Bol zamienia smutek w chwałę swoim wykończeniem z trybun | Wiadomości | Budapeszt 23

Femke Bol, która upadła na twarz zaledwie kilka metrów od zapewnienia Holenderce zwycięstwa w sztafecie 4×400 m mieszanym podczas wieczoru otwarcia tych Mistrzostw Świata, wywołała odwrotny efekt w ostatnim wyścigu na torze, kiedy jej oszałamiający finisz zapewnił Holenderce złoto w sztafecie 4×400 m.

23-latka, która w czwartek zdobyła tytuł mistrzyni biegu na 400 m przez płotki kobiet, na ostatnim etapie przejęła pałeczkę kilka metrów za jamajskimi i brytyjskimi biegaczkami Stacey Ann Williams i Nicole Yeargin, a od tyłu w linii prostej mierzyła dystans między nią a przywódcą było około 10 metrów.

W miarę jak pretendenci do medalu pokonywali dystans, zwycięstwo wydawało się skazane na zwycięstwo Jamajczyków, którzy zakwalifikowali się najszybciej z czasem 3:22,74, co jest najszybszym czasem zarejestrowanym w tym sezonie, a swój kwartet uzupełnili Candice McLeod, która w finale indywidualnym na 400 m zajęła siódme miejsce, a Janieve Russell, siódma w finale biegu na 400 m przez płotki, obie zdobyły brązy olimpijskie w sztafecie 4×400 m w Tokio.

Jednak ryk tłumu wzrósł, gdy wydawało się, że ostatni atak Bola przyniesie raczej srebro niż brąz. Minęła Yeargina 30 metrów przed metą, po czym jeszcze bardziej podniosła poziom decybeli, mijając Williamsa na ostatnich dwóch biegach – co stanowiło dla niej ważny odcinek toru – i przejęła pałeczkę z czasem 3:20,72.

Srebro zdobyła Jamajka z czasem 3:20,88, a brąz Wielka Brytania z czasem 3:21,04.

„Pierwsze trzy etapy poszły tak dobrze, że poczułem, że muszę ukończyć je tak mocno, jak tylko potrafię” – powiedział Bol. „Chciałem uzbroić się w cierpliwość, ale na ostatnich kilku metrach powiedziałem: „Nie, musimy się trzymać”.

„To był jeden z najważniejszych wyścigów w moim życiu, ale po raz pierwszy zostaliśmy mistrzami świata, więc dotyczy to nas wszystkich. Potrzebna była każda dziesiąta i setna sekundy. Dokonaliśmy dobrych wymian, a mimo to wygraliśmy niewielką różnicą.

Specjalistka od płotków Cathelijn Peeters, której wysiłki w trzecim meczu były kluczowe dla Holandii, dodała: „Szczerze mówiąc, już byłem zadowolony z brązowego medalu, potem zdałem sobie sprawę, że możemy zdobyć srebro, a na koniec byłem zszokowany złoto!”

Yeargin skomentował: „Chciałem tylko wytrzymać i doprowadzić nas na podium. Wiedziałem, że Femke nadejdzie, więc musiałem kopać głęboko i dać z siebie wszystko. I to właśnie zrobiłem.”

Holenderki również zmieniły skład, dodając do rewanżu Lieke Klaver, która w finale biegu na 400 m zajęła piąte miejsce, a pałeczkę przejęła od Eveline Saalberg za Russellem z Jamajki i Amber Anning z Wielkiej Brytanii, a w barwach Kanady – bez zmian w porównaniu z kwalifikacjami – tuż za nią w postaci Aiyanny Stiverne.

Wysiłki Klavera sprawiły, że po drugiej zmianie jego kolega z drużyny Peeters, Jamajka Nickisha Pryce i nowo zainstalowana Brytyjka Ama Pipi odeszli praktycznie równo.

W miarę awansu Jamajczyków i Brytyjczyków pojawiało się pytanie: jaką część deficytu Bol odrobi w ostatnim meczu?

I ostatecznie odpowiedź brzmiała: deficyt do opanowania, choć wymagała niezwykłej sprawności fizycznej i determinacji, aby na ostatnich 30 metrach zamienić brąz w złoto.

Kanada, prowadzona przez Grace Konrad, zajęła czwarte miejsce z czasem 3:22:42, wyprzedzając Belgię z czasem 3:22,84.

Ta ostatnia liczyła na to, że w finale indywidualnym będzie piąta Cynthia Bolingo, ale nie mogła biec z powodu kontuzji łydki, więc Camille Laus zastąpiła Naomi Van Den Broeck.

Polska, zakotwiczona przez srebrną medalistkę biegu na 400 m Natalię Kaczmarek, zajęła szóste miejsce w 3 m24 s93, 0,05 przed Włochami, z Irlandią na ósmym miejscu w 3 m27 s08, a Francją, która dostała się do finału po niesprawiedliwym wpływie zdyskwalifikowanej drużyny Nigeryjki na ostatnim miejscu w eliminacjach. o 3:28,35.

Nowy mistrz w tej imprezie był pewny po tym, jak Stany Zjednoczone – które zdobywały ten tytuł na trzech ostatnich Mistrzostwach Świata – zostały zdyskwalifikowane po powrocie do domu na pierwszym miejscu w drugiej serii z powodu ostatniej wymiany zdań pomiędzy Quanerą Hayes i Alexisem Holmesem, która nie odbyła się nie przejść, ukończono w dozwolonej strefie.

Była w tym bolesna ironia losu Holmes, której doskonała noga z kotwicy w dniu otwarcia w sztafecie mieszanej 4×400 m wywarła na Bol tak wielką presję, że upadła.

Zatem doświadczenie Bola w Budapeszcie było idealne…

Mike’a Rowbottoma dla Światowej Lekkoatletyki

Nie zapomnij zasubskrybować Inside Track za darmo, aby uzyskać dostęp do wyników i statystyk w czasie rzeczywistym, najnowszych najciekawszych wydarzeń i treści zza kulis Mistrzostw Świata.