Jak zakończy się wojna między Rosją a Ukrainą?

Kryzys ukraiński jest wyrazem starcia dwóch megasił, które kształtują światowy porządek. Jednym z nich jest długotrwałe roszczenie Stanów Zjednoczonych do „prymatu” lub „hegemonii” nad wszystkimi innymi państwami. Prezydenci Putin i Xi często z sympatią wypowiadają się o upadku USA i rozpadzie Zachodu, zwłaszcza od czasu kryzysu finansowego z 2008 r. Uderzająca jest jednak reakcja USA i Zachodu na rosyjską inwazję, jak energicznie USA przeciwko innym państwom zachodnim — i zachodnim koncernom wielonarodowym — zebrały się, by odizolować prominentny kraj G20 i byłego członka G8. To jest amerykańska „hegemonia” w akcji.

Druga od dawna Mega-Force pochodzi z Rosji. Tendencja obserwatorów do skupiania się na działaniach Putina mija się z odwiecznym celem Rosji, jakim jest uczynienie z siebie centrum eurazjatyckiej polityki, kultury i gospodarki. To skupianie się na Putinie, w połączeniu z nadziejami na zmianę reżimu w kierunku demokracji, pomija również ważniejszy fakt, że Rosja od wieków funkcjonowała jako państwo „ojcowskie”, prywatna domena cara, struktura powszechnie akceptowana przez rosyjską ludność, uważana za „ normalna’. Szlachta posiadał status i majątek według uznania cara. Dzisiejsi oligarchowie są w takiej samej sytuacji, co oznacza, że ​​podobnie jak w Chinach nie ma sektora prywatnego w zachodnim sensie; raczej sektor rządowy i pozarządowy.

Eurasizm w Rosji

Od upadku imperium rosyjskiego w 1917 r. wielu myślicieli rosyjskich rozwinęło ideologię eurazjatyzmu. Został stłumiony w czasach sowieckich, ale wybuchł pod koniec lat 80. podczas pierestrojki . Ideologia ta stawia nie tylko Amerykę, ale cały świat atlantycki jako przeciwnika Rosji w „zderzeniu cywilizacji”, używając rosyjskiej ortodoksji jako kleju do nadchodzącej wojny geopolitycznej. Pod rządami Putina w całym kraju skupiono się na kwestiach imperialnej chwały i wiktymizacji Zachodu.

Ukraina odegrała rolę w ideologii eurazjatyckiej Przeszkoda od początku. Już w latach dwudziestych euroazjatyccy ideolodzy mówili o „problemie ukraińskim” i przedstawiali Ukrainę jako zbyt „indywidualistyczną” i niewystarczająco ortodoksyjną. Powiedział, że rosyjski projekt Eurazja wymaga całkowitej kontroli nad całym północnym wybrzeżem Morza Czarnego (m.in. w celu zachowania Morza Czarnego jako jedynej wolnej od lodu bramy zachodniej Rosji do morza) jako „absolutnego imperatywu”. Ukraina musi stać się „czysto administracyjnym sektorem rosyjskiego państwa centralnego”.

To jest ideologia, która motywuje Putina, co skłoniło go do określenia Ukrainy jako „a [western] Kolonia z marionetkowym reżimem” w przededniu inwazji 24 lutego 2022 roku. To właśnie ideologia w jego oczach inspiruje i usprawiedliwia brutalną wojnę.

Strategia USA i NATO

Szeroka polityka zagraniczna USA wobec Rosji i Chin ma na celu zapewnienie, że żadne z nich nie stanie się „hegemonem regionalnym”, nie mówiąc już o takim zasięgu, by rzucić wyzwanie hegemonii USA. Ta szersza strategia powstrzymywania Rosji jest kontekstem dla zrozumienia ekspansji członków NATO wzdłuż granic Rosji, od krajów bałtyckich po Bułgarię, oraz 30 000 żołnierzy wyznaczonych przez NATO; i zrozumieć, dlaczego Kreml nie postrzega NATO jako jednego obronny sojuszu, pomimo zapewnień NATO, że tak właśnie jest.

Nic dziwnego, że Moskwa od dawna interpretuje jako głęboko wrogie działania USA i NATO, mające na celu doprowadzenie do „zmiany reżimu” na Kremlu i zainstalowanie władcy, który zaakceptowałby amerykańską hegemonię, aby Stany Zjednoczone mogły ustanowić chińsko-blok bloku rosyjskiego i skoncentrować się bardziej na powstrzymywaniu Chin.

