Kiedy 2022 dobiegnie końca, Sports Illustrated spogląda wstecz w tematach i zespołach, fabułach i liniach, które ukształtowały rok.
W sporcie bez zegara nic w tenisie nie kończy się na przewidywalności lub niezawodnym harmonogramie. Dobrze więc, że koniec wspaniałej generacji tego sportu bardziej przypomina oddalanie się kontynentów niż wielki wybuch czy tablicę wyników pokazującą, że nie ma już czasu.
Niesamowicie, rok 2022 rozpoczął się od czterech aktywnych graczy w tym sporcie, którzy mogli zdobyć 20 lub więcej głównych tytułów. Skończyło się na dwóch. Roger Federer i Serena Williams, obaj w wieku 41 lat, ogłosili przejście na emeryturę, w jego przypadku wyraźnie. jakoś w niej. Ale dwaj pozostali tytani – Rafael Nadal, 36 lat, i Novak Djokovic, 35 lat – wygrali razem trzy z czterech tegorocznych Majorów; a Djokovic prawdopodobnie zakończył sezon lepiej niż kiedykolwiek. Więc to koniec epoki. Chyba że nie bardzo.
Z drugiej strony niewygodne, arytmiczne przejście było szwem, który przewijał się przez cały tenisowy sezon.
W tradycyjnych latach tenis na Australian Open traci swój niszowy status i dociera do większej publiczności. Ale w 2022 roku dramat przed turniejem przewyższył uwagę (i emocje) większości meczów. Novak Djokovic, dziewięciokrotny mistrz imprezy, został aresztowany po przybyciu do Australii z zapewnieniami, że wjedzie do kraju pomimo swojej decyzji o nieszczepieniu się Covid. Jego status stał się międzynarodowy wywołać sławę, stał się źródłem niezliczonych gorących ujęć i – mieszając sportowe metafory – stał się polityczną piłką nożną. A w przeddzień turnieju Djokovic został deportowany.
Nagle zmartwychwstały Rafael Nadal wykorzystał okazję, by zdobyć tytuł, 21. Major w swojej karierze, przełamując trójstronny remis i przeskakując go obok Djokovica i Federera na liście wszechczasów. Z kolei tytuł kobiet przypadł Australijce Ash Barty, pierwszej krajowej zawodniczce, która wygrała od prawie pół wieku. Ugruntowała swój status na szczycie tego sportu, przechodząc na emeryturę kilka tygodni później.
Właśnie wtedy, gdy tenis wydawał się zawodny, polska Iga Świątek została nowym numerem 1, wykorzystując w pełni swój awans na polu bitwy i wygrywając 37 meczów z rzędu, w tym wymagane siedem na French Open. A Nadal wykonał swoje doroczne Święto Wiosny, co zabawne, wygrywając po raz 14. w Roland Garros. Po raz pierwszy w swojej karierze wygrał dwa pierwsze etapy Wielkiego Szlema.
Ach, stabilność.
Bogowie tenisa zaśmiali się.
W odpowiedzi na niesprowokowaną inwazję Rosji na Ukrainę, Wimbledon ugiął się pod presją rządu i jednostronnie zakazał rosyjskich graczy. Wycieczki odpowiedziały wycofaniem punktów rankingowych z imprezy i pozywaniem turnieju. Djokovic zdobył tytuł mężczyzn po raz siódmy (perspektywa: o jeden mniej niż Federer), remisując 22-21 w ramach majora Nadala. A ponieważ żaden sport nie jest tak wyrafinowany jak tenis, Elena Rybakina, urodzona w Rosji, pochodząca z Rosji potęga rywalizująca pod kazachską flagą, zdobyła trofeum kobiet.
Przed turniejem Serena Williams ogłosiła, że US Open 2022 będzie ostatnim wydarzeniem w jej niezrównanej karierze. Pierwszy tydzień turnieju wydawał się jej zasłużonym hołdem złożonym z dołączonym turniejem tenisowym. W drugim tygodniu czas podwoił się i zmniejszył o połowę, a imprezę przejął 19-letni Hiszpan Carlos Alcaraz, który wygrał pierwszego Majora (chyba z wielu) w swojej karierze i wspiął się na pierwsze miejsce w mistrzostwach rankingi.
