Po tym, jak w zeszłym roku Festiwal Filmowy w Cannes stał się wirtualny i nie przyznał nagród z powodu pandemii COVID, Festiwal Filmowy 2021 powrócił do swojej formy z ogłoszeniem zwycięzców 17 lipca. Ilu z nich będzie w nadchodzącym wyścigu oscarowym? Podsumowujemy wyniki 74. edycji tego premierowego festiwalu filmowego i spoglądamy wstecz na jego historię jako prognostyka Oscarów.
Najwyższą nagrodą w Cannes jest Złota Palma. Na przestrzeni lat 40 zwycięzców tej nagrody zdobyło 135 nominacji do Oscara. Siedemnaście z nich zdobyło łącznie 32 Oscary. W tym roku Złotą Palmę powędrował do francuskiego filmowca Julia Ducournau„Tytani”. Jej dramatyczny thriller obraca się wokół ojca spotykającego się z synem, który zaginął na dekadę, podczas której popełniono kilka nierozwiązanych zbrodni. Ducournau jest drugą kobietą, która otrzymała tę główną nagrodę Jane Campionprzełom w 1993 roku z „Fortepianem”. Ten film walczył o najlepszy film na Oskarach, ale przegrał z „Listą Schindlera”.
Dwa lata temu „Pasożyt” zdobył zarówno Palmę, jak i Najlepszy Film na Oskarach dwa lata temu, co czyni go pierwszym filmem, który osiągnął to od czasu, gdy „Marty” wykonał ten podwójny akt w 1955 roku. To studium postaci było pierwszym z 16 zdobywców Złotej Palmy, które wygrały konkurs na najlepszy film, a następnie: „Przyjazna perswazja” (1957), „M * A * S * H” (1970), „Rozmowa” (1974), „Taksówkarz” (1976), „Czas apokalipsy” (1979), „Cały ten jazz” (1979), „Zaginiony” (1982), „Misja” (1986), „Fortepian” (1993) ), „Pulp Fiction” (1994), „Secrets” & Lies” (1996), „Pianista” (2002), „Drzewo życia” (2011), „Amour” (2012) i „Pasosite” (2019 ).
Jeśli Francja zdecyduje się na zgłoszenie „Titane”, będzie silnym pretendentem do najlepszego filmu międzynarodowego. Oskara zdobyło sześciu zdobywców Złotej Palmy: „Czarny Orfeusz” z Francji (1959), „Mężczyzna i kobieta” z Francji (1966), „Blaszany bębenek” z Niemiec Zachodnich (1979), „Pelle Zdobywca” z Danii (1988), „Amour” z Austrii (2012) i „Pasosite” z Korei Południowej (2019). Nominowano też 10 kolejnych: „Dotrzymujący obietnic” z Brazylii (1962), „Parasole z Cherbourga” z Francji (1964), „Kagemusha: Wojownik cienia” z Japonii (1980), „Człowiek z żelaza” z Polski ( 1981), „Kiedy ojciec wyjechał w interesach” z Jugosławii (1985), „Żegnaj konkubino” z Hongkongu (1993), „Klasa” z Francji (2008), „Biała wstążka” z Niemiec (2009), „The Square” ze Szwecji (2017) i „Shoplifters” z Japonii (2018).
Tegoroczne Grand Prix podzielił „A Hero” Asghar Farhadi i „Kompartment nr 6” fińskiego filmowca Juho Kuosmanen. Oba filmy są poważnymi graczami w kategorii najlepszego międzynarodowego filmu fabularnego. Dotyczy to zwłaszcza Farhadiego, którego filmy dwukrotnie zdobyły Oscara: „Rozstanie” w 2011 r. i „Sprzedawca” w 2016 r. Czternastu zwycięzców Grand Prix otrzymało łącznie 28 nominacji do Oscara, a sześć filmów zdobyło osiem zwycięstw. Pięć z sześciu – „Dochodzenie w sprawie podejrzanego obywatela” z Włoch (1970); „Cinema Paradiso” z Włoch (1989); „Spalone słońcem” z Rosji (1994); „Życie jest piękne” z Włoch (1998; także nagradzany aktor za Roberto Benigni i oryginalny dramatyczny wynik); oraz „Syn Szawła” z Węgier (2015) – nagrodzony jako najlepszy film międzynarodowy. Zwycięzca Grand Prix 2018 „BlacKkKlansman” zdobył nagrodę za najlepiej dostosowany scenariusz.
