Mistrzostwa Świata 2022: Polska rozkoszuje się „gorzko-słodką” porażką po tym, jak zrobiła wszystko, by przetrwać

Gdy zegar tykał do ostatnich 15 minut na Stadionie 974, Robert Lewandowski miał głos. Meksyk prowadził 2:0 z Arabią Saudyjską, powiedział trener Czesław Michniewicz, ale polski futbol zrobił postęp, bo miał dwie żółte kartki mniej.

To stworzyło niemal absurdalną sytuację w naszej własnej porażce 0:2 z Argentyną, ale na swój sposób był to niewiarygodny teatr. Polska musiała starać się utrzymać wynik bez zmian i tracić czas, ale musiała spróbować wszystkiego, nie ryzykując kartek przeciwko kilku bardzo pomysłowym graczom, którzy mogliby ich znokautować. To wyeliminowało jeszcze większe ryzyko, że do tego czasu szalenie chaotyczny Meksyk znów zdobędzie punkty. Arabia Saudyjska dała Luisowi Chavezowi wystarczająco dużo okazji z rzutów wolnych.

Polska z kolei najwyraźniej nie chciała wykazać się jakimkolwiek zaangażowaniem. Doprowadziło to Michniewicza do skrajności anty-futbolowej, ponieważ jego drużyna nie tylko odmówiła gry, ale naruszyła podstawowe zasady tego sportu.

To była wyjątkowa ostrożność połączona z ekstremalnym ryzykiem, będąca kontynuacją fatalnego futbolu, który grali w poprzednich dwóch meczach, w których Wojciech Szczęsny często po prostu rzucał piłkę do Lewandowskiego.

Osiem poprzednich drużyn faktycznie dostało się do 1/8 finału, przegrywając od czasu, gdy mistrzostwa świata trafiły do ​​​​32 drużyn, ale żadna nie zrobiła tego tak pasywnie jak te; tak uległe jak te. Oczywiście nie było to tak złe, jak pakt między Austrią i Niemcami w 1982 roku, ale było gorsze niż Irlandia kontra Holandia czy Hiszpania kontra Kostaryka, które przyniosły obopólnie korzystne wyniki odpowiednio w 1990 i 2010 roku.

Michniewicz przyznał nawet, że „nie było to najpiękniejsze” i że „niektóre porażki są słodko-gorzkie, a inne słodko-gorzkie”.

Na konferencji prasowej po meczu, która była prawie tak samo dziwna jak sam mecz, padło więcej konkretnych pytań. Jednym z nich było to, czy Michniewicz był „zadowolony” z tego, jak się sprawy potoczyły. Był lekceważący i zapytał dziennikarza, czy w ogóle oglądał lub był na obiedzie.

Cóż, każdy, kto oglądał, miał większe pytanie. Czy było warto? Tak chciałeś przejść? Czy tak chciałeś być zapamiętany?

Niektórzy blisko polskiego obozu przyznają, że ostatnie 15 minut było niezwykle trudne do przebrnięcia, a dziennikarz Paweł Wilkowicz opisuje to jako „jedno z najgorszych doświadczeń, jakie miałem po latach spędzonych w drużynie… wiedząc, że jesteśmy na łasce inni”. W Polsce narasta sprzeciw, który towarzyszy długoterminowej krytyce podejścia Michniewicza do catenaccio.

W grę wchodzą rzeczywiście większe elementy. Mistrzostwa Świata w najlepszym wydaniu – pomimo wszystkich strasznych kontrowersji wokół Kataru – to kwestia wizerunku, chwały, wspólnej radości i podziwu. Spełniły to polskie drużyny z lat 1974 i 1982, które ukształtowały narodową tożsamość piłkarską kraju. Nie ten zespół.

Brutalna prawda jest taka, że ​​niewielu życzyło im dobrze, niewielu chciało, żeby przeszli. Międzynarodowa wola Meksyku do zdobycia bramki była odczuwalna i dostrzegana instynktownie. A jednak są głębsze elementy.

Piłka nożna, jeśli chcesz dostać się do hierarchii potrzeb Abrahama Maslowa, zobacz, że ludzie popadają w skrajności, jeśli tylko muszą przetrwać. To właśnie zrobiła Polska: co było konieczne.

Wydawało się, że graczy to nie obchodzi, kiedy przeszli przez strefę mieszaną. A dlaczego powinni? Chętnie wykonywali polecenia. Masz kolejny mecz na mundialu.

To więcej niż można powiedzieć o poprzednich polskich drużynach, które grały szlachetniejszy futbol, ​​ponieważ to ich pierwszy mecz fazy grupowej od 1986 roku.

To się ostatecznie liczy, niezależnie od wzniosłych ideałów. To mistrzostwa świata, te ostateczne, więc chodzi o to, aby zrobić wszystko, aby pozostać w nich jak najdłużej.

Większość będzie to krytykować podczas oglądania – ale większość zniesie to, gdy będzie to dotyczyć. Taka jest rzeczywistość. Jest to tym bardziej odkrywcze, gdy weźmie się pod uwagę, że w kręgach polskiej kadry mówi się o złamanej „klątwie”. Wielu wskazywałoby również na niechęć Meksyku do piłki nożnej w pierwszych dwóch meczach. Grali tylko wtedy, gdy musieli.

Następnie jest lista drużyn od 1998 roku, które faktycznie przeszły po przegranej grze grupowej. Z ośmiu, trzy to Meksyk. I jedyny zespół, który awansował po przegranej więcej niż dwoma bramkami? Tak było w 2018 roku w Meksyku, po przegranej 0:3 ze Szwecją. Tymczasem Polska dwukrotnie stanęła po drugiej stronie, dokładając do tego porażkę, ale wciąż obserwując postępy przeciwników.

Oczywiście teraz czują, że dzieje się trochę historycznej sprawiedliwości, ponieważ wydarzenia zaczynają się wygładzać po tylu latach, w których ich drużyna narodowa wyglądała tak nieuchwytnie i niewiarygodnie.

Po prostu nie należy go wspominać z wielkim podziwem.