BERLIN (AP) – Esther Bejarano, ocalała z obozu zagłady Auschwitz, która wykorzystała moc muzyki do walki z antysemityzmem i rasizmem w Niemczech, nie żyje. Miała 96 lat.
Bejarano zmarł spokojnie we wczesnych godzinach porannych w sobotę w żydowskim szpitalu w Hamburgu, cytuje niemiecka agencja informacyjna dpa Helga Obens, członek zarządu Komitetu Oświęcimskiego w Niemczech. Nie podano przyczyny śmierci.
Federalny minister spraw zagranicznych Heiko Maas pochwalił Bejarano i nazwał ją „ważnym głosem w walce z rasizmem i antysemityzmem”.
Urodzona w 1924 r. jako córka żydowskiego kantora Rudolfa Loewy w okupowanej przez Francuzów Saarlouis, rodzina przeniosła się później do Saarbrücken, gdzie Bejarano wychowywał się w muzyce i pod schronieniem, aż do dojścia nazistów do władzy i powrotu do miasta. Niemcy w 1935 roku.
Jej rodzice i siostra Ruth zostali ostatecznie deportowani i zamordowani, podczas gdy Bejarano musiała wykonywać pracę przymusową, zanim została wysłana do Auschwitz-Birkenau w 1943 roku. Tam zgłosiła się na ochotnika jako członkini dziewczęcej orkiestry i grała na akordeonie za każdym razem, gdy przyjeżdżały pociągi pełne Żydów z całej Europy.
Bejarano powiedziała później, że muzyka utrzymywała ją przy życiu w niesławnym niemieckim nazistowskim obozie zagłady w okupowanej Polsce i w latach po Holokauście.
„Bawiliśmy się ze łzami w oczach” – wspomina w wywiadzie z 2010 roku dla The Associated Press. „Nowo przybyli machali do nas i klaskali, ale wiedzieliśmy, że zostaną zabrani prosto do komór gazowych”.
Ponieważ jej babcia była chrześcijanką, Bejarano została później przeniesiona do obozu koncentracyjnego Ravensbrück i przeżyła marsz śmierci pod koniec wojny.
W swoich pamiętnikach Bejarano wspomniała o jej uratowaniu przez wojska amerykańskie, które dały jej akordeon, na którym grała w dniu, w którym amerykańscy żołnierze i ocaleni z obozów koncentracyjnych tańczyli wokół płonącego portretu Adolfa Hitlera, aby uczcić zwycięstwo aliantów dla uczczenia nazistów.
Bejarano po wojnie wyemigrował do Izraela i poślubił Nissima Bejarano. Para miała dwoje dzieci, Ednę i Jorama, zanim wróciła do Niemiec w 1960 roku. Po tym, jak Bejarano ponownie zetknął się z otwartym antysemityzmem, zdecydował się na aktywność polityczną i założył w 1986 r. Komitet Oświęcimski, aby zaoferować ocalałym platformę do ich historii.
Połączyła siły ze swoimi dziećmi, aby grać melodie jidysz i żydowskie piosenki oporu w hamburskim zespole Coincidence, a także z hip-hopową grupą Microphone Mafia, aby szerzyć antyrasistowskie przesłanie wśród niemieckiej młodzieży.
„Wszyscy kochamy muzykę i mamy wspólny cel: walczymy z rasizmem i dyskryminacją” – powiedziała AP o swojej współpracy między kulturami i pokoleniami.
Bejarano otrzymała wiele nagród, w tym Federalny Krzyż Zasługi, za działalność przeciwko temu, co nazwała „starymi i nowymi nazistami”, powołując się na ostrzeżenie jej kolegi, który przeżył Holokaust, Primo Levi, że „to się stało, więc może się powtórzyć”. ”.
Do młodych ludzi w Niemczech i poza nimi Bejarano powiedział: „Nie jesteś winny tego, co się wtedy wydarzyło. Ale będziesz winny, jeśli odmówisz wysłuchania tego, co się stało ”.
Prawa autorskie 2021 The Associated Press. Wszelkie prawa zastrzeżone. Ten materiał nie może być publikowany, transmitowany, przerabiany ani rozpowszechniany w jakikolwiek sposób bez pozwolenia.
Bolesław Prus jest autorem publikującym na portalu humanmag.pl, gdzie porusza tematy związane z aktualnymi wydarzeniami, polityką, biznesem, technologią, sportem, rozrywką i stylem życia. Koncentruje się na jasnym przedstawianiu faktów, dostarczaniu użytecznych informacji oraz opisywaniu tematów i historii istotnych dla czytelników w przystępny i rzetelny sposób.