Zaufaj naukowcom w trakcie pandemii

Globalna pandemia – trwająca już prawie dwa lata – przyniosła społeczeństwu wiele wyzwań i trudności. Wśród przerażającej liczby ofiar śmiertelnych, powszechnych chorób i zawirowań gospodarczych pojawiły się podziały wewnątrz i między narodami w związku z narzucaniem przez rządy interwencji niefarmaceutycznych (NPI), takich jak zamykanie szkół, zamykanie niepotrzebnych firm, godziny policyjne, zamki i maski wymagania.

Zmienna zgodność społeczna lub niezgodność z takimi wskaźnikami nieprodukcyjnymi ułatwiała lub ograniczała działania rządu na wiele sposobów, a zgodność generalnie spadała z biegiem czasu (Daniele i in. 2020). Być może nic dziwnego, że postawy, które istniały wśród ludzi przed pandemią, okazały się świadczyć o ich wsparciu i zgodności z NPI. Liczne badania powiązały na przykład wsparcie dla inwestycji nieprodukcyjnych z przedkryzysowym zaufaniem do rządu (Okazja i Aminjonov 2020), z lokalnym obywatelstwem (Barrios i in. 2020) lub zaufaniem do innych (Durante i in. 2021).

Ważnym czynnikiem jest zaufanie do naukowców

Okazuje się jednak, że zaufanie do naukowców odgrywa kluczową rolę w postrzeganiu i postawach społecznych, w tym w przestrzeganiu i wspieraniu inwestycji nieprodukcyjnych. W rzeczywistości dowody eksperymentalne z dziewięciu krajów sugerują, że wysoki poziom zaufania do nauki prowadzi do znacznie większego wzrostu zgodności niż zaufanie do rządu (Bicchieri i in. 2021). Nasze nowe dane panelowe skoncentrowane na 12 krajach w okresie od marca do grudnia 2020 r. umożliwiają analizę tego, w jaki sposób różne poziomy zaufania do naukowców, rządu i innych ogólnie wpływają na zgodność i/lub wsparcie dla NPI i szczepień (Algan i wsp. 2021).

Możemy wyróżnić trzy rodzaje zaufania: zaufanie do rządu, zaufanie do innych (zaufanie ogólne) i zaufanie do naukowców. Porównując marginalne efekty każdego rodzaju polegania na wynikach, które są niezbędne do walki z pandemią, możemy lepiej zrozumieć, w jaki sposób postawy i zachowania społeczne oddziałują z polityką. Zaufanie do naukowców jawi się jako główna siła napędowa postaw i zachowań związanych z przestrzeganiem i wspieraniem działań interwencyjnych. Stopień, w jakim zaufanie do innych i do rządu wpływa na postawy i zachowanie, jest mniej jasny.

Poziomy ufności i wsparcie dla inwestycji nieprodukcyjnych: standardy mieszane

Wydaje się, że jednym z głównych motorów tego wsparcia jest zaufanie do naukowców. Wskaźnik poparcia NPI jest o 0,07 wyższy dla respondentów o wysokim poziomie zaufania, w porównaniu ze średnim poziomem wskaźnika poparcia NPI wynoszącym 0,75 wśród respondentów, którzy wyrażali niskie zaufanie do naukowców (patrz Rysunek 1). Najbardziej uderzająca różnica w poparciu dla NPI między respondentami, którzy najbardziej ufają naukowcom, a tymi, którzy ufają im najmniej, występuje w Stanach Zjednoczonych.

rysunek 1 Różnica w poparciu dla inwestycji nieprodukcyjnych między respondentami o wysokim zaufaniu do naukowców a osobami o niskim zaufaniu

Natomiast zaufanie do rządu ma bardziej ograniczony wpływ na wsparcie INP (zob. wykres 2). Ponadto efekt ten różni się w zależności od kraju. W Stanach Zjednoczonych i, w mniejszym stopniu, w Brazylii zaufanie do rządu w rzeczywistości odgrywa negatywną rolę we wspieraniu inwestycji nieprodukcyjnych. W szczególności są to kraje, w których dwustronna korelacja między zaufaniem do rządu a zaufaniem do naukowców jest najniższa (odpowiednio 0,19 i 0,11). Odzwierciedla to przywódców politycznych, którzy publicznie sprzeciwiają się instytucjom nieprodukcyjnym zalecanym przez naukowców. W takim kontekście wydaje się, że zaufanie do naukowców i do rządów ma przeciwne skutki.

