Od trzech tygodni pracuję jako tłumacz wolontariusz języka rosyjskiego na granicy polsko-ukraińskiej. Każdego dnia spędzam do czternastu godzin na wyciąganiu uchodźców z pociągów, kierowaniu ich do następnego celu i doradzaniu tym, którzy przybyli bez planu, co dalej. Często wiąże się to z zabraniem ich do kawiarni na stacji i uspokojeniem przy kawie lub gorącym posiłku w celu omówienia kolejnych kroków. Nie ma tu wielu wolontariuszy mówiących po ukraińsku czy rosyjsku. Jeszcze mniej osób mówi po rosyjsku, ukraińsku i polsku. Aby uchodźcy mogli porozumieć się z policją lub władzami, często musimy tworzyć pociąg tłumaczeniowy: uchodźca mówi mi, czego potrzebuje, ja tłumaczę na anglojęzycznego Polaka, a on przekazuje to właściwemu organowi .
Wraz z milionami uchodźców z Ukrainy i tysiącami polskich i międzynarodowych wolontariuszy, samochodami dostawczymi przyjechały Amerykanie i mieszkańcy Europy Zachodniej, rozbijając kolorowe namioty, grając muzykę i rozdając cukierki i pluszowe misie dzieciom, które od wielu dni nie myły zębów i nie mogą nosić zabawek niż cennych przedmiotów, które przynieśli z domu.
Często przypomina mi się fragment w Nieznośna lekkość bytu w którym narrator Milana Kundery opisuje uczucia amerykańskiego senatora, gdy widzi bawiące się dzieci z Czechosłowacji:
To było więcej niż radość widzieć dzieci biegające i rosnącą trawę; Głęboko rozumieno trudną sytuację uchodźcy z komunistycznego kraju, w którym, jak był przekonany senator, nie rosła trawa ani nie biegały dzieci.
Jeśli ukraińscy uchodźcy wkroczą do Polski pieszo, ich pierwsze doświadczenia z Unią Europejską będą prawdopodobnie miały miejsce na przejściu granicznym w Medyce. Następnie idziesz krótką ścieżką, aby złapać autobus do Centrum Humanitarnego na opuszczonym Dworcu Tesco lub Przemyśl. Mężczyzna, który jeździł na fortepianie z Niemiec, gra smutną muzykę. Jest maszyna do waty cukrowej i Francuz przebrany za pirata rozdającego naleśniki. Członkowie sekt religijnych brzdąkają na ukulele, śpiewają kumbaya i głośno modlą się do ludzi. Odwróć się od uchodźców plecami i możesz niemal wyobrazić sobie, że jesteś w Glastonbury.
Codziennie udaję się na dworzec, mijam mężczyznę grającego na drewnianym flecie i przepycham się przez tłum amerykańskich ewangelików, którzy próbują rozdawać pocztówki z rysunkami tęczy i zamków. Kiedy anglojęzyczni wolontariusze przyjeżdżają na stację, zwykle są do mnie kierowani. Pytam o ich umiejętności językowe i dowiaduję się, czy mają samochód, czy van. Kiedy okazuje się, jak to często bywa, że mówią tylko po angielsku i nie mają transportu, zastanawiam się, co sprawiło, że przyjechali na całość zamiast setek funtów, jakie kosztowało ich to, by przekazać jeden z funduszy pomocowych . Co mają do zaoferowania, że warto wziąć łóżko, które jest bardzo potrzebne osobie wysiedlonej?
Kiczowatemu cyrkowi nie pomagają fotografowie, którzy tłoczą się wokół każdej wycieńczonej babuszki i każdego płaczącego dziecka z długimi obiektywami. Niektórzy są dziennikarzami; inni to blogerzy lub studenci filmowi, którzy mówią mi, że „po prostu musieli tu być”. Straciłem rachubę, ile razy mężczyzna z aparatem poprosił mnie, abym wyszedł z ujęcia lub skorygował moją pozycję, próbując powiedzieć matce i jej dzieciom, gdzie iść dalej lub jak mogą znaleźć miejsce. spędzić noc.
Turystyka wojenna nie jest niczym nowym. Podczas bitwy pod Austerlitz zbudowano trybuny dla widzów. W czasie wojny francusko-pruskiej ludzie obserwowali bitwy i zbierali pamiątki. Podczas wojny krymskiej Mark Twain prowadził wycieczki po Sewastopolu, gdzie turyści zbierali odłamki. A Benjamin Robert Haydon zanotował w swoim dzienniku, że angielski producent guzików z Birmingham jechał przez dym i rzeź Waterloo na kolbie kukurydzy. Powiedział księciu Wellington, że zawsze chciał zobaczyć bitwę.
Bolesław Prus jest autorem publikującym na portalu humanmag.pl, gdzie porusza tematy związane z aktualnymi wydarzeniami, polityką, biznesem, technologią, sportem, rozrywką i stylem życia. Koncentruje się na jasnym przedstawianiu faktów, dostarczaniu użytecznych informacji oraz opisywaniu tematów i historii istotnych dla czytelników w przystępny i rzetelny sposób.