Dla ludzi | Muzeum Żydowskie w Manchesterze

Manchester Jewish Museum (MJM) stoi dumnie na Cheetham Hill Road, rdzawej przestrzeni, która wypełnia przestrzeń obok oryginalnej synagogi w sposób, który cementuje jej pozycję na tej ruchliwej i ruchliwej drodze.

Nowa fasada muzeum jest czytelna w swoim przesłaniu: jesteśmy starzy i jesteśmy nowi. Jesteśmy Żydami, ale należymy do społeczności i szerszego świata. Silne geometryczne kształty na fasadzie synagogi i odbijające się echem wzdłuż całej długości przywodzą na myśl wzornictwo islamskie i wywodzą się z Żydów sefardyjskich (budowniczych pierwotnej synagogi), wywodzących się z Półwyspu Iberyjskiego i Afryki Północnej.

Cała moc tego odważnego architektonicznego oświadczenia. Moim zdaniem, teraz wydaje się bardziej „muzeologiczne”, niż miejsce czysto ojcowskie/religijne, z którym mogło być wcześniej mylone.

Już czułem, że sama synagoga zostanie łatwo zapomniana i prawdopodobnie zamknięta, podczas gdy nowa fasada nie pozostawia nic przypadkowi. Zgadzam się, że uczestniczyłem w otwarciu dla prasy, ale bramy były otwarte, drzwi szeroko otwarte, a duże okna na parterze pozwalały zobaczyć ludzi poruszających się w środku, zapraszających do środka.

Pomimo wielkości budynku, po wejściu od razu poczułem się jak w przytulnym i przytulnym miejscu. Jako członek Kościoła rzymskokatolickiego nie tylko czuję się jak w domu w ciemnych, wspaniałych, bogato zdobionych budynkach (i muzeach), ale też ich wyszukuję — ale nie wszyscy tak się czują. Hol MJM jest jednak gościnny i jasny, podobnie jak personel.

Delikatna, nowoczesna kolorystyka, nawiązująca do samej synagogi, pięknie kontrastuje z odsłoniętym ceglanym murem synagogi. Geometryczny wzór jest kontynuowany w środku poprzez kafelki w restauracji i pod stołem powitalnym, co nadaje przestrzeni dużą swobodę – wyobrażam sobie tutaj bardzo szczęśliwych Instagrammerów.

Przez cały mój pobyt tam nigdy nie czułem, że nowa dobudówka przyćmiewa wiktoriańską synagogę. Przynajmniej wzmocnił swoją obecność wieloma wizualnymi odniesieniami do oryginalnego budynku.

Atrium prezentuje tematy muzealne dotyczące podróży, społeczności i tożsamości, zanim zwiedzający wejdą do głównych galerii. Duże okno wyświetlane jako szafka z osobliwościami pozwala spojrzeć na sklep kolekcjonerski, potwierdzając przede wszystkim referencje budynku jako muzeum.

Główne galerie znajdują się na pierwszym piętrze i zaczynają się od Podróży. Ten obszar to długi, słabo oświetlony korytarz złożony z przedmiotów w walizkach i ustnych historii, które odtwarzane są na słuchawkach lub można je przeczytać jako osobny transkrypcja, a później krótki film.

Ludzkie serce

Uwielbiałem poglądy skoncentrowane na człowieku i pytania, jakie stawia każdy przypadek, takie jak: „Gdybyś opuścił dom i wyjechał do nowego kraju, co byś zabrał ze sobą?” Obiekty dostarczają przykładów i stanowią trampolinę do dyskusji. I ta sama ludzka zasada przebiega wyraźnie przez wszystkie galerie. Oczywiście dowiedziałem się dużo o żydowskiej historii i obyczajach, ale najwięcej dowiedziałem się o ludziach.

Czułem, że galerie naprawdę oferują różnorodne doświadczenia; panele tekstowe skupiają się na właścicielu obiektu, a nie na samym obiekcie, a płótna wypełnione są punktami historii mówionej. Nie było to bardziej widoczne niż w galerii Tożsamości. To czysto ustna strefa historii, w której zapraszamy do wybrania wypowiedzi na ścianie i odkrycia więcej, słuchając historii, która jej towarzyszy. Szkoda, że ​​nie spędziłem tu więcej czasu, aby dowiedzieć się więcej o wypowiedziach i ich treści.