Rysunek 2 Różnica w poparciu dla inwestycji nieprodukcyjnych między respondentami o wysokim zaufaniu do rządu a osobami o niskim zaufaniu

Ale jak zaufanie do innych ludzi (np. współobywateli) wpływa na wsparcie inwestycji nieprodukcyjnych? Co zaskakujące, wyższe zaufanie do innych w rzeczywistości zmniejsza poparcie dla inwestycji nieprodukcyjnych (zob. wykres 3). Respondenci, którzy ufają innym, ufają im również, jeśli chodzi o obserwowanie oderwania społecznego, noszenie masek i przestrzeganie godziny policyjnej lub zasad blokowania. Jedna z interpretacji tych wyników jest taka, że ​​ponieważ osoby te ufają innym w spontaniczne obserwowanie i przeprowadzanie tych praktyk, nie widzą potrzeby stosowania ściśle narzuconych przez rząd inwestycji nieprodukcyjnych. Ponadto respondenci, którzy ufają innym, są również bardziej skłonni do popierania szczepień, co sugeruje, że rozumieją i troszczą się o pozytywne efekty zewnętrzne między ludźmi. Jednym z krajów, który ilustruje tego rodzaju zaufanie, jest Szwecja.

Rysunek 3 Różnica w poparciu dla inwestycji nieprodukcyjnych między respondentami o wysokim zaufaniu do innych a osobami o niskim zaufaniu

Poziomy ufności i zgodność z NPI

Ważne jest, aby odróżnić wspieranie NPI od przestrzegania ich. Przecież ludzie mogą wypełniać mandat pomimo sprzeciwu wobec niego; podobnie, osoby fizyczne mogą zasadniczo popierać politykę, ale nie stosować się do niej w praktyce. Pomimo tego rozróżnienia widzimy podobne wzorce wsparcia i zgodności pod względem korelacji z zaufaniem do naukowców, rządu i innych.

Osoby bardziej ufające naukowcom są również bardziej skłonne do spełnienia NPI, podczas gdy standardy zaufania do rządu i zaufania do innych są mieszane.

Zmiana zgodności w czasie

Ponieważ pandemia trwała prawie dwa lata, zgodność z NPI zmieniała się w czasie. We wszystkich badanych krajach zgodność ta znacznie spadła od marca do grudnia 2020 r., w tym wśród osób, które pokładają duże zaufanie w naukowcach (patrz Rysunek 4). Pozostaje jednak znaczna przepaść między ludźmi oparta na zaufaniu do naukowców.

Rysunek 4 Ewolucja wskaźnika zgodności od marca do grudnia 2020 r. według grup powierniczych

Zmiany poziomów ufności w czasie mogą być endogeniczne dla ewolucji samej pandemii, co z kolei jest funkcją tego, jak dobrze wdrażane są inwestycje nieprodukcyjne. Jednak biorąc pod uwagę poziomy zaufania sprzed kryzysu (dostępne dla Francji), widzimy podobny związek między istniejącym wcześniej zaufaniem do naukowców a wsparciem i zgodnością z NPI.

Dowody eksperymentalne dodatkowo wzmacniają siłę związku między zaufaniem do naukowców a przestrzeganiem przepisów. Gdy losowo wybrani respondenci zostali zapytani, czy zgodziliby się nosić maseczkę w domu, gdyby zalecił ją rząd, instytucja naukowa (np. WHO) lub pojedynczy naukowiec, poparcie było największe, gdy taka rekomendacja pochodziła od naukowców. Wyjątkiem były kraje, w których poziom zaufania był już bardzo niski, takie jak Francja i Niemcy.

