym z książki Teda Barrisa z 2013 r. Wielka ucieczka. Popularny film z 1963 roku pod tym tytułem pomógł uczynić go jednym z najbardziej znanych epizodów wojny.

Przebywając w obozie jenieckim, Sweanor napisał list do swojej żony, który został udostępniony gazetom, w którym poparł nieudaną kampanię, w ramach której jego pilot otrzymał pośmiertny Krzyż Wiktorii za odwagę utrzymania bombowca w powietrzu wystarczająco długo, aby załoga do wpłacenia kaucji. Para nazwała jedną ze swoich córek Patricię na cześć Pata Portera, który był drużbą na weselu.

Historia jest kontynuowana pod ogłoszeniem

Pan Sweanor zmarł w swoim domu 3 stycznia. Zostawia pięć córek – Barbarę Jagodę, Valerie Bruington, Patricię (Trish) Sweanor i Lindę Sweanor, wszystkie z Kolorado i Diane Edwards z Toronto. Pozostawia też pięcioro wnuków i dwoje prawnuków. Zmarł jego 72-letnia żona, która zmarła w 2015 roku tydzień po jego 96. urodzinach. Został również zabity przez brata Trevora Sweanora, pilota RCAF z czasów wojny i właściciela sklepu z urządzeniami AGD w Port Hope, który zmarł w 2019 roku w 98 roku, oraz przez siostrę Ruth Filiatrault i wnuka Braden Bruington, którzy zmarli w 2016 roku w wieku 33 lat. stary.

Przygody pana Sweanora podczas wojny były wynikiem biurokratycznych sztuczek z jego strony. Służył jako księgowy podczas tymczasowego stanowiska w bazie wojskowej w Quebecu, kiedy przyszło zamówienie na rekrutów RCAF, aby zostali wysłani na szkolenie załogi. Pan Sweanor zaproponował wprowadzenie transferów. Robiąc to, wyjął własną kartę 3×5, „zmienił CA na Księgowego na Księgowego na PO dla pilota lub obserwatora. Wkrótce moje nazwisko znalazło się na oficjalnej liście postów w Victoriaville ”- napisał w swoich wspomnieniach. „Lubię myśleć, że RCAF wciąż szuka zaginionego księgowego”.

Continue Reading
Click to comment

Leave a Reply

Twój adres email nie zostanie opublikowany. Pola, których wypełnienie jest wymagane, są oznaczone symbolem *