Po inwazji Rosji na Ukrainę, kraj ten stanął w obliczu najsurowszych sankcji, jakie Stany Zjednoczone i Europa kiedykolwiek nałożyły na jakikolwiek naród. Jak zauważono, nawet dla tych, którzy są sceptyczni wobec twierdzeń o „koniec imperium amerykańskiegoTo zdumiewające, jak skutecznie Stany Zjednoczone zmobilizowały narody zachodnie do projektu izolacji jednej z największych gospodarek świata, jednej z dwóch największych potęg nuklearnych i największego dostawcy energii do Europy, tak jakby to była Korea Północna.

francuski minister spraw zagranicznych Jean-Yves Le Drian wyjaśniono taki jest cel „Duszenie gospodarki Rosji”, nawet jeśli Zachód poniesie w tym procesie szkody. Szkody wyrządzone Zachodowi to cena, którą warto zapłacić za zmianę reżimu w Moskwie z nowymi przywódcami, którzy szanują prymat USA.

Tymczasem Chiny obserwują, prawdopodobnie przeliczając swoją wiarę w upadek Zachodu. To przeliczenie skłoniło również Pekin do zacieśnienia więzi z Moskwą – ale Pekin chce również upewnić się, że nie pomoże to Rosji do tego stopnia, że ​​Chiny staną w obliczu jeszcze większej liczby zachodnich sankcji, a Rosja może wygrać na Ukrainie wystarczająco dużo, aby zapewnić Chinom dominację w Eurazjatycka masa lądowa, która jest już w toku w postaci sojuszy infrastrukturalnych stworzonych przez gigantyczną Inicjatywę Pasa i Szlaku.

Jak kończy się wojna?

W krajach, które w niezbyt odległej przeszłości ucierpiały z powodu rosyjskich rządów imperialnych, w tym w Polsce, krajach bałtyckich i na Ukrainie, najbardziej popularny jest pogląd, że może się to skończyć tylko wraz z rozpadem Federacji Rosyjskiej. Ukraina i Zachód muszą powstrzymać armię rosyjską i utrzymać sankcje, dopóki trudności Rosji nie będą wystarczające, by zbudować – z pomocą Zachodu – wystarczające poparcie dla ruchów separatystycznych, by podzielić federację.

Inni, w tym prezydent Ukrainy Zełenski, mówią, że wojna może się zakończyć tylko wraz z powrotem wszystkich zaanektowanych przez Rosję terytoriów, w tym Krymu, na Ukrainę i oczywiście usunięciem Putina. Zbiega się to z rozszerzeniem NATO o Ukrainę i inne państwa wzdłuż zachodniej i południowej granicy Rosji.

Trzecie ogólne stanowisko jest takie, że Zachód i rząd Ukrainy muszą zaakceptować wynik, w którym Rosja nie wygra, Ukraina nie przegra, wojna nie rozprzestrzeni się poza Ukrainę, obie strony zgodzą się na coś w rodzaju Porozumień Mińskich i istnieje potrzeba nie będzie zmiany reżimu w Moskwie. Ten „realistyczny” scenariusz jest najbardziej prawdopodobny, biorąc pod uwagę, że Stany Zjednoczone i inne kraje NATO same znajdują się pod silną presją ekonomiczną, nie wspominając o wymaganiach finansowych, wojskowych i ludzkich związanych z wojną na Ukrainie.

Skutki zerwania gospodarczego z Rosją są dotkliwie odczuwalne w Europie w postaci rosnących cen, niedoborów energii, niedoborów żywności, utraty miejsc pracy, przyjęcia wielu milionów ukraińskich uchodźców i przyjęcia jeszcze większej liczby uchodźców cierpiących głód w krajach opierała się dotychczas na ukraińskim, a uzależniona była od rosyjskiego zboża i nawozów. Koszty są znaczne nawet w Stanach Zjednoczonych, gdzie inflacja jest wysoka, a poparcie dla prezydenta Bidena jest kruche.

W pewnym momencie Stany Zjednoczone i inne kraje zachodnie będą musiały porzucić wszelkie aspiracje do zmiany reżimu. Będziesz musiał dążyć do kompromisów: Moskwa rezygnuje z zamiaru aneksji znacznej części wschodniej Ukrainy, a Kijów zadowala się mniej niż całą swoją ziemią. Negocjacje, które rozpoczną się wkrótce w 2023 r., mogą zapobiec obróceniu w gruzy kolejnych ofiar (już w setkach tysięcy) i kolejnej części Ukrainy. Zachód musi uczyć się z przeszłości i nie traktować Rosji jak czystego płótna, na którym można wyryć zachodni kapitalizm i demokrację, jak próbował to zrobić po upadku Związku Radzieckiego, a później w Iraku.