Na początku XX wieku rad był gorącym „lekarstwem”, a Madame Marie Curie była jego głównym ambasadorem. Curie była pierwszą kobietą, która otrzymała Nagrodę Nobla w dziedzinie fizyki (1903 wraz z mężem Pierrem i kolegą Henri Becquerelem) za wyizolowanie pierwiastka. W 1906 roku została pierwszą kobietą profesor fizyki ogólnej na Sorbonie.
23 stycznia 1911 roku Francuska Akademia Nauk popełniła poważny błąd zarówno w historii, jak i nauce. Na ich spotkaniu w ten mroźny zimowy dzień Marie Curie została zaproponowana do członkostwa – i natychmiast została odrzucona.
Tak, dobrze przeczytałeś to ostatnie zdanie: sto dziesięć lat temu Madame Marie Skłodowska Curie została oficjalnie odrzucona z członkostwa przez Francuską Akademię Nauk.
Jak to się mogło kiedykolwiek wydarzyć? Z pewnością nie chodziło o jej występ, jej podanie było wypełnione światowej klasy wyróżnieniami.
W 1666 roku Ludwik XIV założył Francuską Akademię Nauk w Paryżu, której głównym celem było doradzanie monarchie w kwestiach naukowych. Rola i siła akademii zmieniły się dramatycznie w jej długiej i prestiżowej historii, ale w czasach Curie była ona rynkiem zbytu ważnych przedmiotów naukowych. Co tydzień czołowi naukowcy w kraju spotykali się, aby dyskutować, obalać i rozwijać nowe teorie. W latach sześćdziesiątych XVIII wieku oświeceniowy chemik Antoine Lavoisier argumentował przeciwko teoretycznemu elementowi zwanemu „flogistonem”, który został rzekomo uwolniony podczas kremacji. Prawie cztery wieki później, w 1859 roku, Louis Pasteur wypowiedział się w imieniu teorii zarazków i zniszczył dominujący sentyment na rzecz spontanicznego tworzenia się drobnoustrojów.
Kilka lat przed rozpoczęciem badań nad promieniotwórczością przez Curie fizyk William Roentgen odkrył promieniowanie rentgenowskie, a Becquerel zaobserwował to samo zjawisko, obserwując kryształy soli uranowej zaparowujące na kliszy fotograficznej. Pod koniec 1898 r. Curie dokonali wielu odkryć, w tym radu i polonu. Rad był następnie stosowany w medycynie do określania lub zmniejszania wielkości guzów złośliwych. Do tego też był przyzwyczajony robić zegarki na rękę, które świecą w ciemności, Gry, a nawet Precyzyjne urządzenia rentgenowskie do pomiaru obuwia.
KONTYNUUJ CZYTANIE: „Widziałem swoją śmierć”. Jak świat odkrył prześwietlenie
Sława była droga Marie. Zwłaszcza po tym, jak Pierre zginął w wypadku drogowym w 1906 roku, francuska prasa lubiła opisywać jej osobiste sprawy, romanse, słabości, jej polskie pochodzenie i inne nienaukowe, plotkarskie tematy.
Uzyskanie członkostwa w Akademii Francuskiej było w najlepszym razie trudne. Na początek członek musiał umrzeć, aby zwolnić miejsce dla nowoprzybyłego. Poza tym kobiety nie były mile widziane. Nawet stosunkowo nowi przybysze, jak francuski fizyk Emile Hilaire Amagat, wybrany w 1902 roku, śmiało ryczeli: „Kobiety nie mogą być częścią Instytutu Francji”.
W 1911 r. Jedyną konkurencją Curie był fizyk Edouard Branly, który był pionierem w rozwoju fal radiowych i transmisji. Praca Branly została przyćmiona przez Guglielmo Marconiego, który podzielił Nagrodę Nobla z fizyki z 1909 roku z Karlem Ferdynandem Braunem, „w uznaniu jej wkładu w rozwój telegrafii bezprzewodowej”.
