„To było jak koniec świata” – Winnipeg Free Press

Dla narodu ukraińskiego, mówi Mariia Balieieva, istnieje przed i po.

Przed 24 lutego 2022 r. 32-letnia Balieva była flecistką, która występowała ze współczesną orkiestrą symfoniczną Lords of the Sound w Kijowie wraz ze swoją przyjaciółką Yarynką Chepihą, pianistką i piosenkarką. Mieli pełne życie, z przyjaciółmi i przyjaciółmi i oczywiście muzyką.

Potem drżenie. Rosja rozpoczęła bezlitosną inwazję na ich kraj, zmuszając ich do ucieczki z niewiele więcej niż ubraniami na plecach i małymi plecakami pełnymi dobytku po tygodniach życia w schronach.

Balieieva przyciskała flet do piersi podczas 10-godzinnej jazdy pociągiem do Lwowa, cały czas stojąc. 33-letnia Chepiha musiała zostawić fortepian i wszystko inne.

A więc fakt, że Balieieva i Chepiha wystąpią w ten weekend na scenie Centennial Concert Hall w koprodukcji WSO/Folklorama z Winnipeg Symphony Orchestra Święto narodów to nie tylko wielka sprawa. to wszystko.

„Czujemy się jak przed – przed wojną” – mówi cicho Balieieva.

Jest zimny grudniowy wieczór, a ona i Chepiha siedzą w biurach WSO w centrum miasta, a okna wychodzą na migoczące w nocy światła ich nowego miasta. Para mieszka w Winnipeg od wiosny, ale dotarcie tutaj było niezwykle trudne.

Rankiem 24 lutego Balieieva odebrał telefon od przyjaciela. „Hej, obudź się, wojna trwa” – wspomina. „Nie wierzyłem”.

Balieieva schroniła się w piwnicy domu na dwa tygodnie. „Trudno jest biec do sklepu spożywczego”, mówi Balieieva. „Bo w sklepie nie ma chleba. Bez mleka, bez sera. To było trudne. Za każdym razem, gdy usłyszysz syrenę, musisz zejść do piwnicy. Tam mieszkaliśmy i spaliśmy”.

Pewnej nocy Balieievę obudziły eksplozje. „To było bardzo przerażające. Straszne, ponieważ nie wiesz, co wydarzy się następnego dnia. Żyjesz albo nie”.

Na prośbę swojego chłopaka i rodziny Balieieva wyjechała do Polski, gdzie mieszkała przez dwa miesiące, ale miała trudności ze znalezieniem pracy. Potem dowiedziała się, że Chepiha jedzie do Kanady. „Zapytałem ją, czy mam okazję z nią pojechać” – mówi.

„Nie, nie, Mariia, pięć dolarów” – żartuje Chepiha, na co Balieieva się śmieje. Poczucie humoru, jak mówi, pomogło im przetrwać.

Czepiha był z przyjaciółmi tego dnia w lutym. „To było jak w bajce lub niewiarygodne, że wojna jest możliwa w XXI wieku”, mówi, kręcąc głową.

Gdy jej początkowa panika opadła, myśli Chepihy skierowały się w stronę powrotu do domu i uporządkowania dokumentów. System metra, obecnie de facto schron przeciwbombowy, był zapchany ludźmi. „Pierwszy raz widziałam rzeczy, o których czytałam” — mówi.

Chepiha mieszkał w schronie przeciwlotniczym, oddzielonym od Baliejevy, przez prawie trzy tygodnie.

„Wszystkie ulice były opustoszałe. Żadnych ludzi w centrum Kijowa, stolicy Ukrainy” – mówi Chepiha, wciąż nie dowierzając. „Pierwszy raz w życiu widziałem ulice bez ludzi. Jak w filmach z zombie, gdzie wieje tylko gazeta. To było jak koniec świata”.

Chepiha dotarła też do Polski i ostatecznie do Wiednia, ale w jej żyłach wciąż buzowała niezwykła czujność życia w schronie przeciwlotniczym. Została potrącona przez syreny ostrzegające ludzi, że mają 30 minut na znalezienie schronienia.

„Była 2 w nocy, a ja byłam na ulicy i (myślałam)„ Nie, nie mogę tu być, czas wojskowy ”, a potem„ O mój Boże, to Polska ”- wspomina. „Mój mózg tego nie zrozumiał”.

Pierwsze miesiące Chepihy w Winnipeg były samotne, zanim pojawiła się Balieieva, która, jak mówi, jest dla niej jak siostra.

„Przyszedłem tutaj i zastanawiałem się, co powinienem zrobić? Co ja mam robić?” mówi Chepiha. „Tak, żyję, ale moje życie? Opuszczasz swoje miasto, swoich przyjaciół, swoją orkiestrę. Miałem chór. Po prostu musisz zostawić wszystko, co kochasz”.

Przyjaciele nie odnaleźli się tak po prostu w Winnipeg. Odnaleźli też ponownie połączenie z muzyką. Obaj grają na swoich instrumentach od dzieciństwa.

„Wiesz, jeśli jesteś muzykiem, nie możesz tego zrobić Nie grać” – mówi Chepiha. Ale długo nie miała instrumentu.

Zespół Seven Oaks Immigrant Services w końcu był w stanie podłączyć ją do jej własnego pianina.

„Płakałem. Płakałem. Uśmiechałem się. Znowu płakałem” — mówi Chepiha. „Kiedy dostałem pianino, poczułem się jak w domu”.

Para występowała razem w całym mieście przez ostatnie kilka miesięcy, a każdy występ był okazją do uzdrowienia, mówi Chepiha. Jesteś podekscytowany (i trochę zdenerwowany) możliwością wystąpienia z WSO.

„Nie możemy się doczekać, aby się z nimi bawić”, mówi Chepiha. „I to dla nas jak cud, że nas zaprosili, bo wiemy, że to taka popularna, taka poważna (an)orkiestra. Dzięki Bogu mamy szansę nawiązywania kontaktów i wymiany pomysłów”.

„Jesteśmy muzykami” – dodaje Balieieva. „Dla nas to nie tylko słowa. To nie jest nasza praca. To nie jest nasze hobby. To nasze życie”.

[email protected]

Jeśli relacje ze sceny artystycznej Manitoby są dla Ciebie ważne, pomóż nam zrobić więcej.
Twój wkład w wysokości 10 USD, 25 USD lub więcej pozwoli Freie Presse rozszerzyć naszą ofertę o teatr, taniec, muzykę i galerie, zapewniając jednocześnie dostęp do naszego dziennikarstwa artystycznego jak najszerszej publiczności.

ZOSTAŃ SPOŁECZNIKIEM DZIENNIKARSTWA ARTYSTYCZNEGO

Kliknij tutaj, aby dowiedzieć się więcej o projekcie.

Jensa Zorattiego
felietonista

Jen Zoratti jest felietonistką Winnipeg Free Press i autorką biuletynu NEXT, cotygodniowego spojrzenia w przyszłość po pandemii.

Przeczytaj pełną biografię