Śmierć królowej Elżbiety: Król Karol przygotowuje się do przemówienia inauguracyjnego

Jeszcze zanim została królową w niewiarygodnie młodym wieku 25 lat – nowo powstały król Karol IIIjej syn ma 73 lata – Elżbieta nadała ton swojemu panowaniu, oświadczając, że praca jest lepsza niż osoba.

„Oświadczam wam wszystkim, że całe moje życie, długie czy krótkie, będzie poświęcone waszej służbie i służbie naszej wielkiej cesarskiej rodzinie, do której wszyscy należymy” – powiedziała z okazji swoich 21. urodzin.

W rzeczywistości jej życie było bardzo długie; Jej rodzina znana jest z długowieczności. (Jej matka, królowa Elżbieta królowa matka, zmarła w 2002 roku w wieku 101 lat.) I przez lata stała się symbolem ciągłości, niezmienną postacią w ciągle zmieniającym się świecie. Nawiązała do prostszych czasów w Wielkiej Brytanii, która wydawała się coraz bardziej podzielona, ​​niesforna i niepewna siebie i swojej roli w świecie.

Nadzorowała ostatnie lata Imperium Brytyjskiego. Ma kryzys sueski, zimną wojnę, wojnę o Falklandy, niepokoje pracownicze i niedobory w latach 70., świt internetu, upadek World Trade Center, Brexit, Covid i 14 premierów (15 jeśli liczyć Liz Truss, który rozpoczął pracę w zeszłym tygodniu).

Większość Brytyjczyków – a nawet większość ludzi – nigdy nie żyła w świecie bez Elizabeth. Jest wielu, którzy kwestionowali lub oczerniali instytucję, ale nadal podziwiali królową. Była pocieszającą postacią, w jakiś sposób zarówno komfortowo matczyną, jak i majestatycznie odległą.

„Trudno uwierzyć, że po 70 latach nie ma jej tutaj z nami” – powiedział George Carey, który był arcybiskupem Canterbury w latach 1991-2002 (w wieku 86 lat jest o 10 lat młodszy od Elżbiety), napisał w The Daily Telegraph. „W rzeczywistości była jedynym stałym elementem w życiu większości z nas”.

Rzadko przemawiała publicznie, z wyjątkiem robienia pisemnych uwag w oficjalnych okolicznościach — na uroczystym obiedzie, imprezie charytatywnej, corocznym bożonarodzeniowym przemówieniu radiowym — co przyczyniało się do poczucia, że ​​nie można się dowiedzieć, kim naprawdę jest za ściśle kontrolowaną osobą publiczną. I tak było uderzające, kiedy czuła się zmuszona do wypowiadania uwag, które wykraczały poza jej zwykle nieszkodliwe wypowiedzi.

Rzadko wspominała o kłopotach własnych i kraju w 1992 roku, kiedy zamek Windsor zapalił się w dniu jej ślubu, troje z jej czwórki dzieci rozdzieliło się lub rozwiodło z małżonkami, a jedna z jej synowych została wplątał się w skandal seksualny, który został potraktowany lubieżnie przez gazety. Ale kobiecie z jej powściągliwością i niechęcią do użalania się nad sobą wydawało się właściwe, by używała obu tych rzeczy delikatny sarkazm i łacina w podkreśleniu ich punktu widzenia.

Przemawiając w Londynie z okazji jej 40. jubileuszu powiedziała: „1992 rok nie jest rokiem, na który patrzę wstecz z czystą radością. Według słów jednego z moich bardziej sympatycznych korespondentów, okazało się, że to „annus horribilis”.

A oświadczenie, które złożyła po 11 września, przeczytane przez brytyjskiego ambasadora w Stanach Zjednoczonych na nabożeństwie w Nowym Jorku ku czci Brytyjczyków zaginionych w atakach, nadal zapada w pamięć ze względu na swoje proste, bolesne piękno. „Nic, co można powiedzieć, nie może złagodzić udręki i bólu tych chwil” – napisano w oświadczeniu. „Żal jest ceną, jaką płacimy za miłość”.

Być może w ostatnich latach monarchia nie była tak niespokojna, a sytuacja królowej tak niepewna, jak w gorączkowych, zagmatwanych dniach po śmierci Diany, księżnej Walii 25 lat temu. Monarchia jest osadzona w brytyjskim systemie rządów i nie zależy od woli ludu; monarcha nie jest wybierany do lub z urzędu; Rodzina królewska nie podlega odwołaniu. Niemniej jednak jest stale proszony o wstawanie się za własnym znaczeniem.

Po śmierci Diany wielce podziwiana powściągliwość królowej, idea, że ​​sprawy rodzinne są prywatne, a uczucia nie są publicznie wyrażane, nagle wydały się jej działać przeciwko niej. „Pokaż nam, że Ci zależy!”, brzmiał wówczas typowy nagłówek. I tak królowa zerwała z tradycją, wróciła do Londynu, kazała opuścić flagi do połowy masztu w Pałacu Buckingham i zgodziła się to zrobić. rzadki adres publiczny do narodu o tym, co uważała za bardzo osobiste. Był wyrazem pokory i próbą złagodzenia smutku narodu – ale także sposobem na ustabilizowanie rozbitej monarchii.

„Nie jest łatwo wyrazić poczucie straty, ponieważ po początkowym szoku często następuje mieszanka innych uczuć: niedowierzania, niezrozumienia, złości i troski o pozostawionych” – powiedziała. „Wszyscy czuliśmy te emocje w ciągu ostatnich kilku dni. Więc to, co ci teraz mówię, jako twoja królowa i jako babcia, mówię z głębi serca.

Ponieważ stan zdrowia królowej pogorszył się w ostatnich latach, prawdopodobnie spowodowany utratą męża, w powietrzu wisiała niepewność. Jeśli Elizabeth była spoiwem, które wszystko spajało – jeśli była jedyną stałą w niestabilnym świecie – co stanie się z Wielką Brytanią teraz, gdy jej nie ma?

W swoim hołdzie były arcybiskup pochwalił jej życzliwość, powściągliwe zachowanie i ostrzegał przed tym, co może nadejść.

„Mam zatem nadzieję, że nasz nowy rząd nauczy się z bezinteresownego przykładu królowej, że jej celem jako Ministra Korony jest służenie narodowi” – ​​powiedział. „Modlę się, aby wszyscy nasi urzędnicy starali się ją naśladować w nadchodzących ciemnych i trudnych dniach”.