Naukowcy odkryli nową sieć autostrad umożliwiającą podróżowanie przez Układ Słoneczny znacznie szybciej niż było to wcześniej możliwe. Takie trasy mogą przyciągać do siebie komety i asteroidy Jowisz do Neptunw mniej niż dziesięć lat i do 100 jednostek astronomicznych w mniej niż sto lat. Można ich użyć do stosunkowo szybkiego wysłania statków kosmicznych w najdalsze zakątki naszego układu planetarnego oraz do monitorowania i zrozumienia obiektów bliskich Ziemi, które mogą zderzyć się z naszą planetą.
W artykule opublikowanym w numerze Postęp naukowynaukowcy zaobserwowali dynamiczną strukturę tych tras, tworząc połączoną serię łuków wewnątrz tak zwanych kolektorów kosmicznych, które rozciągają się od pasa asteroid do Uran i poza nią. Ta nowo odkryta „niebiańska autostrada”, czyli niebiańska autostrada, działa przez kilka dziesięcioleci, w przeciwieństwie do setek tysięcy lub milionów lat, które zwykle charakteryzują dynamikę Układu Słonecznego.
Ten film przedstawia globalną, podobną do łuku, strukturę rozmaitości przestrzennych w Układzie Słonecznym. Mapa pokazuje obszar pomiędzy zewnętrzną krawędzią głównego pasa asteroid na 3 AU a tuż za półoś główną Urana na 20 AU. Orbity zlokalizowane na stabilnych kolektorach mają jaśniejszy kolor. Źródło: Uniwersytet Kalifornijski w San Diego
Najbardziej widoczne struktury łukowe są związane z Jowiszem i silnymi siłami grawitacyjnymi, które on wywiera. Populacja komet z rodziny Jowisza (komety o okresach orbitalnych 20 lat), a także niewielkich rozmiarów ciał Układu Słonecznego zwanych Centaurami, są kontrolowane przez takie rozmaitości w niespotykanych dotąd skalach czasowych. Niektóre z tych ciał zderzą się z Jowiszem lub zostaną wyrzucone z Układu Słonecznego.
Struktury zostały rozwiązane poprzez zebranie danych liczbowych o milionach orbit w naszym Układzie Słonecznym i obliczenie, jak te orbity pasują do już znanych rozmaitości kosmicznych. Wyniki wymagają dalszych badań, zarówno w celu ustalenia, w jaki sposób mogą być wykorzystane przez statki kosmiczne, jak i jak takie kolektory zachowują się w pobliżu Ziemi, kontrolując spotkania asteroidy i meteorytów, a także rosnącą populację sztucznych obiektów wykonanych przez człowieka. w układzie Ziemia-Księżyc.
Źródła: „Łuki chaosu w Układzie Słonecznym” Nataša Todorović, Di Wu i Aaron J. Rosengren, 25 listopada 2020 r., Postęp naukowy.
DOI: 10.1126 / sciadv.abd1313
Joanna Bator jest autorką publikującą na portalu humanmag.pl, gdzie zajmuje się tematami z zakresu aktualności, polityki, biznesu, technologii, sportu, rozrywki i stylu życia. Koncentruje się na jasnym i rzetelnym przekazywaniu informacji, śledzeniu bieżących wydarzeń oraz prezentowaniu historii i tematów istotnych dla czytelników w przystępny i zrozumiały sposób.