Podobnie jak ich europejscy i amerykańscy odpowiednicy, francuscy naukowcy chcieli, aby ich praca przyczyniła się do realizacji ich krajowych i międzynarodowych celów oraz uhonorowania własnych odkrywców – podobnie jak Niemcy, Włosi i Brytyjczycy. Marie przeprowadziła się do Francji po jej wczesnym życiu w Polsce w latach 90. XIX wieku. Społecznie Branly miał o wiele bardziej atrakcyjne cechy dla swojej kandydatury. W tym katolickim narodzie był pobożnym profesorem fizyki na Uniwersytecie Katolickim w Paryżu; Curie była zbyt zajęta w swoim laboratorium, żeby siedzieć w kościele. Branly był również postrzegany jako człowiek rodzinny, który żył na solidnych podstawach moralnych – bezpośrednio uderzając w osobiste wybory życiowe Curie. Branly znał nawet Papieża.
Późnym popołudniem tego styczniowego dnia członek komitetu wyborczego odczytał karty do głosowania. Branly wygrał miejsce, Curie przegrał. Brzęczenie wiadomości rozchodziło się wstecz, do przodu i na zewnątrz. Kilka gazet napisało zjadliwe artykuły wstępne w proteście przeciwko wyborom – ale wyniki były ostateczne. Należy pamiętać, że w 1911 roku nauka była wysoce zorganizowanym patriarchatem i klubem starych chłopców.
Jedenaście miesięcy później Curie wygrał więcej niż duży. Została uznana za jedyną laureatkę Nagrody Nobla w dziedzinie chemii w 1911 r. „W uznaniu jej wkładu w rozwój chemii poprzez odkrycie pierwiastków radu i polonu, poprzez izolację radu oraz badanie natury i związków tych niezwykłych pierwiastków. „Curie była nie tylko pierwszą kobietą, która zdobyła Nagrodę Nobla, ale nadal jest jedyną kobietą, która otrzymała ją dwukrotnie w dwóch różnych dziedzinach nauki.
W czasie I wojny światowej była dyrektorem założycielem Służby Radiologicznej Francuskiego Czerwonego Krzyża we Francji. Po nauczeniu się interpretacji promieni rentgenowskich zdała sobie sprawę, że ta nowa technologia może pomóc chirurgom w lokalizowaniu pocisków i naprawianiu złamanych kości. We współpracy z córką Irene (która później wraz z mężem Jeanem Frédéricem Joliot-Curie w 1935 roku zdobyła Nagrodę Nobla w dziedzinie chemii za odkrycie sztucznego promieniowania) opracowała mobilne aparaty rentgenowskie zwane „Petites Curies” („Little Curies”). które przyniosły do gry ciężkie, nieporęczne i ratujące życie aparaty rentgenowskie. Curie wiele razy sam prowadził wózki rentgenowskie.
Curie stała się międzynarodową gwiazdą ze względu na jej błyskotliwość, wytrwałość i bohaterstwo. Niestety Curie okazała się nadgorliwa w swoim poparciu dla leczniczych zastosowań radu. Podobnie jak w przypadku wielu nowych odkryć medycznych, zagrożenia związane z promieniotwórczością były znane wolniej niż ich postrzegane wartości. Curie zmarł w 1934 roku na niedokrwistość aplastyczną, rzadką chorobę krwi, w której szpik kostny organizmu przestał wytwarzać zdrowe krwinki czerwone. Jej choroba była prawie na pewno spowodowana nadmiernym promieniowaniem laboratoryjnym.
I curie nadal nie jest członkiem Francuskiej Akademii Narodowej.
Marguerite Perey, francuska fizyk, która odkryła pierwiastek francium, była pierwszą wybraną kobietą, chociaż uczyniła to dopiero w 1962 roku, ponad pół wieku po klęsce Curie.
Kto był twoim profesorem i mentorem? Zgadłeś: Madame Marie Curie.
Witold Gombrowicz jest autorem publikującym na portalu humanmag.pl, gdzie porusza tematy związane z aktualnościami, polityką, biznesem, technologią, sportem, rozrywką i stylem życia. Skupia się na przejrzystym przedstawianiu faktów, dostarczaniu użytecznych informacji oraz opisywaniu wydarzeń i historii istotnych dla czytelników w rzetelny i przystępny sposób.