Nowinki – Naukowcy z Instytutu Odena i Jackson School of Geosciences opracowali ulepszony model do przewidywania przepływu wód gruntowych na Marsie, który jest nie tylko dokładniejszy, ale według autora również bardziej elegancki.
Uważa się, że Mars zderzył się z masywną istotą astralną około czterech miliardów lat temu.
ten Późne Ciężkie Bombardowanie odnosi się do okresu, w którym uważa się, że nieproporcjonalnie duża liczba asteroid zderzyła się z Merkurym, Wenus, Ziemią i Marsem. Wiele meteorów i meteorytów uderzyło w Marsa, co spowodowało powstanie dużej liczby masywnych kraterów uderzeniowych na powierzchni Czerwonej Planety. Uważa się również, że wydarzenie to stworzyło jego północną równinę – tak dużą, że widać ją z kosmosu – gdzie znaczna część lądu marsjańskiego wydaje się dosłownie odcięta.
Uważa się również, że w tym basenie znajdował się kiedyś ogromny zbiornik wodny. „Mars miał kiedyś dużo wody i nadal ma lód przed tą kolizją”. To Mohammad Afzal Shadab, absolwent CSEM w Instytucie Oden, którego zespół opracował bardzo prostą formułę matematyczną, aby przewidzieć, jak wysoki będzie poziom wód gruntowych. Badanie pt.: „Szacunki średniego tempa ładowania Marsa z modeli analitycznych wód gruntowych” doradza Marc Hesse i jest realizowany we współpracy z Eric Hiatt. Jest to współpraca między Instytut Inżynierii i Informatyki Oden, Jackson School of Geosciences, Instytut Geofizyki oraz Centrum Zamieszkiwania Układów Planetarnych.
Chociaż modele zostały opracowane w przeszłości, naukowcy opierali się na prostszej metodzie mapowania kartezjańskiego. Nie, wcześniejsi kartografowie marsjańscy nie byli płaskoziemcami. Jednak te wcześniejsze uproszczone modele, głównie ograniczone do współrzędnych kartezjańskich i cylindrycznych, okazały się bardzo błędne.
Chociaż planety mają kulisty kształt, do tej pory nikt nie wprowadził sferycznej współrzędnej. Czemu? Mówiąc najprościej, ponieważ wymaga to bardziej złożonej matematyki. „Odkryliśmy, że wszystkie wcześniej opublikowane szacunki dotyczące szybkości ładowania są o rzędy wielkości wykraczające poza to, co mógł pomieścić wczesny Mars” – dodał.
Co ciekawe, bardziej „złożony” model matematyczny był w stanie generować prostsze analizy niż poprzednie symulacje. „Prosty to niewłaściwe słowo. Powiedziałbym, że bardziej elegancki” – dodał. „A symulacje 3D na skomplikowanej geometrii z domniemanymi kraterami i liniami brzegowymi opracowane przez moich współpracowników w Jackson School wspierają model, wykazując to samo zachowanie”.
Więc północny Mars nie ma głowy. Ale ma też bardzo głębokie dziury – obszar znany jako północna równina. Są też wyżyny południowe – gdzie górzysty teren dominuje w krajobrazie.
Shadab i zespół badawczy modelowali hipotetyczny ocean na północnych nizinach, który jest połączony lub „naładowany” przez podziemną warstwę wodonośną na południowych wyżynach.
Badanie dało mu Instytut Księżycowy i PlanetarnyNagroda Rozwoju Kariery, przyznawana co roku garstce doktorantów z całego świata za ich projekty badawcze prezentowane na Konferencji Nauk Lunarnych i Planetarnych (LPSC).
Kandydaci są co roku weryfikowani przez panel planetologów. W tym roku otrzymali zgłoszenia ze Stanów Zjednoczonych, Indii, Francji, Szwajcarii, Belgii, Polski i Wielkiej Brytanii.
Joanna Bator jest autorką publikującą na portalu humanmag.pl, gdzie zajmuje się tematami z zakresu aktualności, polityki, biznesu, technologii, sportu, rozrywki i stylu życia. Koncentruje się na jasnym i rzetelnym przekazywaniu informacji, śledzeniu bieżących wydarzeń oraz prezentowaniu historii i tematów istotnych dla czytelników w przystępny i zrozumiały sposób.