Po długiej podróży Ukraińcy w Saskatchewan zbliżają się do swoich ostatecznych celów

Około 900 przesiedlonych Ukraińców, którzy przybyli do Saskatchewan, podejmuje kolejne kroki w celu prawidłowego osiedlenia się w Kanadzie.

Trzydniowe wydarzenie, którego gospodarzem był rząd Saskatchewan, zgromadziło dostawców usług rządowych, organizacje non-profit i banki Uniwersytetu Regina, aby stworzyć „punkt kompleksowej obsługi” dla Ukraińców potrzebujących niezbędnych rzeczy.

„To było tutaj. Cieszymy się, że możemy pomóc w każdy możliwy sposób” – powiedziała Chantelle Patrick, dyrektor Saskatchewan-Ukraine Response Team.

Rząd prowincji wielokrotnie obiecywał wsparcie nieograniczonej liczby ukraińskich uchodźców w czasie trwania wojny na Ukrainie.

„Wydarzenie takie jak to jest naprawdę ważne, ponieważ zapewnienie im wsparcia, którego potrzebują, aby z powodzeniem osiedlić się w Saskatchewan, jest jednym z naszych głównych celów”.

Według Patricka, w jakiś sposób do Saskatchewan przybyło ponad tysiąc Ukraińców, w tym około 230, którzy przylecieli czarterowym lotem w poniedziałek.

Dodała, że ​​rząd prowincji „bardzo ma nadzieję, że zdecydują się pozostać w naszej prowincji na dłużej i zamieszkać tutaj”.

Nataliia i Ihor Osoba, Ukraińcy, którzy wzięli udział w czwartkowym wydarzeniu, mówią, że mają nadzieję, że właśnie to zrobią po ucieczce do Polski po wybuchu wojny.

„Teraz, kiedy tu są, wiedzą, że wszystko będzie dobrze. Znajdą pracę, znajdą dom, a ich dzieci znajdą szkołę. Są tego bardzo pewni” – powiedział tłumacz w imieniu Natalii.

„Chcieliby zostać w Saskatchewan, Reginie lub Saskatoon i zarabiać na życie w Kanadzie, a na pewno mogą, ponieważ mają tutaj rodziców i krewnych”.

Patrick powiedział, że Ukraińcy w Reginie w tym tygodniu osiedlą się, przynajmniej tymczasowo, w społecznościach w całym Saskatchewan – często z rodziną i przyjaciółmi.

Niektórzy wylądują za granicą Saskatchewan.

Olha Machuha po spędzeniu czasu w Polsce i Niemczech jedzie do Winnipeg, aby zatrzymać się z przyjacielem rodziny.

„Byłam zbyt przestraszona, aby wrócić”, powiedziała o swojej decyzji opuszczenia rodzinnego miasta.

„Co jakiś czas we Lwowie dochodziło do bombardowań. W innych miejscach nie było tak dużo, ale nigdy nie wiadomo, czy bomba w ciągu tygodnia uderzy w miejsce, w którym się zatrzymasz?

Powiedziała, że ​​zdecydowała się przylecieć do Kanady lotem czarterowym, ponieważ mówi po angielsku. Ma nadzieję znaleźć pracę w Winnipeg podobną do tej, jaką robiła we Lwowie, w branży modowej.

„Pracowałem w butiku z luksusową odzieżą, ze stroną internetową ze zdjęciami i marketingiem” – wyjaśnił Machuha, mówiąc, że ma teraz prawie wszystko, czego potrzebuje, aby rozpocząć pracę.

„Kocham swoją pracę całym sercem, bo kocham język ukraiński i modę. Ale na razie myślę, że znajdę coś innego.

Dodała, że ​​nowi przyjaciele poznani w trakcie jej podróży do Kanady pomagają jej czuć się komfortowo podczas nowego życia w Kanadzie, ale jej długoterminowym planem jest powrót do domu.

„Wspieramy się nawzajem. Śmiejemy się razem. Dbamy o siebie nawzajem i to bardzo pomaga” – wyjaśnił.

„Lubię myśleć o pozostaniu w Kanadzie, ponieważ wszystko wydaje się takie idealne. Ale tak bardzo kocham Ukrainę. Kocham moje rodzinne miasto. Kocham moją rodzinę.”

Liuba Krupina, koordynator ds. rozliczeń Kongresu Kanadyjskiego w Reginie, powiedziała, że ​​niektórzy, którzy przybyli do Reginy, nie mają tu rodziny ani przyjaciół.

„To dla mnie znak, że będę ich głównym kontaktem, będę ich mentorem i wsparciem, dopóki nie znajdą pracy i miejsca, w którym się zatrzymają” – powiedziała.

Dodała, że ​​Ukraińcy nadal codziennie przybywają do prowincji i ma nadzieję, że uda się zorganizować kolejny lot czarterowy, aby pomóc większej liczbie przesiedleńców znaleźć dom na preriach.

„Nie pracuję tylko z ludźmi, którzy tu przybyli. Mam klientów na Ukrainie iw Europie. Każdego dnia przychodzą” – powiedziała.

„I mamy nadzieję, że rząd Saskatchewan zorganizuje kolejny lot czarterowy”.

Krupina powiedziała, że ​​więcej organizacji zgłosiło się na ochotnika do wsparcia wydarzenia, niż uczelnia faktycznie miała miejsce, i nazwała ich wysiłki „niewiarygodnymi”.