Geddy Lee to gwiazda rocka, nie można temu zaprzeczyć
Geddy’ego Lee jest gwiazdą rocka, nie można temu zaprzeczyć. Ale jest też na wskroś grzecznym Kanadyjczykiem. Dobrze więc, że ikona Rusha wybrała niezbyt prowokacyjny tytuł dla swoich wspomnień.
„My Effin’ Life” to fascynująca historia „klasycznego nieudacznika”, który został wokalistą, basistą i klawiszowcem Rock & Roll Hall of Fame. To świetna lektura dla każdego, kto interesuje się genialnym trio progrockowym lub sceną muzyczną od lat 70. XX wieku.
Styl pisania Lee jest bardzo podobny do piosenek jego zespołu – głęboki, cudownie nerdowy, czasem dygresyjny i cudownie przemyślany. To 400-stronicowa opowieść o perfekcjoniście, który nazywa siebie „Mr. Szefowie.
„To przymus wyczerpania wszystkich możliwości, aby nagrać idealną płytę” – pisze. „Nie chcę żyć z błędami.” Wiem, że to niemożliwe, ale jaki jest sens nie strzelać do Księżyca?
Książkę ożywiają zdjęcia nabazgranych tekstów, bazgroły studyjne i prywatne e-maile, podczas gdy Lee śledzi rozwój zespołu, który borykał się z sytuacją przed MTV, brakiem postępowych stacji radiowych na całym wybrzeżu czy życzliwych krytyków. Jeden z recenzentów stwierdził, że brzmi jak „świnka morska uzależniona od amfetaminy”.
Czytelnicy będą przeglądać Rush chronologicznie – łącznie z gitarzystą Alexem Lifesonem i Perkusista i autor tekstów Neil Peart – przejdź od spania w bagażu na tylnym siedzeniu wynajętego kombi do pięciogwiazdkowych hoteli. Po drodze pojawiają się wątpliwe wybory modowe, takie jak kimona i mnóstwo kokainy.
Zespół – uważany za patrona inteligentnego, technicznego i ambitnego rocka – czerpie z przeróżnych źródeł, w tym także z science fiction Roberta. Heinleina i JRR Tolkiena, po Ayn Rand, Roda Serlinga i Jean-Paula Sartre’a.
Istnieją ciężko wypracowane wskazówki dla muzyków, takie jak nieufność producentowi, który mówi: „Nie martwcie się, chłopaki. Miks zajmie się wszystkim.” Lee radzi także zespołom, aby uzyskały ostateczną zgodę na wszystko, zaproponowały próby dźwięku i zabrały ze sobą portfel na scenę. Jedna wskazówka wydaje się uniwersalna: „NIE bierz psychodelików przed rozmową kwalifikacyjną”.
To przyjemność widzieć Lee bawiącego się sprzętem audio – na przykład „JP-8 z modnym arpeggiatorem zasilanym przez zestaw perkusyjny 808” – a później winem. Pisze, że popijanie kieliszka Musigny z 1978 r. może być najbardziej satysfakcjonującym doświadczeniem, jakie kiedykolwiek przeżył.
Prywatnym skarbem jest zdjęcie zrobione przez przyjaciela, które ukazuje moment, w którym Lee i jego przyszła żona Nancy po raz pierwszy dotknęli ust. „Ile osób może pochwalić się ponad 50-letnim związkiem i wciąż mieć zdjęcie swojego pierwszego pocałunku?” – pisze.
Lee rzuca cień na muzyka Billy’ego Prestona i producenta Steve’a Lillywhite’a, ale także krytycznie patrzy na siebie – jego nerwice i złe zachowanie – oraz na swój zespół, który na płycie „Vapor Trails” napisał, że „są we własnych tyłkach”. zniknął”.
Należy uważać na skromność Lee, na przykład gdy mimochodem wspomniał, że jest „zauroczony” baseballem. Tak naprawdę ma ogromną kolekcję pamiątek związanych z baseballem, w tym piłki z podpisami The Beatles i Shoeless Joe Jacksona.
Lee, urodzony jako Gershon Eliezer Weinrib, był „nieśmiałą, długowłosą i ponurą postacią”, która dorastała w Toronto i urodziła się w rodzinie, która przeżyła Holokaust. Nie jest to coś, co można po prostu wyrzucić – odbija się to echem na całym jego życiu.
Rozdział 3 – Lee mówi, że możesz to pominąć, ale nie możesz – to skrupulatne zbadanie strasznych ścieżek, jakie wybrali jego rodzice do piekła, 40-stronicowy akt oskarżenia o nazistowskie zło, który zaczyna się w Polsce, a kończy uratowaniem jego matki w Bergen -Belsen i tata z Dachau. Skupienie Lee na szczegółach zostało tutaj wykorzystane w niesamowity sposób.
Podejrzewa, że jego najwcześniejszy styl śpiewania mógł mieć korzenie w dzieciństwie: „Słuchając opowieści o tym, co przeżyli moi rodzice w obozach, gdzie cierpieli z powodu wszelkich molestowań i wyobcowania, zacząłem śpiewać jak … „wrzeszcząca banshee”.
To wspomnienia, w których tragedia zawsze wydaje się być tuż za rogiem, zwłaszcza później, gdy kolega z zespołu, Peart, dręczy strata. Wspomnienia kończą się nawet sceną na cmentarzu w Toronto, gdzie Lee przedstawia swojego wnuka Finniana praprapradziadkowi chłopca – pod ziemią.
Czasami może to być trudne, ale zawsze warto. To cholernie dobra lektura.
___
Jest tam Mark Kennedy http://twitter.com/KennedyTwits
___
Recenzje książek AP: https://apnews.com/hub/book-reviews
Bolesław Prus jest autorem publikującym na portalu humanmag.pl, gdzie porusza tematy związane z aktualnymi wydarzeniami, polityką, biznesem, technologią, sportem, rozrywką i stylem życia. Koncentruje się na jasnym przedstawianiu faktów, dostarczaniu użytecznych informacji oraz opisywaniu tematów i historii istotnych dla czytelników w przystępny i rzetelny sposób.