Odkrycie marokańskiej skamieniałości może sprawić, że istnienie potwora z Loch Ness będzie „wiarygodne”
LONDYN: Skamieniałości dinozaurów odkryte w Maroku podsyciły spekulacje, że istnienie słynnego potwora z Loch Ness w Szkocji może być „wiarygodne”.
Eksperci z Uniwersytetu w Bath w Anglii odkryli niedawno skamieniałe szczątki plezjozaurów w liczącym 100 milionów lat systemie rzecznym na marokańskiej Saharze, co sugeruje, że stworzenia o długich szyjach, wcześniej uważane za morskie, mogą żyć w słodkiej wodzie …
Entuzjaści od dawna spekulują, że mityczne stworzenie, nazywane „Nessie”, może być spokrewnione z plezjozaurem, ponieważ opowieści i ziarniste obrazy sugerują, że ma płetwy, długą szyję i małą głowę. Ale do tej pory niepewna teoria została odrzucona przez przekonanie, że plezjozaury żyją tylko w słonej wodzie.
Doktor. Nick Longrich, współautor artykułu o odkryciu, powiedział The Telegraph: „Naprawdę nie wiemy, dlaczego plezjozaury znajdują się w słodkiej wodzie. To trochę kontrowersyjne, ale kto może powiedzieć, że ponieważ my paleontolodzy zawsze nazywamy je „morskimi gadami”, musiały żyć w morzu? Wiele linii morskich najechało na słodką wodę”.
Współautor Longrich, Dave Martill, profesor paleobiologii na uniwersytecie, powiedział: „Zaskakuje mnie to, że starożytna marokańska rzeka zawierała tak wielu drapieżników żyjących obok siebie”.
Znalezisko, w tym szczątki dorosłych i młodocianych, sugeruje, że stworzenia żyły obok żab, ryb, żółwi i innych dużych drapieżników, w tym krokodyli i dinozaura Spinozaura, znanego z odwiedzania siedlisk wodnych.
Artykuł sugeruje, że intensywne zużycie zębów plezjozaurów, podobne do tych występujących na zębach spinozaurów w okolicy, sugerowało, że spożywały one tę samą dietę, co potwierdza teorię, że przynajmniej półtrwale żyły w tym samym ekosystemie.
Uniwersytet powiedział, że skamieliny marokańskie wykazały, że „Nessie” była „na jednym poziomie, prawdopodobna”, chociaż stwierdzono również, że zapis skamieniałości wykazał, że gatunek wyginął 66 milionów lat temu.
Pierwszego znanego plezjozaura wykopano w Dorset w Anglii w 1823 roku i nadano mu nazwę oznaczającą „następną jaszczurkę”, ponieważ uważano, że jest bliższa w skali ewolucyjnej dzisiejszym jaszczurkom niż inne prehistoryczne gady znalezione w tym obszarze.
Stworzenia pływały, machając czterema płetwami jak żółw, i wędrowały po wodach Ziemi od późnego triasu, 215 milionów lat temu, do końca okresu kredowego, kiedy wyginęło również wiele dinozaurów i innych gatunków.
Tajemnica Loch Ness i jej potwora zyskała popularność pod koniec XIX wieku w oparciu o starożytne mity celtyckie. Ale powiązania z plezjozaurem stały się popularne po tym, jak student weterynarii Arthur Grant twierdził, że prawie uderzył bestię podczas jazdy przez jezioro na swoim motocyklu w 1934 roku, mówiąc, że wygląda jak foka, ale ma długą szyję i małą głowę.
W tym samym roku Daily Mail został oszukany do opublikowania zdjęcia rzekomego potwora, znowu z długą szyją i małą głową, podskakującego w wodach Loch Ness, które później okazało się mistyfikacją wysłaną do gazety . przez byłego pracownika poczty.
Joanna Bator jest autorką publikującą na portalu humanmag.pl, gdzie zajmuje się tematami z zakresu aktualności, polityki, biznesu, technologii, sportu, rozrywki i stylu życia. Koncentruje się na jasnym i rzetelnym przekazywaniu informacji, śledzeniu bieżących wydarzeń oraz prezentowaniu historii i tematów istotnych dla czytelników w przystępny i zrozumiały sposób.