Nagrodę jury przyznano także dwóm filmom w tym roku: „Kolano Aheda” izraelskiego reżysera Nadav Lapid i „Memoria” tajskiego filmowca Apichatpong Weerasethakul (który wygrał palmę w 2009 roku dla wujka Boonmee, który może przypomnieć sobie swoje przeszłe życia). Filmy, które tutaj wygrały, nie mają dużej spójności na Oskarach. 13 szczęśliwych filmów, które zdobyły nagrodę jury, zebrało 38 nominacji do Oscara i dziewięć wygranych. Wśród tych zwycięstw było jedno dla najlepszego filmu („Wszystko o Ewie”, który zagrał w Cannes w 1951, rok po jego oscarowej podróży) i dwa dla najlepszego filmu międzynarodowego („Mon Oncle” 1958 z Francji i „Z” 1969) Algieria). Nagroda jury podczas ceremonii wręczenia nagród w 2019 r. również była niezdecydowana, a jeden z tych zwycięzców, „Les Misérables” z Francji, został nominowany do najlepszego międzynarodowego filmu fabularnego.
Nagroda dla najlepszego reżysera trafiła do francuskiego autora, Leos Carax, za film otwierający tegoroczny festiwal „Annette”. Anglojęzyczny musical kręci się wokół pary (Adam kierowca i Marion Cotillard) i jak ich życie zmienia się drastycznie po urodzeniu pierwszego dziecka. Korelacja Oscara dla tej nagrody nie jest świetna. Tylko siedem hełmów, które tu panowały, wzięło udział w Oskarach: Robert Altmann za „Gracza” (1992); Joel Coen za „Fargo” (1996); David Lynch za „Mulholland Drive” (2001); Alejandro González Inárritu za „Babel” (2006); Julian Schnabel za „Dzwon nurkowy i motyl” (2007); Bennett Miller za „Fuchsfänger” (2014); i Paweł Pawlikowski za „Zimną wojnę” (2018). Zarówno „Fargo” jak i „Babel” były również licytowane o najlepsze zdjęcie.
Caleb Landry Jones zdobył nagrodę dla najlepszego aktora za Justin Kurzel„Nitram”. Jones gra postać inspirowaną masową strzelanką, która w 1996 roku zabiła 35 osób na Tasmanii. Akademia nominowała szesnastu zwycięzców nagrody dla najlepszego aktora w Cannes (m.in. Antonio Banderas za „ból i chwałę”). Pięć zabrało do domu Oscara: Ray Milland za „Stracony weekend” (1945); Jon Voight za „Powrót do domu” (1978); William boli za „Pocałunek kobiety pająka” (1985); Christoph Waltz za „Bękarty wojny” (2009, Wspieranie); i Jean Dujardin za „Artystę” (2011).
Nagrodę dla najlepszej aktorki otrzymał jeden z najlepiej ocenionych filmów tegorocznego festiwalu: norweska aktorka Renate Reinsve, odebrał nagrodę za Joachima Triera Komedia miłosna „Najgorsza osoba na świecie”. Gra postać, która przez cztery lata miała trudne życie miłosne i bardzo niepewną ścieżkę kariery. Dwudziestolatka zwycięzców konkursu Cannes Champions for Best Actress otrzymała nominacje od Akademii, a cztery wygrały: Simone Signoret za „Raum oben” (1959); Zofia Loren za „Dwie kobiety” (1961); Sally Field za Normę Rae (1979); i Holly łowca za „Fortepian” (1993).
Nagroda za najlepszy scenariusz powędrowała do Ryusuke Hamaguchi i Takamasa Oe za kolejny z najlepiej ocenianych filmów festiwalu, Drive My Car. Głównym bohaterem japońskiego filmu Hamaguchi jest aktor teatralny, który od kilku lat nie radzi sobie z nagłą śmiercią żony. Czterech zwycięzców scenariusza w Cannes zdobyło Międzynarodowego Oscara filmowego: „Mefisto” z Węgier (1981), „Ziemia niczyja” z Bośni i Hercegowiny (2001), „Inwazje barbarzyńców” z Kanady (2003) oraz „The and The and Sprzedawcy ”z Iranu (2016). Nominowane były jeszcze dwie nominacje: „Przypis” z Izraela (2011) i „Lewiatan” z Rosji (2014).
Bolesław Prus jest autorem publikującym na portalu humanmag.pl, gdzie porusza tematy związane z aktualnymi wydarzeniami, polityką, biznesem, technologią, sportem, rozrywką i stylem życia. Koncentruje się na jasnym przedstawianiu faktów, dostarczaniu użytecznych informacji oraz opisywaniu tematów i historii istotnych dla czytelników w przystępny i rzetelny sposób.