Anthony Albanese, jedyne dziecko samotnej matki wychowane w robotniczej dzielnicy Sydney, poprowadził swoją Partię Pracy do zwycięstwa w australijskich wyborach krajowych, kończąc dziewięć lat rządów konserwatystów.
72-osobowa opozycyjna Partia Pracy nie ma jeszcze większości parlamentarnej w 151-osobowym parlamencie, ponieważ liczenie głosów wciąż trwa.
„Australijczycy głosowali za zmianą. To zwycięstwo napełnia mnie pokorą – powiedział 59-letni lider Partii Pracy swoim zwolennikom w Sydney.
Albańczyk, nazywany „Albo”, zostaje zaprzysiężony na premiera po tym, jak jego Partia Pracy odniosła pierwsze zwycięstwo w wyborach powszechnych od 2007 roku.
Obiecał duże zmiany po prawie 10 latach rządów konserwatystów, od intensyfikacji działań na rzecz klimatu po wzmocnienie praw tubylców i walkę z korupcją polityczną.
W swoich pierwszych komentarzach po wygranych wyborach Albanese powiedział, że chce zjednoczyć Australijczyków.
„Chcę zjednoczyć kraj. Myślę, że ludzie mają dość podziału, chcą się zjednoczyć jako naród, a ja mam zamiar temu przewodzić – powiedział, odnosząc się do polityki podziałów za konserwatywnego premiera Scotta Morrissona.
Wcześniej premier Morrison przyznał się do porażki, gratulując Albańczykom zwycięstwa.
Kariera polityczna
W ciągu 26 lat od pierwszego wyboru Albańczyka do parlamentu, Partia Pracy sprawowała urząd tylko przez pięć lat – podczas burzliwych kadencji Kevina Rudda i Julii Gillard.
Albańczyk po raz pierwszy został ministrem po zwycięstwie Rudda w wyborach w 2007 roku i awansował w szeregach Partii Pracy, zanim ostatecznie przejął kierownictwo opozycji po miażdżącej przegranej partii w 2019 roku.
Albanese, który określił siebie jako jedynego kandydata z „nieanglo-celtyckim nazwiskiem”, który kandydował na premiera w ciągu 121 lat istnienia tego stanowiska, powołał się na swoje skromne wychowanie w Camperdown, na przedmieściach Sydney.
„Moja mama marzyła o lepszym życiu dla mnie. I mam nadzieję, że moja życiowa podróż zainspiruje Australijczyków do sięgania do gwiazd” – powiedział 59-latek.
„Chcę, aby Australia nadal była krajem, który bez względu na to, gdzie mieszkasz, kogo czcisz, kochasz i jak masz na nazwisko, nie nakłada żadnych ograniczeń na twoją podróż przez życie”.
Aby oszczędzić Albańczykowi skandalu związanego z byciem „nielegalnym” w robotniczej rodzinie rzymskokatolickiej w konserwatywnej społecznie Australii w latach sześćdziesiątych, powiedziano mu jako małe dziecko, że jego włoski ojciec, Carlo Albanese, zginął w wypadku samochodowym wkrótce po jego śmierci. małżeństwo Matka irlandzko-australijska Maryanne Ellery przybyła do Europy.
Kiedy miał 14 lat, jego matka powiedziała mu prawdę: jego ojciec nie umarł, a rodzice nigdy się nie pobrali.
Kiedy jej jedyne dziecko urodziło się 2 marca 1963 roku, mieszkała z rodzicami w ich lokalnym domu rządowym na przedmieściach Camperdown.
Z lojalności wobec matki i strachu przed zranieniem jej uczuć, Albanese czekał aż po jej śmierci w 2002 roku, zanim zaczął szukać ojca.