Wsparcie szczepień i zaufania

We wszystkich krajach odsetek obywateli, którzy ufają naukowcom, jest silnie skorelowany z odsetkiem, który popiera INP i chce się zaszczepić. W grudniu 2020 r. istniały znaczne różnice między krajami pod względem chęci zaszczepienia się – od około 70% w Wielkiej Brytanii, Australii i Brazylii, do około 60% w Stanach Zjednoczonych, Szwecji i Nowej Zelandii oraz zaledwie 36% we Francji i innych krajach. Polska – i silna korelacja z udziałem, który ufa naukowcom, co pokazuje rysunek 5.

Rysunek 5 Porównanie krajów skłonności do szczepień

W przeciwieństwie do tego, zaufanie do rządu i innych osób jest tylko słabo skorelowane z chęcią do szczepienia w różnych krajach. Na przykład w Brazylii, Wielkiej Brytanii i Stanach Zjednoczonych istnieje wysokie poparcie dla szczepionek, ale niewielkie zaufanie do rządu. Tak więc, zgodnie z ustaleniami na poziomie indywidualnym, zaufanie do naukowców jest główną motywacją do akceptowania restrykcji lub szczepień, a nie zaufanie do innych ludzi lub rządu.

Znaczenie niezależności naukowej

Wreszcie, ewolucja zaufania do naukowców polega również na postrzeganym przez nich poziomie niezależności. Zazwyczaj w krajach, w których zaufanie do naukowców odnotowało największy spadek – takich jak Brazylia, Włochy, Francja czy Polska – znaczny i rosnący odsetek obywateli podejrzewa, że ​​naukowcy mogą ukrywać informacje. Ten wzorzec pojawia się właśnie w krajach, w których początkowy poziom zaufania do rządu w momencie wybuchu epidemii był bardzo niski. Sugeruje to, że kiedy ludzie łączą naukowców i instytucje naukowe z działaniami rządu i podejmowaniem decyzji politycznych, podkopuje to ich zaufanie do tych instytucji naukowych. Dlatego niezbędne jest zagwarantowanie zaufania naukowców, przy jednoczesnym zachowaniu ich niezależności, zwłaszcza w krajach o niewielkim zaufaniu do rządu.

Bibliografia

Algan, Y, D Cohen, E Davoine i S Stantcheva (2021), „Trust in Scientists in Times of Pandemic: Panel Evidence z 12 krajów”, Materiały Narodowej Akademii Nauk 118 (40).

Bargain, O i U Aminjonov (2020), „Zaufanie i zgodność z politykami zdrowia publicznego w czasie COVID-19”, Dziennik Gospodarki Publicznej 192

Barrios, J, E Benmelech, Y Hochberg, P Sapienza i L Zingales (2020), „Kapitał obywatelski i dystans społeczny podczas pandemii COVID-19”, dokument roboczy, Chicago University.

Bicchieri, C, E Fatas, A Aldama, A Casas, I Deshpande, M Lauro, C Parilli, M Spohon, P Pereira i R Wen (2021), „W nauce (musimy) ufać: oczekiwaniom i spełnieniu podczas COVID-19 ” pandemia, PLOS Jeden, 4 czerwca.

Daniele, G, AFM Martinangeli, F Passarelli, W Sas i L Windsteiger (2020), „Covid-19 i postawy społeczno-polityczne w Europie: w kompetencjach, którym ufamy”, VoxEU.org, 1 października.

Podczas R, L Guiso i G Gulino (2021), „Kapitał aspołeczny: kultura obywatelska i dystans społeczny w czasie kryzysu COVID-19”, Dziennik Gospodarki Publicznej 194.