Naukowcy odkryli liczący 230 milionów lat gatunek chrząszcza, badając okaz skamieniałego kału, czyli koprolitu, w Polsce. Wyniki opublikowano w zeszłym tygodniu w Aktualna biologia.
Martin Fikácek z Narodowego Uniwersytetu Sun Yat-sen na Tajwanie i jeden z autorów artykułu wyjaśnia w e-mailu do Indyjski Ekspres: „O ile wiem, nasze skamieniałości są pierwszymi opisanymi z koprolitu. Koprolity były do tej pory w dużej mierze pomijane i po prostu niszczone. Mamy nadzieję, że teraz ludzie zrozumieją, że mogą zawierać cenne okazy, i zajrzą do nich i przeanalizują więcej. ”
O nazwie Koprolityczny triamyksachrząszcz został znaleziony w rufie Silesaurus opolensis. „Silesaurus opolensis był stosunkowo niewielkim przodkiem dinozaura, który żył w Polsce około 230 milionów lat temu. Miał ponad sześć stóp długości, długi ogon i szyję, ważył około 15 do 20 kilogramów i był smukłym, zwinnym zwierzęciem. Chociaż połknął kilka osobników Triamyxa, chrząszcz był prawdopodobnie zbyt mały, aby był jedyną ofiarą. Zamiast tego chrząszcz prawdopodobnie żył w środowisku, w którym żerował Silesaurus i był spożywany wraz z większymi owadami i innymi produktami spożywczymi” – wyjaśnia główny autor Martin Qvarnström z Uniwersytetu w Uppsali w Szwecji.
Silesaurus opolensis był stosunkowo niewielkim przodkiem dinozaura, który żył w Polsce około 230 milionów lat temu. (Magorzata Czaja)
Koprolit został zeskanowany przy użyciu specjalnej techniki zwanej mikrotomografią synchrotronową. „Działa na tej samej zasadzie, co szpitalne tomografy komputerowe. Maszyna zasadniczo skanuje gęstość materiału, przez który przechodzą promienie rentgenowskie. A jeśli znajdziemy dobry kontrast między gęstością obiektu wewnątrz koprolitu (w naszym przypadku chrząszcza) a „materiałem otaczającym” koprolitu, możemy cyfrowo usunąć koprolit wokół chrząszcza i uzyskać model 3D chrząszcza.” wyjaśnia dr Fikácek.
„Problem z naszymi chrząszczami i ogólnie owadami polega na tym, że są małe. Dlatego nie możemy skanować szpitalnymi tomografami komputerowymi, a potrzebujemy urządzeń o znacznie wyższej rozdzielczości”, mówi, wyjaśniając, dlaczego zeskanowano koprolit w zakładzie synchrotronowym w Grenoble we Francji, który jest w tej chwili jednym z najlepsze na świecie, oferujące jak najwięcej szczegółów przy dzisiejszej technologii”.
Zespół planował zbadać dużą liczbę koprolitów, przeanalizować ich zawartość, przypisać je producentom, a tym samym spróbować zrekonstruować fragmenty pradawnych sieci troficznych. Pomoże to lepiej zrozumieć pradawne ekosystemy i ich zmiany w czasie.
Joanna Bator jest autorką publikującą na portalu humanmag.pl, gdzie zajmuje się tematami z zakresu aktualności, polityki, biznesu, technologii, sportu, rozrywki i stylu życia. Koncentruje się na jasnym i rzetelnym przekazywaniu informacji, śledzeniu bieżących wydarzeń oraz prezentowaniu historii i tematów istotnych dla czytelników w przystępny i zrozumiały sposób.