Ale Thames Café („Thames and Dames”) został sprzedany i przemianowany na Leadbetters Tavern, nazwany na cześć muzyka bluesowego Lead Belly. Znana osobistość z Baltimore o imieniu „Turcja” Joe Trabert otworzyła Turkey Joe’s kilka domów dalej od Bertha’s. Zbudowana w 1775 roku tawerna o nazwie Al’s and Ann’s przy Thames Street została przemianowana na The Horse You Came In On w 1972 roku po tym, jak długowłosy dwudziestolatek o imieniu Howard Gerber kupił ją za depozyt wygrany w Pimlico. Wtedy było trochę luźniej. W dniu otwarcia The Horse You Came In On przyjaciel Gerbera dosłownie wyjechał konno przez frontowe drzwi i podjechał do baru. Niektórzy uważają, że saloon to nie tylko najstarszy nieprzerwanie działający bar w Stanach Zjednoczonych, ale także Edgar Allan Ostatni przystanek Poe, zanim został znaleziony szalony na ulicy w dniu wyborów 1849. (Jedna z teorii głosi, że śmierć Poe wywodzi się z dobrze znanej praktyki Mobtown znanej jako „kooperacja”, w której uprawnieni wyborcy byli porywani, odurzeni narkotykami lub zmuszani do picia, a następnie przebrani w celu oddania wielu kart do głosowania).
W 1975 roku irlandzko-amerykański Kenny Orye, który przekonał niektórych, że nosi broń dla IRA, oraz Tony i Ana Marie Cushing otworzyli ją
Pub Kocie Oko na Thames Street, nazwana na cześć destylarni w Wirginii Zachodniej, w której wujek Orye’a kupował bimber. W przeciwieństwie do tego, co zostało opublikowane gdzie indziej, Ana powiedziała Marie Cushing z uśmiechem, że poprzednia tawerna Harbour View nie była miejscem spotkań motocyklistów, ale barem dla lesbijek. Pod koniec lat 70. i na początku lat 80. zaplecze Kociego Oka stało się miejscem spotkań po godzinach, wspomina Steve Bunker, były marynarz, który prowadził pobliską firmę China Sea Trading Company z papugą na ramieniu. „O 3 nad ranem można było spotkać polityków, prostytutki, marynarzy, handlarzy, nielegalnych Irlandczyków, motłoch i uchodźców” – napisał lata później Bunker, który obecnie mieszka w Maine, w biuletynie Fells Point. „Nie zadawali zbyt wielu pytań na temat swoich współprzewodniczących, po prostu wypili twoje piwo, podali jointa i cieszyli się towarzystwem”.
Przed śmiercią z przedawkowania w 1987 roku w wieku 33 lat Orye zorganizował irlandzkie nabożeństwo żałobne w Cat’s Eye dla zmarłego przywódcy IRA. Był to w równym stopniu chwyt reklamowy, mający na celu podniesienie świadomości na temat sprawy IRA, jak i żart pod adresem urzędników miejskich i prasy, że ciało w trumnie było fałszywe. Pięć lat po śmierci Orye, długoletni barman Cat’s Eye, Jeff Knapp, który zwykle przypominał Abe Lincolna i kiedyś zakradł się na paradę z okazji Dnia Świętego Patryka przebrany za patrona Irlandii, został uhonorowany na jego pogrzebie paradą jazzową w stylu Nowego Orleanu.
Wycieczki z duchami po Fells Point twierdzą, że duchy Orye i Knappa nadal pracują w barze Cat’s Eye.
Kultura muzyczna i pub crawl ewoluowała z czasem, gdy coraz więcej pubów otwierało kuchnie i otrzymywało licencje na muzykę na żywo. Ale na początku lat 70. sytuacja nie wyglądała najlepiej. „Jeśli [Bertha’s] Kiedy po raz pierwszy je otworzyłeś, ktoś powiedział: „Chodźmy do konia lub kociego oka i napijmy się piwa” – czułeś się, jakbyśmy byli w tym wszyscy razem – i wsiadasz do samochodu, skręcasz za róg i wybiegasz z „Mam problem z zaparkowaniem tuż przede mną” – mówi Tony Norris, obecnie 84 lata. – Tu było tak pusto.
