Kiedy SpaceX statek kosmiczny eksplodował niedługo po uruchomieniu w zeszłym miesiącu był ogólnie postrzegany jako porażka. Ale dla SpaceX i ogólnie dla nauki i technologii porażka może być kluczem do sukcesu.
Poruszaj się szybko i psuj rzeczy
Założyciel SpaceX Elon Musk był optymistą po tym, jak jego duża nowa rakieta uległa „szybkiemu i nieplanowanemu demontażowi”. Obejmuje etos branży technologicznej „działaj szybko i psuj rzeczy”, zapoczątkowany przez Marka Zuckerberga. Wie, że dane inżynieryjne zebrane podczas krótkiego lotu pomogą zidentyfikować problemy i poprawić wyniki podczas następnego startu statku kosmicznego.
Ten rodzaj szybkiego cyklu innowacji zadziałał w przypadku SpaceX. Pierwszą rakietą firmy był Falcon 1. Pierwsza trzy starty zakończyły się niepowodzeniem, po których nastąpiły dwa sukcesy – raczej niski wskaźnik sukcesu. Tak więc Falcon 9 stał się rakietą koń pociągowy przez dekadę, z zaledwie dwie awarie w 232 startachza fenomenalny 99-procentowy wskaźnik sukcesu.
Rządowe agencje kosmiczne działają bardziej metodycznie niż SpaceX. Finansowane przez podatników, nie stać ich na wiele głośnych eksplozji. Ale nawet oni uczą się na błędach. W ciągu pierwszych kilku dekad eksploracji Marsa połowa wszystkich misji zakończyła się niepowodzeniem, co doprowadziło do naukowiec z NASA, John Cassini spekulować, że galaktyczny „ghul” jadł obiad na statku kosmicznym przeznaczonym na Marsa. Ale od 2000 r. wskaźnik sukcesu wynosił prawie 80 procent. Przyzwyczailiśmy się do zwinnych łazików, dźwigów i helikopterów bezbłędnie operujących na czerwonej planecie.
ścieżka nauki
Publiczne postrzeganie nauki jako ciągłej trajektorii wznoszącej się ku większej wiedzy jest błędne. Nauka jest pełna niepowodzeń, zwrotów akcji i ślepych zaułków. Prawie wszystko, co dzieje się w laboratorium, nigdy nie zostanie wydrukowane.
Więc znowu nawet błędy mogą prowadzić do odkryć. W 1884 roku dentysta bawił się na przyjęciu podtlenkiem azotu, powszechnie nazywanym gazem rozweselającym, kiedy upadł i skaleczył sobie nogę. Doprowadziło to do jego zastosowania w celu złagodzenia bólu podczas operacji. Niechlujne nawyki laboratoryjne szkockiego chemika Alexandra Fleminga doprowadziły do odkrycia penicyliny. W 1934 roku znudzony chemik z firmy DuPont bawił się płynnym polimerem w zlewce, kiedy zdał sobie sprawę, że może z niego zrobić cienki, solidny drut. To było odkrycie nylonu.
Ale naukowcy na ogół nie błądzą w wiedzy. Celowo formułują hipotezy i weryfikują je za pomocą najlepszych danych, jakie mogą zebrać. Proces dochodzenia do prawdy wymaga prób i błędów. Jako fizyk, laureat Nagrody Nobla Richarda Feynmana powiedział w przemówieniu o tym, jak poznajemy prawa natury: „Staramy się jak najszybciej udowodnić, że się mylimy. Bo tylko wtedy możemy znaleźć postęp”.
Znaczenie wyników zerowych
W nauce każdy eksperyment, który się nie powiedzie, może zakończyć się sukcesem, jeśli jest dobrze zaprojektowany. Astronomowie i fizycy świętują nowe odkrycia, takie jak np fale grawitacyjne i Bozon Higgsa. Jednak skrupulatne obserwacje, które niczego nie odkrywają, czynią wielki postęp. wyniki zerowe może wykluczyć teorie i kierować projektowaniem przyszłych eksperymentów.
W 1887 r Fizyczny eksperyment Michelsona-Morleya nie udało się wykryć eteru, niewidzialnego ośrodka, przez który światło musi się przemieszczać. Ten zerowy wynik pokazał, że prędkość światła jest uniwersalną stałą i doprowadził Alberta Einsteina do jego szczególnej teorii względności i rewolucji w fizyce.
O problem jest to, że zero punktów nie czyni cię sławnym. W rezultacie naukowcy nie piszą o swoich nieudanych eksperymentach ani próbach powtórzenia wyników innych naukowców, a czasopisma raczej ich nie publikują. Trudno jest zdobyć stypendia i przyciągnąć studentów, jeśli się czegoś nie wymyśli. Rezultatem jest powielanie wysiłków i stronniczość na rzecz marginalnych wyników, ponieważ naukowcy ścigają słabe sygnały, które ledwo pojawiają się ponad szumem.
porażka jest sprawą osobistą
Nikt nie lubi zawodzić. Ale nauka jest bardzo konkurencyjna; większość wniosków o granty kończy się niepowodzeniem, a większość prac naukowych zostaje odrzucona. To kultura odrzucenia ma kilka poważnych wad. problemy ze zdrowiem psychicznym w środowisku akademickim rośnie dwukrotnie szybciej niż w populacji ogólnej. tarcie jest duże — połowa młodych ludzi zajmujących się nauką akademicką rezygnuje po pięciu latach.
Naukowcy wzbogacają swoje życiorysy i wypełniają je osiągnięciami. Istnieje jednak niewielka, ale odświeżająca tendencja do rzucania światła na niepowodzenia. W 2016 profesor Princeton Johannesa Haushofera zamieścił w Internecie swoje „Nieudane CV”. Zawierał listę wszystkich egzaminów, które oblał, wszystkich odrzuconych podań o pracę, wszystkich nieudanych projektów i wszystkich prac odrzuconych do publikacji.
Ku jej zaskoczeniu stało się to wirusowe.
Inni naukowcy pokryli ściany swoich biur pisma odmowne, i to też stało się wirusowe. Porażka w końcu staje się odznaką honoru.
Chrisa Impeya to jest nauczyciel astronomii na Uniwersytecie Arizony. Jest autorem setek artykuły naukowe na temat kosmologii obserwacyjnej i edukacji, a także napisał popularne książki na ten temat czarne dziuryprzyszłość podróż kosmicznanauczanie kosmologii mnisi buddyjscyegzoplanety, np zaczął się wszechświati jak wszechświat się skończy. Od niego masowe otwarte kursy online zapisało się już ponad 400 000 osób.
Prawa autorskie 2023 Nexstar Media Inc. Wszelkie prawa zastrzeżone. Ten materiał nie może być publikowany, transmitowany, przepisywany ani redystrybuowany.
Joanna Bator jest autorką publikującą na portalu humanmag.pl, gdzie zajmuje się tematami z zakresu aktualności, polityki, biznesu, technologii, sportu, rozrywki i stylu życia. Koncentruje się na jasnym i rzetelnym przekazywaniu informacji, śledzeniu bieżących wydarzeń oraz prezentowaniu historii i tematów istotnych dla czytelników w przystępny i zrozumiały sposób.