przejść przez komiksy

Korytarz jest jak przewracanie stron

Co o wystawie mówi sam autor? Podkreślmy od razu, że komedia, którą przedstawia, nie jest opowieścią linearną. Potrafi też zaskoczyć inne elementy, tylko dlatego, że tekst obok grafiki pojawia się czasem do góry nogami.

„Ideą wykorzystania koordynacji jest pokazanie, że niektóre rzeczy nie muszą iść już znaną ścieżką”, mówi José Manuel Jimenez Muñoz. Artysta znany jest również pod pseudonimem José Goz. – Możesz cieszyć się układem formatu, z którym masz do czynienia. To otwiera nowe możliwości narracji – dodaje. – Jako odbiorca, widz, z kolei będziesz bardziej związany z wyświetlanym obiektem, jeśli będziesz musiał podejść do niego odpowiednio za pomocą swojego ciała. To coś, co nie jest tylko postawione przed tobą, to coś, co jest bardziej widoczne, prowadzi odbiornik na różne ścieżki i zapewnia mu więcej zabawy.

Artysta twierdzi, że doświadczenie obcowania z książką czy komiksem można przełożyć na wizytę na wystawie. Podobnie jak w przypadku księgi, należy przewracać kolejne strony, w tym przypadku konieczne jest przejście przez klasztor. José Goz dodaje, że nie była to jego pierwsza wizyta w Galerii EL, więc wiedział, z jaką przestrzenią będzie pracował. Opisuje wpływ swoich wyników biznesowych w tym momencie jako „interesujący”.

– Korytarz zawsze gdzieś nas prowadzi, więc labirynt lub ścieżka, która tworzy się w galerii, idąc trochę, to to, co robimy na co dzień jako komiksy. Za każdym razem, gdy śledzimy historię, tworzymy dla niej ścieżki, którymi podążają odbiorcy, aby odkryć zakończenie.

Co jest za oknem?

Komiksy są – znowu – coraz bardziej popularną formą wyrazu.

– Był bardzo popularny na początku iw XX wieku, ale z czasem stał się produktem dla dzieci – przyznaje autor nowego programu. Dziś jednak wielu artystów rozwija się właśnie w dziedzinie komiksu. Jestem osobą, która opowiada historie w języku komiksu. Kiedy jednak zajrzeć głębiej, komedia ma bardzo ważną wartość artystyczną. Wykorzystuje projektowanie graficzne, rysunek, szkicowanie i wiele innych kombinacji. Moja praca również w dużej mierze opiera się na architekturze – podkreśla José Goz. Ważne są kwestie takie jak przestrzeń, użycie dużych postaci oraz relacja między nimi a odbiorcą.

Pewne elementy galerii kojarzymy z jakimś rodzajem gry planszowej lub ikoną komputera.

– W tej grze potrzebujesz również postępu, jakiegoś aspektu, aby osiągnąć cel. Podobnie skonstruowana jest opowieść – autor odnosi się do tych skojarzeń. Z drugiej strony, jego zdaniem, ikony są zbyt bliskie idei okna lub komiksu. Za oknem zawsze jest inna część rzeczywistości. Dziś jesteśmy przyzwyczajeni do ekranu komputera czy telefonu, przez co idee okien, ramek i ikon się nakładają. Musimy „kliknąć” w coś, aby dowiedzieć się, co się wydarzy i co będzie dalej…

Tym razem nie trzeba było na nic klikać, ale przechodząc przez klasztor można zajrzeć za te „okna” i spróbować wyjaśnić, co kryje się za tytułem „Ból, popiół i cuda” struktura tekstu, która mówi – spróbuj skomponować zdarzenia z „własnego zestawu” gotowych grafik i tekstu.

Teraz krótka nota biograficzna, zwłaszcza że José Góz po części wiąże swoją działalność artystyczną i naukową z Polską. Wydział Malarstwa i Rysunku Uniwersytetu Artystycznego. Magdalena Abakanowicz w Poznaniu, pisarka prowadzi obecnie pracownię malarstwa języka narracyjnego. Dodajmy, że jest absolwentem Uniwersytetu w Granadzie (obecnie doktorantem na tej uczelni) i przyjechał do Polski uczestnicząc w programie Erasmus w 2012 roku.

Kiedy zaczyna się komiks?

Dziekan Wydziału Rysunku i Malarstwa UAP dr Hub. Tomasz Kalitko.

Wizyta autora i współpraca z naszą uczelnią są przykładem tego, co dzieje się w kontekście sztuki współczesnej, która nieustannie poszukuje nowych przestrzeni. Historia książek obrazkowych sięga wielu lat wstecz i przez wiele dziesięcioleci służyły one jako prawdziwa sztuka, że ​​nie sposób nie patrzeć na to w ten sposób. Widać wyraźnie, że komedia jest rodzajem podejścia do opowiadania różnych historii. To rodzaj technicznej książki – zapewnia Tomasz Kalitko. „José oferuje bardzo ciekawy sposób opowiadania historii w swoim komiksie, odchodząc od linearnej historii”, dodaje. Tomas Kalitko dostrzega tu podobieństwo do współczesnych reżyserów filmowych, takich jak Quentin Taratino.

Jak zaznacza nasz rozmówca, wystawa z jednej strony prezentuje w warsztacie piękne rysunki, z drugiej ważny jest jej przekaz i sposób opowiadania historii. Dodaje, że ekspozycja jest specjalnie przygotowana do przestrzeni klasztornej (tu rolę odgrywają m.in. tytułowe okna), która przecież codziennie wypełniana jest innymi materiałami historycznymi.

– Tutaj możesz zapytać, gdzie zaczyna się komiks? Kiedy widzimy np. stare formy polichromowane, uświadamiamy sobie, że ta potrzeba ekspresji poprzez sztukę była obecna od zawsze. Niektóre badania mówią, że komedia zaczęła się 100 lat temu, a inne podobne rozwiązania artystyczne znalazły już dawno – mówi Tomasz Kalitko. Wystawę w klasztorze opisuje jako rodzaj połączenia sztuki starożytnej i współczesnej.

Według niego nie bez znaczenia jest również to, że wystawa przedstawia życie codzienne oraz związane z nim przeżycia i emocje.

Pokazuje, jak bliska jest nam sztuka. Co dla nas ciekawe, możemy zobaczyć w galerii sztukę na wysokim poziomie, a jednocześnie spotkać postacie José, bo to przecież uniwersalne, ze swoimi słabościami i troskami. Niektóre prace powstały podczas pandemii, więc bardzo istotne są również fragmenty wystawy ukazujące samotność. A tam, gdzie między rysunkami są białe kropki, tam też coś się dzieje i co możemy do siebie dodać…

Wszyscy odwiedzający Galerię El mogą to robić samodzielnie do 26 października. Pomocna będzie jednak znajomość języka angielskiego.