Dwóch wykładowców programu sztuk interdyscyplinarnych MSZ oraz artyści z Los Angeles, Rob Reynolds i Julie Weitz, realizują osobne, ekscytujące projekty badawcze, które będą realizowane tej jesieni przy wsparciu finansowym National Science Foundation i nagrodzie Fulbrighta.
Roba Reynoldsa
Pracuję nad projektem długoterminowym, a rezultaty przybierają nowe wersje form, w jakich zazwyczaj pracuję: wideo, fotografia, trochę dźwięku, animacje 3D, rzeźby i obrazy, a ostatnio instalacje AR. Wszystko wiąże się z górami lodowymi. Tak naprawdę, odkąd dziesięć lat temu otrzymałem zakrojone na szeroką skalę zlecenie z Muzeum Historii Naturalnej hrabstwa Los Angeles na zbadanie (wciąż rozwijającej się) historii wody w Los Angeles, byłem ciekawy, jak zmienia się świadomość wody gatunek ludzki jako siła geologiczna. nasz związek z krajobrazem, ekologią i naszym poczuciem świata przyrody.
Badania i prace terenowe w Arktyce stanowią ekscytującą część tego trwającego projektu. Po raz pierwszy odwiedziłem Grenlandię w 2019 r. (przy wsparciu Instytutu Berggruen) i wróciłem tego lata z grupą naukowców zajmujących się Ziemią w ramach grantu National Science Foundation we współpracy z dr Ellyn Enderlin z Boise State University i innymi. Na obie wycieczki zabrałem ze sobą mojego drogiego przyjaciela, operatora Davida Udrisa.
Po pierwszym wyjeździe współpracowaliśmy przy instalacji wideo Słowo określające klimat to wiedza (2019). Podczas gdy pierwsza podróż polegała zasadniczo na bezpośredniej obserwacji, tegoroczna wycieczka miała na celu poznanie naukowego spojrzenia i zrobiliśmy to z naukowcami zajmującymi się Ziemią Dustinem Carrollem i Mikiem Woodem (zarówno doktorantami, jak i profesorami ze stanu San Jose i Moss Landing / JPL /NASA) i Aman KC, absolwent programu Ellyn w Boise State. Bezpośrednio z USA polecieliśmy samolotami National Science Foundation do Kangerlussuaq, gdzie pracowaliśmy w Międzynarodowym Centrum Wsparcia Nauki Kangerlussuaq, pracując na lodowcu Russella, a następnie do Ilulissat w północno-zachodniej Grenlandii.
Materiał wideo, który zebraliśmy podczas tej podróży, obejmuje zdjęcia satelitarne, wideo z dronów i modelowanie 3D, prace na lądzie i łodziach, zdjęcia podwodne, a nawet zdjęcia mikroskopowe. Ponieważ był sierpień, mieliśmy przewagę 22 godzin światła dziennego, więc pracowaliśmy, pracowaliśmy i pracowaliśmy. Z przyjemnością podzielę się niektórymi wynikami uzyskanymi w latach 2024–2025 w ramach projektu PST ART autorstwa Getty’ego: zderzenie sztuki i nauki wystawy. Czekać na dalsze informacje!
W tym semestrze wykładam pracę społeczną w sztuce dla absolwentów programu MFA-IA na Uniwersytecie Nevada w Reno i podobnie jak w przypadku wszystkich przedmiotów, których uczymy w tym programie, program nauczania jest w sposób dorozumiany interdyscyplinarny – uznając, że pomiędzy wykładowcami a studentami wszystkie etapy W wyniku jej pracy podyplomowej wyobrażone wcześniej granice między sztuką, nauką, technologią i innymi dziedzinami humanistyki zacierają się i tracą strukturę. Studenci pracują nad swoimi ostatnimi lokalnymi wystawami i chociaż każdy z nich ma swój własny zestaw pilnych pytań i potrzeb, ten końcowy kurs naprawdę wzmacnia ich głębokie powiązania ze sobą, z miejscem i środowiskiem.
Julia Weitz
Jestem artystką wizualną mieszkającą w Los Angeles, której praktyka sztuki performance reaguje na lokalne środowisko za pomocą świadomości zmysłowej dostosowanej do kontekstu ekologicznego i historycznego. Pracując nad filmem, sztuką performance, instalacją, rysunkiem i fotografią, syntetyzuję elementy baśni ludowych w języku jidysz, feministycznej sztuki performance, slapsticku i niemego filmu, aby stworzyć mocne, często polityczne, wypowiedzi na temat świata i projektu przetrwania ludzkości.
Dzięki wsparciu Fulbright Scholar Award prowadzę obecnie badania na potrzeby nowego projektu w Polsce. Doikayt (Hereness) to multimedialny projekt performance, obejmujący występy na żywo i inspirowane postaciami w miejscach żydowskich w całej Polsce, których celem jest spojrzenie na tematy utraty i gojenia przez pryzmat diaspory. Projekt ożywi opowieści ludowe w języku jidysz i aszkenazyjskie tradycje wykonawcze na ziemiach, gdzie kultura jidysz kwitła, ale została prawie zniszczona przez ludobójstwo. Przez stulecia postacie mitologiczne, takie jak cadycy, dybukowie i golemy, pojawiały się w podaniach ludowych w języku jidysz w Europie Wschodniej, ożywiając sny i budząc życie codzienne Żydów przed Holokaustem. Zdecydowałem się realizować mój projekt w Polsce, aby ożywić dynamikę duchowej wyobraźni w języku jidysz i przekształcić kulturowe wspomnienia o ludobójstwie i wysiedleniach w narzędzia naprawcze umożliwiające uzdrowienie teraźniejszości. Włączając te podania ludowe w języku jidysz do Europy Wschodniej, ich symbolicznego miejsca pochodzenia, mój projekt będzie kultywował pojednanie międzykulturowe w obliczu historycznej przemocy, wymazania kulturowego i antysemityzmu.
W tym semestrze wykładam sposoby myślenia, czyli badania nad krytycznym myśleniem w sztuce. Skupimy się na związkach sztuki, tożsamości i polityki. Szczególnie interesuje mnie zgłębianie idei tożsamości kulturowej i specyfiki miejsca w sztuce. Wątki te płynnie splatają się z pracą, którą prowadzę w Polsce.
Joanna Bator jest autorką publikującą na portalu humanmag.pl, gdzie zajmuje się tematami z zakresu aktualności, polityki, biznesu, technologii, sportu, rozrywki i stylu życia. Koncentruje się na jasnym i rzetelnym przekazywaniu informacji, śledzeniu bieżących wydarzeń oraz prezentowaniu historii i tematów istotnych dla czytelników w przystępny i zrozumiały sposób.