Recenzja „Don Kichota”: Historia pozostaje klasyczną opowieścią w niezwykłej produkcji Joffrey Ballet

Choreografowie baletowi od dawna czerpią inspirację z Don Kichota, popularnej XVII-wiecznej powieści Miguela Cervantesa o pomniejszym hiszpańskim szlachcicu, który myli się z błędnym rycerzem i wyrusza na serię pomysłowych przygód.

Najsłynniejszą z tych adaptacji stworzył słynny francuski baletmistrz Marius Petipa na podstawie partytury Ludwiga Minkusa i została zaprezentowana w Moskiewskim Balecie Bolszoj w 1869 roku. Później została ponownie zmontowana i rozbudowana, w tym wpływowe przebudzenie z 1900 roku autorstwa Aleksandra Gorskiego.

W pierwszym z 10 przedstawień w czwartek wieczorem w Lyric Opera House Joffrey Ballet zaprezentował powrót choreografa urodzonego w Rosji Jurija Possokhova w interpretacji Don Kichota, której zespół miał premierę w 2011 roku.

Z obszerną obsadą 52 tancerzy, ta produkcja, przełożona z powodu wybuchu epidemii COVID-19 z początku tego roku, oferuje bogaty spektakl i pełen napięcia taniec, jednocześnie docierając do serca rozgrzewającej i ponadczasowej historii Don Kichota.

W przeciwieństwie do adaptacji Anny Kareniny z 2019 roku Possokhova, łączącej mieszankę konwencjonalnej i zaskakująco nowatorskiej choreografii, ta produkcja jest mocno zakorzeniona w oryginale Petipy i trzyma się tradycji.

Chociaż istnieje kilka elementów, które wydają się nieco niezręczne w 2022 r., Jak znużony komediowy ton nieudolnego, dandysa, bogatego starszego mężczyzny, który próbuje wykorzystać swoje pieniądze, aby zdobyć rękę znacznie młodszej kobiety, jest powód, dla którego ta historia jest klasyk: wciąż rezonuje z publicznością.

Nie znaczy to jednak, że nie ma w nim żadnych współczesnych akcentów. Konwencjonalne elementy zestawu, takie jak zaprojektowane witryny sklepowe i meble, są pięknie zintegrowane z zaawansowanymi technologicznie projekcjami zaprojektowanymi przez Wendalla Harringtona.

Cudowny sceniczny moment nadchodzi wcześnie, gdy Don Kichot leży w łóżku i marzy o dzielnych wyczynach, podczas gdy wyświetlane nad nim obrazy rycerzy i koni z historycznych dzieł sztuki krążą nad nim.

Projekcje są również skutecznie wykorzystywane do sugerowania wiatraków na początku aktu 2, które Don Kichot wyobraża sobie jako potwory i smoki podczas burzy. Gdy szarżuje w kierunku jednego z wiatraków, wydaje się, że jego skrzydła wyrzucają go w powietrze, podczas gdy podwieszona uprząż ciągnie go w górę w eleganckim elemencie scenicznym.

Warto również wspomnieć o koniu Don Kichota, Rocinante, zaprojektowanym przez VonOrthal Puppets z Evanston z uderzającym i wyrafinowanym efektem. Jest to rodzaj kostiumu inżynieryjnego z elastyczną głową i szyją na zawiasach oraz paskami materiału z tyłu, które pasują do gorsetów dwóch tancerzy-lalkarzy.

Surowe podstawy historii Cervantesa zawarte są w tej adaptacji baletowej, z tytułową rolą umiejętnie wcieloną przez Miguela Angel Blanco, a Derrick Agnoletti (jeden z pięciu tancerzy opuszczających zespół po tym sezonie) wykorzystujący komiczny potencjał nieszczęsnego Don Kichota Pot brzuchaty kumpel Sancho Pansa.

Ukazuje się główne przesłanie powieści: wyobrażanie sobie siebie jako wielkiego i podążanie za marzeniami, ale w tym balecie nie ma nic głębokiego i nie powinno być. W końcu historia jest tak naprawdę tylko scenerią dla bogatej serii kolorowych, energetycznych tańców pas de deux i zespołowych.

Najważniejsze z tych ostatnich to strzelisty tamburyn ludowy i taniec fanów pod koniec pierwszego aktu oraz piękna kraina snów Driad w akcie 2, prowadzona przez królową Driad i elegancko wykonana przez Gayeona Junga.

Stefan Goncalvez jako Espada, słynny torero i Brooke Linford jako Mercedes, tancerka uliczna, która kradnie show, oferują jedne z najbardziej sportowych i zmysłowych tańców w produkcji. Szczególnie pamiętne jest jej pas de deux w akcie flamenco w drugim akcie, w którym Linford kręci swoją długą, powiewną suknią w bijącym serce, ognistym solo.

Koncentruje się na Victorii Jaiani, córce karczmarza, Kitri, i Dylanie Gutierrez jako fryzjerze Basilio. W ukoronowaniu odwagi, Don Kichot chroni ich miłość przed Gamache, krytykowanym dandysem, i przekonuje ojca Kitri, by udzielił parze błogosławieństwa.

Kilka gestów i kroków Gutierreza może być trochę sztywnych, ale wykonuje kilka ekscytujących skoków i służy jako nienaganny partner z dwoma tancerzami łączącymi się w płynnym, pozornie bezwysiłkowym podnoszeniu za podnoszeniem.

Jaiani była prawdopodobnie gwiazdą wieczoru, przekazując młodzieńczy entuzjazm Kitris, radząc sobie na każdym kroku z pewnością siebie i precyzją, a także zamykając swoje grand pas de deux w akcie II olśniewającym zestawem znakomicie wykonanych zwrotów akcji fouetté.

Na uwagę zasługują również Miu Tanaka jako bezczelna, pompatyczna Amore, a także Amanda Assucena i Valeria Chaykina, które wcielają się w przyjaciółki Kitri i pojawiają się wielokrotnie, często w przeplataniu z główną parą.