Pomiędzy galeriami Podróż i Tożsamości znajduje się galeria Społeczności, duża, jasna, otwarta przestrzeń, która sprawia wrażenie zapierającej dech w piersiach po bardziej ograniczonej przestrzeni Podróży. Myślę, że naturalne światło z galerii, zmiana przestrzeni czy koloru, pomaga mi w otrzymywaniu informacji, które mogą być wyczerpujące nawet w najbardziej fascynujących muzeach.

Galeria Społeczności zaprasza do spotkania się, dosłownie, w formie długiego płótna stołowego otoczonego krzesłami. Wyjaśnia również, dlaczego synagoga znajduje się tam, gdzie jest. Podobał mi się fakt, że wiele ekspozycji jest ciężkich, ale lekkich, wykorzystujących alternatywne interpretacje, takie jak mapy, historie ustne i interaktywne, które pozwalają odwiedzającemu wybrać, ile informacji ma być prezentowanych. Chciałbym wrócić, gdy w galerii pojawią się zakładki, ponieważ wygląda to na przestrzeń, którą można wykorzystać
rozmawiać i rozmawiać.

Ostatnią częścią, do której wszedłem, była sama synagoga, piękny pozłacany pokój w kolorze klejnotów. Tutaj miałem dwie myśli: „Cieszę się, że pokój pozostał nienaruszony” i „Pomocna byłaby dodatkowa interpretacja”. Co pokazuje, że tak naprawdę nigdy nie można wygrać.

Ale biorąc pod uwagę równowagę, jako kogoś niezaznajomionego z funkcjonowaniem synagogi, niektóre informacje na wysokim szczeblu byłyby mile widziane. Jeszcze raz chciałbym wrócić, gdy przewodnicy będą w pobliżu, aby opowiedzieć zwiedzającym o przestrzeni. Zamiast tego są jednak rozsiane werbalne kąpiele dźwiękowe, w których odwiedzający mogą usiąść, ciesząc się atmosferą.

Nie jestem osobą niepełnosprawną, ale dostęp wydaje się być starannie przemyślany: znaki były jasne, chodniki były równe i szerokie, a w toaletach podobały mi się włączające komunikaty. Jedno z urządzeń interaktywnych w Społecznościach może spowodować skargę, ponieważ trzeba je rozciągnąć korytarzem i jest dość ciężkie, a użytkownicy wózków inwalidzkich mogą mieć trudności z widzeniem wbudowanych wyświetlaczy biurka.

Nie jestem też fanem werbalnych kąpieli dźwiękowych. Uważam, że są przytłaczające i mogą być trudne dla osób z aparatami słuchowymi, ale ich włączenie do galerii Podróży i synagogi nadaje interpretacji mnóstwo warstw.

Pożywka do przemyśleń

Wreszcie przystanek dla godnego pozazdroszczenia nowego studia do nauki, które ma nawet własną kuchnię. W końcu co może być bardziej jednoczące niż jedzenie? Wszedłem więc do nowej wegetariańskiej kawiarni, która napina inkluzywne mięśnie muzeum zabawnymi interpretacjami tradycyjnej żydowskiej kuchni. Zamówiłam bajgla i schmear z wegańskim serkiem śmietankowym i łososiem z wędzonej marchewki.

Myślałem, że muzeum będzie pozornie poświęcone religii, ale misja MJM jest jasna – chodzi o ludzi, czyli różnorodną grupę Żydów, którzy uczynili Manchester swoim domem. To powiedziawszy, muzeum również dobrze radzi sobie z religią i wiarą żydowską. Nie stara się w żaden sposób minimalizować swojego judaizmu, ale stworzył przestrzeń, która może obalić początkowe oczekiwania.

Mam trwałe wrażenie, że bycie Żydem pochodzi z długiej historii tradycji, ale doświadczenia każdej osoby są bardzo indywidualne iw wielu przypadkach można je odnieść do siebie, bez względu na pochodzenie czy wyznanie. Można powiedzieć, że każdy rozsądny człowiek powinien to wiedzieć, ale nigdy nie jest źle być zapamiętanym, a MJM wykonał świetną robotę.