Claudia Koonz jest emerytowaną profesorem rodziny Peabody na Wydziale Historii Uniwersytetu Duke i autorką Sumienie nazistów (Wydawnictwo Uniwersytetu Harvarda).
Na plakacie twarz Trumpa zdobi wąs narysowany przez ostrzyżkę. Karykatura Hitlera nosi kapelusz MAGA. Satyrycy wyśmiewają się z nich obu. Potomstwo akademickie Analogie do silnych mężczyzn. Nowy Dokumentacja Netflix par Donalda i Lider. Jednak podobieństwa między ekstrawaganckimi liderami na celowniku krytyków przesłaniają nam jeden zasadniczy kontrast. Hitler, charyzmatyczny przywódca, był także bystrym politykiem. Trump kieruje nastrojem swoich zwolenników, ale brakuje mu nawet podstawowej zdolności do rządzenia.
Różnice zaczynają się od różnych wiadomości, które przyciągnęły ogromną liczbę obserwujących. Hitler stłumił swój wściekły rasizm i obiecał walczyć z Wielkim Kryzysem za pomocą ogromnych rządowych inwestycji w opiekę społeczną, uzbrojenie i infrastrukturę. Trumpist GOP sprzeciwia się dużemu rządowi i polega na białym nacjonalizmie, aby utrzymać lojalność lojalistów.
Adolf Hitler zbudował masę zwolenników, promując odrodzenie gospodarcze i obywatelskie, a nie początkowo antysemityzm. Trump, niekompetentny kandydat Lider, rozpętał białą wściekłość, a nawet gdyby odszedł, jego lojaliści pozostaliby w stanie wysokiej gotowości. Pocieszające jest łączenie dobrych rządów z liberalną demokracją. Spojrzenie wstecz pokazuje nam jednak niewygodną historię.
Zjadliwość wrogości Hitlera wobec Żydów jest dla nas jasna. Jednak dla większości z około 30 procent Niemców, którzy głosowali na nazistów w okresie poprzedzającym przejęcie władzy przez Hitlera, nie było to takie oczywiste. Dziesięć lat wcześniej, kiedy Hitler siedział w więzieniu w „piwiarni” po absurdalnym niepowodzeniu puczu, wybuchnął Moja walka o Żydach jako „krwiopijcach”, „tasiemcach” i „pasożytach”, które należy „wytępić”. Jego urojona nienawiść wzbudziła partyjnych radykałów, ale mało kto czytał Moja walka a NSDAP pozostała na skraju szaleństwa. Ale po wyborach w 1928 r., które przyniosły tylko trzy procent głosów, Hitler zmienił swoje publiczne „ja” ze zbuntowanego nowicjusza w odpowiedzialnego przywódcę.
„Nowy” Hitler szalał przeciwko bolszewizmowi, zwycięzcom I wojny światowej i skorumpowanym politykom, których obwiniał o upadek Niemiec. Wciąż świętował supremację „aryjską”. Ale w miejscach publicznych rzadziej wspominał o Żydach, a kiedy to robił, jego język był podobny Henry Fords Skargi na „destrukcyjne” żydowskie wpływy w mediach, na giełdzie iw Związku Radzieckim. W Niemczech, gdzie Żydzi stanowili mniej niż jeden procent populacji, „kwestia żydowska” wydawała się kwestią drugorzędną. Bardziej istotne dla większości wyborców były stanowiska partii nazistowskiej w drażliwych kwestiach, znane z ponad 100 masowo produkowanych ulotek. Oprócz tych dość monotonnych utworów do chwały partii na początku lat 30. przyczyniły się także inne gatunki, takie jak literatura młodzieżowa, poezja przy ognisku, magazyn humorystyczny, śpiewniki i albumy ze zdjęciami.
Wyborcom, którzy wsiedli do nazistowskiego pociągu po 1928 r., Hitler przedstawił się jako zdolny outsider, który obiecał zakończyć upadek prawny, odeprzeć bolszewizm, walczyć z bezrobociem ogromnymi wydatkami rządowymi, a emerytury i ogólną opiekę zdrowotną zapewnianą przez Niemców przyznane do rozszerzenia. Kiedy w latach 1928-1932 bezrobocie wzrosło do 30 procent, wyborcy poszli do urn w pięciu wyborach krajowych i wystrzelili NSDAP z dziewiątego na pierwsze miejsce. W styczniu 1933 r. niemiecki prezydent federalny mianował Hitlera kanclerzem. Kiedy podpalacze podpalili gmach Reichstagu, Josef Goebbels rozpoczął wybuch propagandy o rewolucji bolszewickiej, która usprawiedliwiała masowe aresztowania przywódców marksistowskich. W połowie marca, po kolejnych represjach, wzmożonej cenzurze i negocjacjach z nienazistowskimi konserwatystami, Reichstag głosował za dyktatorską władzą Hitlera.
