Ukraińscy uchodźcy w polskich świetlicach – POLITICO

OPTYCZNY

^{Alina Smetanka (po prawej) dzieli mieszkanie w Krakowie z Iryną Tychonenko i ich dwójką dzieci, Lizą 9 lat i Antonem 12 lat. Zdjęcia Dawida Zielińskiego dla POLITICO}

DLAPIWNICE OLISpuste pokoje i pensjonaty są pełne ukraińskich uchodźców.

Ponad 2 miliony ludzi przekroczyło granicę Polski od czasu inwazji Rosji 24 lutego – co daje jej jedną z największych populacji uchodźców na świecie.

Niektórzy zostają tylko na kilka dni, a potem przenoszą się na zachód do innych krajów UE, podczas gdy inni pozostają blisko Ukrainy w nadziei, że wkrótce będą mogli wrócić do domu.

Ale każdy potrzebuje miejsca na nocleg. Łóżka te są dostarczane przez dużą liczbę zwykłych Polaków w zaskakującej demonstracji oddolnego wsparcia. Na razie to wszystko drobiazgi, ale istnieją obawy, jak długo potrwa ta gościnność, jeśli wojna będzie trwała, a miliony przerażonych ludzi nie będą mogły wrócić na Ukrainę.

POLITICO odwiedziło trzy polskie domy, aby zorientować się, jak ukraińskie rodziny dostosowują się do swoich gospodarzy.

Iryna i Szczepan

Jest 15 marca i Iryna Zinchenko nerwowo spogląda na swój telefon, przygotowując lunch – makaron i bekon. Dzień wcześniej po raz pierwszy od ponad tygodnia usłyszała od rodziców, a dzisiaj mieli uciec z Mariupola, miasta na południu Ukrainy, które jest atakowane przez siły rosyjskie.

Zinchenko, 27 lat, jej mąż Ivan Kokhno, 28 lat, ich 3-letni syn Lew i cztery koty, odbyli tę samą podróż tydzień wcześniej. Strategiczne miasto portowe na Morzu Azowskim było oczywistym celem rosyjskiego ataku; Jeszcze przed inwazją Zinchenko i jego rodzina przygotowali torbę na wypadek, gdyby musieli uciekać.

Gdy tylko rozpoczął się rosyjski atak, złapali torbę i wsiedli do autobusu, który rozpoczął 1500-kilometrową podróż do Warszawy. Zinchenko teraz żałuje, że nie zabrała ze sobą więcej – na przykład stopy i odcisków dłoni Lwa, popularnego symbolu pamięci narodzin. Ale odpycha te myśli.

„Szczerze mówiąc, czasami czuję się najszczęśliwszą dziewczyną na świecie, ponieważ miałam okazję zabrać tam syna” – mówi.

Zinchenko nie pamięta, gdzie wjechali do UE – ale pamięta uczucie ulgi po długiej i niebezpiecznej podróży.

„Kiedy pierwszy raz przekroczyłam granicę, poczułam wewnętrzny spokój… byłam spokojna, czułam spokój, patrzyłam na zachód słońca. To był po prostu piękny moment, a ja po prostu zostałam i myślałam, że wszystko [will be] okej, a ja po prostu płakałem” – mówi.

Na warszawskim dworcu autobusowym spotkali Szczepana Żurka, 42-letniego nauczyciela polskiego. Został poinformowany za pośrednictwem mediów społecznościowych, że będzie transport ukraińskich uchodźców potrzebujących mieszkania, i przekazał nowoprzybyłym pokój w swoim dwupokojowym mieszkaniu.

„Mieliśmy ufność i wiarę, że przybędziemy i znajdziemy sposób. Mieliśmy szczęście, mieliśmy szczęście ze Szczepanem – mówi Zinchenko.

Jego rodzina zajęła jeden pokój – z materacem na podłodze i ogromną stertą zabawek dla Lwa – w drugim mieszka Żurek. Dzielą dużą, jasną kuchnię i łazienkę.

– To słuszne – mówi Żurek, ale zwraca uwagę, że rozwiązanie nie jest trwałe. „Po miesiącu mogą pojawić się napięcia, trudno byłoby tak żyć przez rok. Musi być więcej rozwiązań systemowych.”

Gdy obiad jest gotowy, Zinchenko otrzymuje wiadomość: jego rodzicom udało się wydostać z Mariupola.

Następnym krokiem jest znalezienie mieszkania do wynajęcia, co nie będzie łatwe. Zwiększenie liczby 1,8 mln mieszkańców Warszawy o 300 tys. rozciągnęło stołeczny rynek nieruchomości.

Nie ma planu długoterminowego.

„Staram się o tym nie myśleć, bo nie wiem, co zostało z Ukrainy”, mówi Zinchenko.