Ale najbardziej pamiętny indywidualny moment w roku nie wydarzył się na głównym turnieju, ale na imprezie zespołowej. Federer ogłosił, że stworzony przez niego Puchar Lavera oznacza koniec jego kariery. Widocznie osłabiony przez trwającą kontuzję kolana, w swoim ostatnim meczu grał w deblu u boku Nadala.
Potem: wzruszająca, słodko-gorzka ceremonia pożegnania, podczas której Federer i Nadal siedzą razem i płaczą, trzymając się za ręce.
To było prawie niezauważalne. W rzeczywistości nikt nawet nie twierdzi, że o tym pamięta, dopóki nie zwrócono im uwagi na ten gest. A jednak zawierało tak wiele. To wspólne poczucie śmiertelności w sporcie, może prawdziwej śmiertelności. To wzajemne uznanie dla rywalizacji, która mogła być huśtawką, ale ostatecznie podniosła ich oboje na duchu. Dzielili się uznaniem ostateczności, ujawnieniem ich sportowej śmiertelności.
Następnie, później w ten weekend, Frances Tiafoe, mocna Amerykanka, pokonała zamyślonego Greka Stefanosa Tsitsipasa w oszałamiającym meczu decydującym o Pucharze Lavera. oraz ten był prawdopodobnie ostateczną metaforą całego sportu w tym okresie zmian. Czas wygrywa. Czas jest niepokonany. Czas na nikogo nie czeka. Ale są inni gracze i inne historie czekające w obfitości. —Jona Wertheima
Novak Djokovic vs Majors: Jak się tu dostaliśmy? Autorzy: Chris Almeida i Jon Wertheim
Kiedy przybył do Melbourne, wiza Djokovica została anulowana i odmówiono mu wjazdu do kraju. Następnie rząd australijski zawiózł go do izby wytrzeźwień gdzie przyjmuje uchodźców, czasem na lata. Powiedział to premier Australii Scott Morrison Djoković nie „Bądź traktowany inaczej niż wszyscy” podczas gdy traktowanie gwiazdy zostało skrytykowane przez prezydenta Serbii jako obraza całego kraju. Ojciec Djokovicia, Srdjan, porównał uwięzienie syna do ukrzyżowania Jezusa.
Rafael Nadal z radością nosi koronę Jona Wertheima
Mówi się, że z wiekiem sportowcy są bardziej zblazowani i mniej przystępni; Nadal poszedł w przeciwnym kierunku. Najbardziej skoncentrowani i pełni pasji konkurenci powinni być pierwszymi, którzy się wypalą; Gry Nadala nadal wydają się być treściami sponsorowanymi ze względu na ich intensywność. Najbardziej fizyczny zawodnik w historii tenisa nie powinien istnieć tak długo. Jak sam przyznaje, Nadal nigdy nie będzie miał łatwej gracji Federera ani ostrej precyzji Djokovica. Ale on idzie dalej. Wszystko to jest dobrym przypomnieniem, że w tenisie, podobnie jak w życiu, magia przybiera różne formy.
„Pickleball is the Wild, Wild West”: Wgląd w walkę o najszybciej rozwijający się sport w Ameryce Przez Johna Waltersa
Pickleball: potomek tenisa i ping-ponga. Nowa plansza losowa. „Koszykówka na pół boiska dla osób starszych”, jak ujął to aktor Jeff Daniels.
Przynajmniej tak myślałeś.
Być może czytałeś o sporcie o głupiej nazwie i 4,8 miliona obserwujących. A może widziałeś, jak twój lokalny park lub klub tenisowy — lub Leo DiCaprio — instaluje boisko do gry w pickleball lub korty. Albo słyszałem, że trenerzy z college’u Scott Drew (z Baylor) i Mark Few (Gonzaga) grali ze sobą w bańce Final Four w zeszłym roku. A może widziałeś niedawny tweet Drew Breesa o jego piłkarskim życiu pozagrobowym: „Być może trenuję do trasy pickleball”.
