Co zobaczył lider związku nauczycieli na Ukrainie

Prezydent Amerykańskiej Federacji Nauczycieli Randi Weingarten udał się w tym tygodniu na Ukrainę, aby spotkać się z uczniami i nauczycielami, przekraczając granicę z Polski do rozdartego wojną kraju w październiku.

Ukraina twierdzi, że Rosja wystrzeliła 83 pociski manewrujące w poniedziałek i 28 we wtorek, zabijając co najmniej 19 osób, raniąc dziesiątki i siejąc spustoszenie w miastach w całym kraju. Weingarten miał we wtorek odwiedzić szkoły we Lwowie i przekazać książki dla dzieci i inne przybory szkolne, ale nie był w stanie tego zrobić. Spotkała się jednak z wychowawcami i przedstawicielami Związku Pracowników Edukacji i Nauki Ukrainy.

Ze Lwowa Weingarten zwołał Tydzień Edukacji, aby podzielić się swoimi doświadczeniami z dotychczasowej podróży. Podczas rozmowy hotel Weingartena stracił zasilanie i przez resztę czasu rozmawiała przy świecach. Ten wywiad został zredagowany pod kątem długości i przejrzystości.

Z powodu bombardowań w ciągu ostatnich dwóch dni wszystkie szkoły są z powrotem online, więc nasze szkolne wycieczki zostały przerwane. Ale w rezultacie widzimy, przez co ludzie przeszli w ciągu ostatnich siedmiu miesięcy. Bardzo inspirująca jest rozmowa z nauczycielami, co zrobiliśmy dzisiaj ze wszystkich regionów kraju – przyjechali do Lwowa i odbyliśmy długą sesję odsłuchową o tym, co nauczyciele próbują robić.

Kiedy siedzieliśmy w bunkrze i czekaliśmy, aż Rosja zakończy wystrzeliwanie rakiet dalekiego zasięgu, nauczyciel powiedział mi: „Niech niebo nad twoją szkołą będzie czyste, a szkolne dzwonki będą nadal dzwonić”.

To właśnie robią ukraińscy nauczyciele. Naprawdę starają się nie tylko stworzyć pełną nadziei przyszłość światła i pokoju dla ukraińskich dzieci, ale rozumieją, że ich przyszłość to edukacja dzieci. Oczywiście zrobią wszystko, co w ich mocy, aby przeżyć, ale [also] wygrać wojnę i stworzyć tego rodzaju sieć solidarności i bezpieczeństwa oraz edukacji dla dzieci.

To niezwykłe, że spędziłem ten dzień z profesorami z całego kraju i nie wiemy, czy będziemy musieli odbyć spotkanie dziś po południu w bunkrze, czy na uniwersytecie. Bywało, że udało nam się zorganizować spotkanie na uniwersytecie, ale ta prężność, ta odwaga i to poczucie, że przyszłość kraju zależy od edukacji studentów i dbania o to, by studenci mieli się dobrze – podczas gdy trwa walka o samookreślenie – jest naprawdę niesamowity. To bardzo mocna lekcja na temat znaczenia demokracji, znaczenia przyszłości dzieci, znaczenia dorosłych walczących o zapewnienie dzieciom przyszłości, a tutaj są nauczyciele, którzy to robią.

Więc co robimy? Przyjechaliśmy na kilka dni, żeby Was wesprzeć, tak jak przyjechaliśmy na kilka dni w kwietniu wesprzeć i zobaczyć co po polsku [teachers’] Unia, rząd warszawski i inne zrobiły, by wesprzeć ukraińskich uchodźców. Przekazaliśmy 100 000 dolarów związkowi ukraińskiemu i innym działaniom, w tym obozom letnim dla ukraińskich dzieci w różnych polskich organizacjach. A pieniądze, które im daliśmy, wykorzystali na stworzenie laboratorium komputerowego i stanowisk komputerowych dla swoich dzieci.

Ale są w żywej strefie wojny z [Russian President Vladimir] Putin, który próbuje ich zdominować – mówi, że Ukraińcy to Rosjanie, ale i tak ich zbombarduje.

Kiedy tu jesteś, jasne jest, że to prawdziwa wojna. Nie masz bombardowań co minutę, ale musisz podjąć pewne środki ostrożności, aby tu być. Nauczyciele w Charkowie i Chersoniu uczą online ze swoimi dziećmi, będąc jednocześnie wolontariatem na froncie. Nauczyciele przesiedleni, którzy uczą we Lwowie, uczą również online ze swoimi dziećmi w regionach południowych i wschodnich.

Mamy długą historię w naszej zjednoczonej walce o demokrację, a zrozumienie, że edukacja jest podstawą tej walki. Ukazujemy się ludziom, którzy są w środku rażącego konfliktu. Pojawiamy się w walce z rasizmem; pojawiamy się w walce o równość gejów; stajemy do walki z autokracją.

Mamy długie relacje ze związkami polskimi i ukraińskimi, a oni prosili nas miesiącami i miesiącami – nie tylko, żebyśmy pojechali do Polski, co zrobiliśmy w kwietniu, ale na Ukrainę. I myśleliśmy, że to bezpieczny czas, aby nadejść, ale widzisz, jak się zmieniło. Spędziliśmy wczoraj sporo czasu, próbując dowiedzieć się, czy jest bezpiecznie [cross the border] lub gdybyśmy byli ciężarem. I naprawdę chcieli, żebyśmy tu byli.

I widzisz dlaczego. Związek spotkał się dzisiaj, aby przedstawiciele z całego kraju naprawdę opowiedzieli nam swoje historie.

Ponieważ jesteśmy teraz w ciemności, jestem bardzo poruszony faktem, że chcieli, abyśmy tu byli, i chcą się upewnić, że ktoś jest świadkiem okrucieństw, jakie robią im Rosjanie – po prostu dlatego, że chcą samostanowienia w swojej autonomii i nie być kontrolowanym przez pana.