Alina, Iryna i Krzysztof

Alina Smetanka i Iryna Tychonenko pochodzą z rejonu Kijowa, ale przed wojną nigdy się nie spotkały. Teraz dzielą mieszkanie w Krakowie.

Ich doświadczenia z pierwszych dni wojny w Kijowie są bardzo podobne. Ukrywali się w schronach podczas ciężkich bombardowań – 42-letnia Smetanka na stacji metra, 38-letni Tychonenko i ich dwoje dzieci, 12-letni Anton i 9-letnia Liza, w piwnicy ogrodu miejscowego dzieciństwa.

Ale pewnej nocy Smetanka nie dotarła na stację na czas i znalazła się na ulicy podczas bombardowania.

W tym samym czasie zadzwonił do niej mąż Tychonienki, zawodowy żołnierz i powiedział: „Proszę ratować nasze dzieci, wyjechać za granicę”.

Obie kobiety opuściły Kijów i trafiły do ​​Krakowa, 800-tysięcznego miasta na południu Polski, gdzie znalazły się w kolejce oczekujących na zakwaterowanie. Spędzili dwie noce śpiąc w hali sportowej z setkami innych uchodźców, zanim Krzysztof Lis, specjalista ds. kadr, zaprosił ich do domu.

Ma duże dwupoziomowe mieszkanie, w którym mieszka z synem, partnerką i córką – ale ma dużo otwartej przestrzeni. Aby zapewnić gościom więcej prywatności, Lis rozstawiła namiot na środku pokoju.

Mówi, że Smetanka i Tychonenko mogą zostać do lata. „Chciałem dać im poczucie bezpieczeństwa, poczucie, że mają to miejsce na długie miesiące” – mówi.

Uchodźcy nie wiedzą, co będą dalej robić.

„Mam marzenie o powrocie do Kijowa, ale teraz ciężko mi cokolwiek wymyślić, cokolwiek zaplanować” – mówi Smetanka.

Tychonenko skupia się teraz na wznowieniu normalnego życia. Twoje dzieci zaczynają chodzić do polskiej szkoły; rząd otworzył dostęp do szkół dla wszystkich dzieci uchodźców. „Oni nie są zbyt szczęśliwi” – ​​mówi.

Czeka też na codzienną wiadomość od męża w Kijowie. Tekst zawsze mówi: „Wszystko w porządku”.

„Piszę mu »Dziękuję«” – mówi Tychonenko. – To znaczy, że on żyje.

Svitlana i Bartłomiej

W salonie trzypokojowego mieszkania w Krakowie wisi duży baner „Happy Birthday”. To dla Danylo, który dzień wcześniej skończył 2 lata.

„Byłam tak zajęta wolontariatem, że zdałam sobie sprawę, że nie mam dla niego prezentu” – mówi 34-letnia Svitlana Pshenychna, matka Danyło. „Ale znaleźliśmy ciasto i było dobre”.

Pszeniczna pochodzi z Łytwiny, małej wioski między Kijowem a granicą białoruską – obecnie jednej z głównych dróg ataku wojsk rosyjskich.

„Nie wierzyliśmy, że wojna, prawdziwa wojna, może być w naszych czasach. Pomyśleliśmy: „Może to kilka ataków i to koniec”, mówi. „Po kilku dniach uznaliśmy, że nie ma wyboru, że musimy udać się w bezpieczniejsze miejsce. Było mi bardzo ciężko, bo muszę opuścić męża”.

Wyjechała z Ukrainy z Danylem, teściową, szwagierką i córką. Ponieważ linie były tak długie na polskiej granicy, przejechali do UE przez Węgry, zanim udali się do Krakowa.

Pshenychna znalazła miejsce na pobyt dzięki swojej firmie, Epam Systems, firmie informatycznej, która ma tysiące pracowników na Ukrainie iw Polsce. Polscy pracownicy zaproponowali, że będą dzielić swoje mieszkania ze swoimi ukraińskimi kolegami. W ten sposób Pshenychna poznał Bartłomieja Kosibę, który przywitał ją w mieszkaniu, które zwykle wynajmuje.

„Byliśmy pod ogromnym wrażeniem wszystkiego, co Bartek i jego żona zrobili dla nas” – mówi Pshenychna. „Przyjechaliśmy i mamy wszystko: dużo jedzenia, warzyw, owoców, nawet ręczników, nawet pasty do zębów, wszystko”.

Kosiba mówi, że „nie bał się” dzielić mieszkania ze współpracownikiem. „Teraz nie potrzebujemy nikogo, kto by nam płacił”, mówi.

Pszeniczna zamieniła mieszkanie w „miejsce przesiadkowe” dla innych ukraińskich uchodźców, pozwalając ludziom zostać na kilka nocy.

Jest pełna energii i dużo się śmieje.

„Jestem bardzo pozytywną osobą”, mówi. „Jak mówi mój mąż: »Śpisz i uśmiechasz się«”.