„Pickleball ma wpływ na media społecznościowe świata sportu” – kontynuowała Kelly Ripa Mieszkaj z Kelly i Ryanem. „Nigdy o tym nie słyszałem. A potem mam tylko o tym słyszeć.
Serena Williams na zawsze zmieniła ten sport Jona Wertheima
Jej kariera była nie tylko filmowa, ale także literacka. Jest wciągająca historia, ale są też większe tematy. Bez wątpienia była bohaterką, głównym bohaterem, ale są bogate postacie drugoplanowe. Twoja historia zawiera wzloty i upadki, historie, konflikty i rozwiązania. Podobnie jak mecz tenisowy, można go podzielić na sekcje. Był elektryczny start i potężna sekcja środkowa, a jak dotąd pełne wdzięku zakończenie.
Steffi Graf jest nadal zbyt znana ze Steffi Graf Jona Wertheima
Historia: Przez lata próbowałem napisać tę historię z udziałem Grafa. 2016, kiedy Agassi zatrzymał się w biurach SI. Żartowaliśmy z trudności, jakie miałem z uzyskaniem audiencji u jego żony. – Powodzenia – powiedział, śmiejąc się dobrodusznie z zadania.
Najbardziej dynamiczny tenisista jest jednocześnie najtrudniejszy Jona Wertheima
Od dekady Kyrgios dzieli Republikę Tenisa, tworząc dwie drużyny mniej więcej tej samej wielkości, które równie dobrze mogłyby być oddzielone siatką. Jest albo hitem kasowym, autentycznym, charyzmatycznym i nieodparcie ulotnym zestawem nieprzewidywalności McEnroe spotyka Draymonda, który wnosi świeżość i elektryczność, która przyciąga dzieci i wprowadza zmiany w stłumionym tradycją sporcie.
Albo jest obłąkanym, narcystycznym bachorem (lub czymś jeszcze mroczniejszym), który rywalizuje jak tchórz i niczego nie szanuje – ani swoich przeciwników, ani swojego sportu, ani swoich poprzedników, ani wreszcie własnych talentów.
Lub obydwa.
To skomplikowane.
Carlos Alcaraz przybywa przedwcześnie jako najlepszy na świecie Autorzy: Chris Almeida i Jon Wertheim
jest Carlos Alcaraz nasz mistrz US Open w grze pojedynczej mężczyzn na rok 2022. Jak na swoje standardy, szybko pokonał Caspera Ruuda w finale: 6-4, 2-6, 7-6(1), 6-3. I chłopcze, nie mogę powiedzieć, że na to nie zasłużył. Robił wszystko, czego można było od niego wymagać przez cały turniej: wygrywał długie mecze, krótkie mecze, późne mecze, wczesne mecze. Pokonaj młodych graczy, starych graczy. Wszystko. Ten facet będzie dobry przez długi czas.
Roger Federer pozostawia wyraźne, piękne ślady w tenisie Jona Wertheima
Kraj Szwajcaria jest równo z Brunnen. Ale jest mało prawdopodobne, aby kiedykolwiek zobaczyć ludzi wrzucających monety do jednego. Ten rytuał, który jest tradycją praktycznie na całym świecie, nigdy nie przyjął się w Szwajcarii z jednego prostego powodu. Nie ma potrzeby życzyć szczęścia, jeśli już je masz. Jako rodowity syn połóż to„Tylko biedni potrzebują nadziei”.
Ten temat obfitości i ekstrawagancji – oraz doceniania szczęścia – znalazł odzwierciedlenie w karierze najbardziej utytułowanego szwajcarskiego sportowca. Roger Federer, ur ogłosił zakończenie kariery tenisowej Czwartek w wieku 41 lat zawsze wydawał się mieć dużo. Dużo uroku. Mnóstwo czasu. Dużo przyzwoitości. Mnóstwo talentów, oczywiście.
Zofia Nałkowska jest autorką publikującą na portalu humanmag.pl, gdzie zajmuje się tematami z zakresu aktualności, polityki, biznesu, technologii, sportu, rozrywki i stylu życia. Koncentruje się na rzetelnym przekazywaniu informacji, śledzeniu bieżących wydarzeń oraz prezentowaniu tematów ważnych dla czytelników w sposób jasny, przejrzysty i przystępny.