WASZYNGTON – Administracja Bidena i jej kluczowi europejscy sojusznicy osiągnęli wstępne porozumienie w sprawie zakazu korzystania z niego rosyjskim firmom, oligarchom i urzędnikom państwowym, którzy podlegają sankcjom system SWIFT, który zasadniczo wyklucza je z międzynarodowych transakcji finansowych – ale bez zakłócania dostaw gazu do krajów europejskich.
Porozumienie, powszechnie określane przez niemieckich urzędników i popierane przez amerykańskich i europejskich dyplomatów, nie wystarcza, by całkowicie odciąć Rosję od systemu wywiadu finansowego, który niektórzy urzędnicy postrzegają jako swego rodzaju opcję nuklearną. Taki ruch zasadniczo odciąłby Rosję od znacznej części globalnego systemu finansowego.
Ukierunkowane podejście oznacza również, że Rosja może nadal generować przychody ze sprzedaży gazu do Niemiec, Włoch i innych mocarstw europejskich, przynajmniej na razie.
Zanim w zeszłym tygodniu rozpoczęły się rosyjskie ataki wojskowe, Niemcy i Włochy stanowczo protestowały przeciwko całkowitemu zakazowi transakcji z Rosją, który obniżyłby około 40 procent dochodów rządu rosyjskiego. Ale w ciągu ostatnich kilku dni jej nastawienie się zmieniło.
W sobotę kanclerz Niemiec Olaf Scholz ogłosił, że jego rząd zezwala na przekazanie ukraińskiej armii broni przeciwpancernej, kończąc naleganie na dostarczanie tylko nieśmiercionośnych dostaw, takich jak hełmy.
W tym samym czasie, w poście na TwitterzeNiemiecka minister spraw zagranicznych Annalena Baerbock i niemiecki minister gospodarki Robert Habeck przyznali, że rząd tego kraju przechodzi obecnie od sprzeciwiania się zakazowi SWIFT do ściśle ukierunkowanego zakazu.
„Ciężko pracujemy nad ograniczeniem szkód ubocznych związanych z rozstaniem #SWIFT, aby trafiły one we właściwe osoby” – napisali. „Potrzebujemy celowego i funkcjonalnego ograniczenia SWIFT”.
Urzędnicy europejscy powiedzieli, że prowadzili długie, czasem napięte rozmowy z urzędnikami amerykańskimi i brytyjskimi, którzy wezwali do wstrzymania, gdy rozpoczęła się rosyjska inwazja na Ukrainę.
Ale nawet niektórzy amerykańscy urzędnicy mieli zastrzeżenia do całkowitego odłączenia się od Rosji. Obawiali się między innymi, że może wzmocnić alternatywy dla systemu SWIFT rozwijanego przez Rosję i Chiny. Z czasem może to osłabić zdolność Stanów Zjednoczonych do śledzenia i kontrolowania płatności.
Według trzech europejskich dyplomatów i innej osoby zaznajomionej z tą sprawą, przywódcy USA i UE debatują obecnie, ile i które rosyjskie instytucje powinny zostać zablokowane. Urzędnicy omówili możliwe skutki uboczne i niezamierzone konsekwencje ukierunkowanych ograniczeń.
SWIFT, belgijska usługa przesyłania wiadomości, oficjalnie znana jako Society for Worldwide Interbank Financial Telecommunication, łączy ponad 11 000 instytucji finansowych na całym świecie. Nie przechowuje ani nie przekazuje środków, ale umożliwia bankom i instytucjom finansowym powiadamianie się nawzajem o nadchodzących transakcjach.
Od tygodni administracja Bidena publicznie bagatelizuje pomysł odcięcia Rosji od systemu, sugerując, że chociaż wszystkie opcje są na stole, taki ruch może stworzyć więcej problemów, które by rozwiązał.
Ale za kulisami amerykańscy urzędnicy wzywają europejskich sojuszników, aby dali prezydentowi Władimirowi V Putinowi jakikolwiek sygnał, że Europa zmierza w kierunku większej izolacji gospodarczej od Rosji. Część szerszej polityki powstrzymywania.
Ponadto, ponieważ SWIFT jest organizacją europejską, Stany Zjednoczone pozwoliły krajom europejskim przejąć inicjatywę w tej kwestii. Jedyną jednostronną dźwignią, jaką Stany Zjednoczone mogłyby zastosować, byłoby nałożenie sankcji na samą organizację SWIFT lub grożenie jej sankcjami, jeśli nadal będzie ona przekazywać wiadomości do rosyjskich instytucji.
Matina Stevis-Gridneff wniósł wkład w sprawozdania z Brukseli.
Adam Mickiewicz jest autorem publikującym na portalu humanmag.pl, gdzie porusza tematy z zakresu newsów, polityki, biznesu, technologii, sportu, rozrywki i stylu życia. Koncentruje się na jasnym i przystępnym przekazie informacji, aktualnych wydarzeniach oraz treściach istotnych dla czytelników, dbając o rzetelność, przejrzystość i praktyczną wartość publikacji.