Dreamlanderka Edith Massey przed swoim sklepem, torba na zakupy Edith.– KOLEKCJA PROJEKTÓW FOTOGRAFII DOKUMENTALNEJ EAST BALTIMORE. ZBIORY SPECJALNE, UNIWERSYTET MARYLAND, Hrabstwo Baltimore.
Scena artystyczna w Fells Point zaczęła kwitnąć wcześniej. Pod koniec lat 60. stara Hollywood Bakery na Broadwayu została przekształcona w pełnoprawną kolonię artystów absolwentów Maryland Institute College of Art. Podzielone na 22 pokoje i studia, całe miejsce było wynajmowane za 100 dolarów miesięcznie, z ogromnymi piecami włącznie. Inni zaczęli squatować i wynajmować od miasta, podczas gdy walka „stop the road” w sądzie trwała. Do 1973 roku co najmniej 15 wykupionych wcześniej przez miasto domów zostało wynajętych ludziom, którzy chcieli w nich mieszkać i je remontować. Dom za 7500 dolarów kosztował 75 dolarów miesięcznie z hojnym dodatkiem na materiały naprawcze, który miał być odliczony od czynszu – początek 50-letniego ruchu rehabilitacyjnego.
Galeria Fells Point, założona przez absolwentów MICA w 1969 roku, stała się miejscem turystycznym. Otwarto wówczas antykwariat. Wielu nadal patrzyło z góry na „podejrzany” Fells Point, ale inni postrzegali go jako wersję Greenwich Village w Baltimore. The Teatr Fell’s Point Cornerobecnie w Upper Fells, odpowiednio otworzył swoją pierwszą kurtynę na rogu Szekspira i Broadwayu w 1970 roku. Wciąż kwitnący gracz wagabunda przeniósł się do dawnego baru Corral’s na Broadwayu w 1974 roku.
Pod koniec lat sześćdziesiątych John Waters, Glenn Milstead, znany również jako Divine, i przyjaciele zaczęli pielgrzymować do Fells Point, aby znaleźć nowych partnerów w działalności wywrotowej. Absolwent MICA Vincent Peraino, który był jednym z wykonawców, został scenografem Watersa. Susan Lowe, malarka, która spotykała się z Orye (niektóre z jej obrazów wciąż wiszą kocie oko), pojawiła się w prawie każdym filmie Watersa. Inni Fells Point Dreamlanders to Mink Stole, George Figgs, Paul Swift, Peter Koper i Bob Adams. „Hollywood Bakery była społecznością Vincenta i znajdowała się tuż obok hotelu Pete’a, gdzie Edith Massey prowadziła bar i spędzaliśmy czas” — wspomina ze śmiechem Waters. „To był najgorszy okres na dole i było to najtańsze miejsce. Napoje kosztują 30 centów. Boska nienawidziła tego. Nazwał to „hobo barem”.
Waters kręciła zdjęcia w całym Fells Point, a Massey wraz z Adams otworzyła sklep z artykułami używanymi, Edith’s Shopping Bag, po jej pamiętnym występie jako „The Egg Lady” w przebojowym filmie Watersa z 1972 roku.
Różowe flamingi.
„Fells Point gościło ludzi wszelkiego rodzaju, to było niesamowite” — kontynuuje Waters, wspominając kiedyś sesję modową w kinie dla dorosłych Apex na Broadwayu, gdzie kościoły i rodziny współistniały w Upper Fells. „Paul Swift podskakiwał i tańczył nago na kratach. To nie były gejowskie bary. To było gejowskie i hetero. To było transowe. Byłem już wtedy transpłciowy i wszyscy dobrze się dogadywali. Byli po prostu kulturowymi banitami, którzy nie pasowali do własnej mniejszości”.
„Artyści kręcili się wokół baru z naganiaczami i dokerami – otwieraliśmy o 8 rano dla ludzi kończących nocną zmianę – tak łatwo było wtedy” – mówi Cushing.
Bolesław Prus jest autorem publikującym na portalu humanmag.pl, gdzie porusza tematy związane z aktualnymi wydarzeniami, polityką, biznesem, technologią, sportem, rozrywką i stylem życia. Koncentruje się na jasnym przedstawianiu faktów, dostarczaniu użytecznych informacji oraz opisywaniu tematów i historii istotnych dla czytelników w przystępny i rzetelny sposób.