W 2009 roku ojciec i syn szczęśliwie spotkali się ponownie w Barletcie na południu Włoch, rodzinnym mieście ojca. Syn był we Włoszech na spotkaniach biznesowych jako australijski minister transportu i infrastruktury.
polityka studencka
W wieku 12 lat Albanese pomógł zorganizować strajk czynszowy, który uniemożliwił sprzedaż mieszkań komunalnych jego matki deweloperom. Ci, którzy znają albańczyka, mówią, że jest naprawdę motywowany mieszanką pragmatyzmu i troski o sprawiedliwość społeczną zdobytą podczas jego dziecięcych zmagań.
„Dorastając, zrozumiałem, jaki wpływ może mieć rząd na zmianę życia ludzi” – powiedział Albanese. „A co najważniejsze, szansa”.
Albanese jako pierwszy w rodzinie uczęszczał na uniwersytet, gdzie studiował ekonomię i zaangażował się w politykę studencką.
W wieku 22 lat został wybrany prezesem Young Labour, młodzieżowego skrzydła partii, i pracował jako oficer badawczy w reformatorskim rządzie gospodarczym Boba Hawke’a, najdłużej urzędującego premiera Partii Pracy.
„Anthony ma… zdolność wychodzenia poza partyzanckie powiązania” – powiedział Robert Tickner, były członek Partii Pracy, który przyjął telefon nastoletniego Albańczyka w sprawie kuchenki swojej matki.
„(On) wierzy w ten pomysł, że w społeczności są ludzie dobrej woli” – powiedział Tickner w wywiadzie telefonicznym dla Reutera. „On nie jest sekciarzem”.
Polityka pracy wśród Albańczyków
Partia Pracy zobowiązała się do większego wsparcia finansowego i solidnej sieci bezpieczeństwa socjalnego, ponieważ Australia zmaga się z najwyższą inflacją od 2001 roku i gwałtownie rosnącymi cenami domów.
Albanese zobowiązało się do zmniejszenia emisji dwutlenku węgla o 43 procent do 2030 r. w stosunku do poziomu z 2005 r., promowania energii odnawialnej, oferowania zniżek na samochody elektryczne i pomocy w budowaniu projektów solarnych i baterii będących własnością społeczności.
W polityce zagranicznej Partia Pracy będzie kontynuować proamerykańską postawę kraju, z Albańczykami mówiącymi, że „pierwszym filarem” polityki zagranicznej Australii jest sojusz ze Stanami Zjednoczonymi.
Popiera długoterminowy sojusz AUKUS – uzgodniony w zeszłym roku z Wielką Brytanią i USA, aby wyposażyć australijską marynarkę wojenną w atomowe okręty podwodne.
Albańczycy skrytykowali podejście poprzedniego rządu do stosunków z Wyspami Salomona, który niedawno podpisał z Chinami porozumienie obronne. Przewiduje, że bardziej ambitna polityka ochrony klimatu poprawi relacje z wyspiarskimi narodami Pacyfiku, zagrożonymi wzrostem mórz.
Kierowana przez Albańczyków Partia Pracy zaproponowała utworzenie Szkoły Obrony Pacyfiku, aby szkolić sąsiednie armie na progu Australii w odpowiedzi na potencjalną obecność wojskową Chin na Wyspach Salomona.
Zapytany o to, co może wnieść do pracy premiera, Albanese odpowiedział: „Uczciwość i umiejętność wzięcia odpowiedzialności”.
Lider Partii Pracy skrytykował ustępującego lidera Morrisona za to, że nie przyznał się do swoich błędów.
„Nie twierdzę, że jestem doskonały. Ale to, co robię, to biorę odpowiedzialność. I wstaję i nikt mnie nie przegapi” – powiedział Albanese w przeddzień wyborów.
Adam Mickiewicz jest autorem publikującym na portalu humanmag.pl, gdzie porusza tematy z zakresu newsów, polityki, biznesu, technologii, sportu, rozrywki i stylu życia. Koncentruje się na jasnym i przystępnym przekazie informacji, aktualnych wydarzeniach oraz treściach istotnych dla czytelników, dbając o rzetelność, przejrzystość i praktyczną wartość publikacji.