Ale na festiwalu zaprezentowano także bardziej podstępnych i znacznie skuteczniejszych zabójców, czego przykładem jest film Matteo Garrone „Io, Capitano” opowiadający o młodym mężczyźnie próbującym przedostać się do Włoch z Senegalu. W tym przypadku zabójcami są handlarze narkotyków i gangsterzy, których bohater spotyka w swojej żmudnej podróży.
Jednak w zadziwiającej Zielonej Granicy Agnieszka Holland ujawnia największych zabójców ze wszystkich: nie tylko talibów w Afganistanie czy Bashara al-Assada w Syrii, ale rządy i decydentów Białorusi, Polski i UE, których haniebne traktowanie kwestii związanych z poszukiwaniem azylu silniki są tutaj przedstawione graficznie.
Scena otwierająca przedstawia zieloną, nietkniętą krainę; Nienaruszone piękno rozległej Puszczy Białowieskiej obejmuje granicę między Polską a Białorusią. Jednak ta sielankowa scena wkrótce staje się czarno-biała, gdy zaczyna się Zielona Granica. To użycie czerni i bieli przypomina filmy takie jak Lista Schindlera czy Zimna wojna, które są kroniką okropności, jakie miały miejsce na polskiej ziemi w poprzednich dekadach. Tym razem horror dzieje się tu i teraz, a to, co przedstawia, jest równie zgubne, jak wszystko, co pokazano w tych dwóch filmach.
Holland, który jest także współautorem scenariusza, podzielił swój film na rozdziały, które przedstawiają losy kilku bohaterów: syryjskiej rodziny i Afganki ubiegającej się o azyl, zmagającego się ze swoim sumieniem polskiego funkcjonariusza straży granicznej, działaczy pracujących z uchodźcami w las, psycholog mieszkająca w pobliżu polskiej strefy wykluczenia, która przeżyła traumę, a potem pobudziła ją do działania wydarzenia na jej progu. Historie każdej z tych postaci zyskują odrębną przestrzeń, ale przenikają także do innych rozdziałów, w miarę jak splatają się życia bohaterów. Języki zmieniają się i nakładają na siebie, gdy różne postacie spotykają się.
Sceny walki białoruskiej i polskiej straży granicznej są naprawdę niepokojące, ponieważ widzimy uchodźców kopanych między jedną a drugą stroną drutu kolczastego. Nieludzkie traktowanie strażników to coś, do czego jesteśmy przyzwyczajeni w filmach o nazistowskich obozach koncentracyjnych. Barbarzyństwo po obu stronach jest imponujące.
Ale jak ci strażnicy stali się tak brutalni? Holland maluje scenę porywającym przemówieniem wygłoszonym do polskich strażników, podczas którego jego przełożony opowiada o „ludzkich kulach” wystrzelonych przez granicę przez białoruskiego prezydenta Łukaszenkę. Strażnicy zostali ostrzeżeni, że zwłoki należy wyrzucić z powrotem przez płot wraz ze wszystkimi znalezionymi żywymi uchodźcami.
Film kończy się epilogiem, który ukazuje polską straż graniczną pracującą z ukraińskimi uchodźcami i przedstawia tych samych morderczych strażników, którzy z troską i szacunkiem traktują hordy przybywających, bez rozwiewania i braku ksenofobii. Kontrast jest zaskakujący, a przekaz jasny.
Film Hollanda w tak wymowny sposób daje uchodźcom głos, przywracając im poczucie człowieczeństwa i indywidualności. Jednak współczuje także tym, którzy są po drugiej stronie, uwikłani w straszliwą grę o władzę, w której nigdy nie chcieli brać udziału.
Reżyserce udaje się powstrzymać słuszne oburzenie i nie pozwala, aby złość zdominowała film. Jako utalentowany dyrygent kieruje tą dużą orkiestrą muzyków, aby stworzyć niesamowite dzieła, które pozostaną w pamięci na długo po obejrzeniu. Byłoby to godne zwycięstwo w Wenecji i powinno być postrzegane zarówno przez polityków, jak i społeczeństwo.
Joanna Bator jest autorką publikującą na portalu humanmag.pl, gdzie zajmuje się tematami z zakresu aktualności, polityki, biznesu, technologii, sportu, rozrywki i stylu życia. Koncentruje się na jasnym i rzetelnym przekazywaniu informacji, śledzeniu bieżących wydarzeń oraz prezentowaniu historii i tematów istotnych dla czytelników w przystępny i zrozumiały sposób.