Hitler skonsolidował władzę nazistów poprzez biurokratyczne najazdy, cenzurę mediów, usankcjonowane przez państwo obozy koncentracyjne, wygnanie rywalizujących partii i związków zawodowych, a w czerwcu 1934 r. mord na brutalnych dysydentach we własnej partii. Pod koniec 1936 r. inwestycje w programy rządowe (w tym zbrojeniowe) ożywiły gospodarkę, a sukcesy dyplomatyczne podsyciły narodową dumę. Dopiero wtedy, gdy jego popularność została zapewniona, Hitler eskalował tak zwane „prawne” prześladowania żydowskich Niemców poprzez rygorystyczną edukację i kontyngenty zawodowe, „aryjski nadzór” nad żydowskimi firmami i zakazy „małżeństw mieszanych”.
Krótko mówiąc, nazistowscy wyborcy w większości dostali to, czego chcieli – „aryjskie” odrodzenie i solidne państwo opiekuńcze. Niewielu z nich spodziewało się pogromu w listopadzie 1938 r. i wojny zagłady z „międzynarodowym żydostwem”, które wzmocniło się wraz z inwazją na Polskę w 1939 r.
Hitler zakończył kryzys w Niemczech za pomocą programów federalnych, którym sprzeciwia się GOP. Chociaż Trump obiecuje ”naszą historyczną, patriotyczną, i piękny ruch, aby uczynić Amerykę znów wielką, właśnie się rozpoczął” – jego występ jako prezydenta poddaje w wątpliwość jego zdolność do zapewnienia materialnego wsparcia swoim głównym zwolennikom, białym rodzinom nękanym niskimi zarobkami, rosnącymi czynszami i niedoborami żywności.
Prezydent Trump nie wywiązał się ze swojego populizmu gospodarczego, a zamiast tego dostarczył bonanzy dla superbogatych i spartaczył swoją reakcję na pandemię COVID-19. Pod urokiem superbogatych finansistów większość republikanów w Kongresie odrzuca program infrastrukturalny Bidena. jest wspierany 83% Amerykanów, a także wyższe podatki korporacyjne, za które trzeba zapłacić, popierane przez 66 procent Amerykanów. Bez alternatywnych propozycji Trump może jedynie podżegać ustawodawców GOP: „Nie pozwól radykalnej lewicy” graj dla słabych głupców i przegranych!” Po tym, jak Trumpowi nie udało się obalić wyborów Bidena, nękając urzędników rządowych i podżegając do przemocy mafii, Trump wycofuje się z obietnic, statusu. chronić biali chrześcijańscy amerykanie.
Kiedy Trump mówi wiwatujące tłumy„Wy jesteście prawdziwymi ludźmi, jesteście ludźmi, którzy zbudowali ten kraj”, opowiada się za systemowym rasizmem, który pozostaje na miejscu pół wieku po tym, jak prawodawstwo dotyczące praw obywatelskich zagroziło jego demontażem. Podczas gdy Trump potępia przepisy federalne oraz programy społeczne i infrastrukturalne, pojawia się rola białej ofiary i opiera się na emocjonalnej gratyfikacji, aby utrzymać lojalność swojej zniszczonej bazy o niskich zarobkach i klasie średniej.
Biden zakłada, że wyborcy wynagrodzą skuteczną reakcję jego administracji na COVID, szybkie ożywienie gospodarcze i wsparcie finansowe dla rodzin o niskich dochodach, z czego nieproporcjonalnie korzystają wyborcy stanu Czerwonego. W przeciwieństwie do obywateli monoetnicznych Niemiec, na których polityczną lojalność miała wpływ klasa, lojalność białych Amerykanów jest coraz bardziej kształtowana przez Tożsamość rasowa. oraz historyk Zauważ, że biali wyborcy z południa mają tendencję do ochrony swoich przywilejów przed programami federalnymi, takimi jak ekspansja Medicaid, która przynosi korzyści wszystkim. Administracja Bidena zapewnia efektywne zarządzanie. Trumpist GOP jest coraz bardziej zakorzeniony w systemowym rasizmie, który sięga 400 lat wstecz. Z powodu konstytucyjnego zniekształcenia władzy i Sądu Najwyższego, który prawdopodobnie utrzyma tłumienie wyborców, wybory będą trudne.
Hitler zbudował masę zwolenników, promując odrodzenie gospodarcze i obywatelskie, a nie antysemityzm, na który pozwalała mu władza. Trump, niekompetentny kandydat Lider, uwolnił biały gniew. Gdyby zniknął, jego lojaliści pozostaliby w stanie wysokiej gotowości.
Joanna Bator jest autorką publikującą na portalu humanmag.pl, gdzie zajmuje się tematami z zakresu aktualności, polityki, biznesu, technologii, sportu, rozrywki i stylu życia. Koncentruje się na jasnym i rzetelnym przekazywaniu informacji, śledzeniu bieżących wydarzeń oraz prezentowaniu historii i tematów istotnych dla czytelników w przystępny i zrozumiały sposób.