Ten moment odbił się echem od prawie każdego gracza, który kiedykolwiek podniósł rakietę, a zwłaszcza tych, którzy osiągnęli szczyt tenisa.
Płacząca Naomi Osaka siedziała za mikrofonem późnym piątkowym wieczorem, opowiadając o tym, jak sport, który czasami tak dominowała, stał się bezradną binarną podróżą między ulgą po zwycięstwach a smutkiem po porażce. Nie ma satysfakcji, nie ma szczęścia.
Potem przyszło jej ostatnie publiczne słowo od jakiegoś czasu.
„Myślę, że zrobię sobie chwilową przerwę od grania” – powiedziała.
Jak długo wszyscy zgadują. Ale choć nędza Osaki jest jej własna – jak nędza nieszczęśliwych rodzin, o której Tołstoj wspomniał na początku Anny Kareniny – tenis widział ten film tak wiele razy, że nieuniknione jest pytanie: co sprawia, że ten sport jest tak liczebny? najlepszych graczy na świecie, zbiór sportowców pozornie owiniętych w bogactwo, sławę i chwałę, tak potwornie nieszczęśliwych?
„Myślę, że wszystko, co cię pasjonuje, jest zawsze związkiem miłości i nienawiści, ponieważ tak bardzo tego pragniesz, że chcesz być doskonały” – powiedziała Bianca Andreescu, kanadyjska gwiazda, która jako pierwsza wygrała US Open. Grała w to raz w 2019 roku, ale od tego czasu zmaga się z kontuzjami, niespójnością i frustracją, która towarzyszy obu, powiedziała po wygranej w trzeciej rundzie w sobotę. „W moim przypadku to tenis”.
Kariery zostały przerwane, ponieważ umysły zostały złamane, a nie starzejące się ciała, które nawiedzają tenisa jak duchy.
Björn Borg ze Szwecji, supergwiazda lat 70. i zdobywca jedenastu tytułów wielkoszlemowych, przegrał swój czwarty finał US Open w 1981 roku. Zszedł z boiska, odjechał swoim samochodem i nigdy nie zagrał żadnego turnieju wielkoszlemowego. Miał 25 lat. Steffi Graf, zwycięzca 22 singli Grand Slam, zrezygnowała w wieku 30 lat, zaledwie kilka tygodni po tytule French Open i finale Wimbledonu, i powiedziała, że straciła motywację i pasję do gry. Andre Agassi i Jennifer Capriati ulegli nadużywaniu substancji i, w przypadku Capriati, uzależnieniu pomimo powrotu.
Niedawno Paula Badosa z Hiszpanii mówiła o swoich zmaganiach z depresją, częściowo spowodowanych frustracją i presją gry. Iga Świątek z Polski, która wygrała French Open 2020 w wieku 19 lat, przemówiła po tym, jak ostatnio zobaczyła niewiele więcej niż piłki tenisowe, kiedy zamykała oczy w nocy. Po przegranej bardzo konkurencyjnej grze na igrzyskach olimpijskich szlochała w ręcznik, jakby straciła bliskiego krewnego.
Sportowcy sportów zespołowych dzielą radość z bycia częścią czegoś większego niż oni sami, pójścia na bitwę w otoczeniu gangu braci i sióstr.
Golfiści uprawiają indywidualny sport pełen dewastujących frustracji, ale spacerują rano lub po południu po spokojnym, pięknym terenie z caddiem u boku, który służy radą i oferuje wsparcie techniczne i emocjonalne. Jeśli przegrają, pole golfowe wyciągnie z nich jak najwięcej.
Tenisiści i trenerzy mówią o wyjątkowej formie intensywności i samotności, która towarzyszy grze.
Od najmłodszych lat tenisiści biegają godzinami po twardych, często gorących, a czasem rozgrzanych kortach, podczas gdy ktoś po drugiej stronie siatki próbuje doprowadzić ich do wyczerpania i porażki. I robią to sami i nie mogą się z nikim komunikować podczas najważniejszych rozgrywek.
Często przekraczają granice, strefy czasowe i oceany z tygodnia na tydzień podczas wyczerpującego 11-miesięcznego sezonu. Czasami rywalizują ze sobą o 11 rano. Następnego dnia mogli zacząć o 11 rano. Plany snu i posiłków są niespójne.
Tenisiści mówią inaczej, kiedy mówią o przegranej. Gracz, który nie posiada trofeum na koniec turnieju, nie zajmie drugiego miejsca, a półfinaliści nie zajmą trzeciego ani czwartego miejsca. Zawodowi golfiści, którzy zajęli czwarte miejsce, często mówią, że mieli wspaniały tydzień. Maratończycy i pływacy opowiadają o byciu na podium.
Jak powiedział niedawno Novak Djokovic, który nie jest obcy tenisowi: „Jesteśmy specjalnym sportem, który ma tylko jednego zwycięzcę”.
Pandemia koronawirusa tylko zwiększyła presję i pułapki, dodając kolejny rodzaj samotności. Przez ponad rok gracze w większości turniejów musieli ograniczać się do swoich hoteli, obszarów treningowych i miejsc rozgrywek oraz spędzać wiele godzin samotnie w bezdusznych pokojach. Są testowane na Covid-19 co kilka dni, zawsze wacikiem pobranym z 10-dniowej izolacji poza domem.
Daria Abramowicz, psycholog sportu podróżująca ze Świątkiem, powiedziała, że sport w swojej nowoczesnej formie to wyczerpująca podróż w celu wspinania się w rankingach, obrony swojej pozycji oraz pielęgnowania fanów i sponsorów, którzy mogą zapewnić sieć bezpieczeństwa finansowego, ale Twoje własne wymagania Bring.
„Kiedy twój zbiornik jest pusty lub prawie pusty i czujesz się zestresowany, że jest wiele wyzwań związanych z wydajnością, nie możesz cieszyć się procesem i cieszyć się tą chwilą” – powiedział Abramowicz.
Na dobre lub na złe Osaka wzięła na siebie ciężary.
Po zabójstwie George’a Floyda poleciała do Minneapolis, by maszerować z protestującymi. Po strzelaninie do Jacoba Blake’a w pojedynkę zatrzymała swój sport, kiedy ogłosiła, że nie zagra w półfinale w Western & Southern Open. Na każdym ze swoich meczów na US Open w zeszłym roku nosiła na boisku maskę z imieniem innej ofiary policyjnej przemocy.
„Pozwala sobie naprawdę poczuć i doświadczyć tego smutku” – powiedziała Pam Shriver, była najlepsza zawodniczka i dwukrotna zwycięzca Wielkiego Szlema.
W maju, przed French Open, Osaka próbowała zerwać z wieloletnim protokołem tenisowym, kiedy odmówiła udziału w konferencjach prasowych po meczu, ponieważ powiedziała, że zbytnio obciążają graczy, zwłaszcza po przegranych. Jej zachowanie spowodowało brzydką konfrontację z organizatorami turnieju i wycofanie się z turnieju po zaledwie jednej grze.
W Japonii, gdzie stała się symbolem nowej, wielorasowej wizji tradycyjnie homogenicznego społeczeństwa, przyjęła zaszczyt zapalenia olimpijskiego kotła i stania się twarzą Igrzysk. Był to jej pierwszy konkurs od czasu French Open.
Od trzech lat opowiada światu o swoich zmaganiach z depresją, co według Johna McEnroe wymagało wielkiej odwagi. Siedmiokrotna zwyciężczyni Wielkiego Szlema, która 40 lat później wciąż jest wstrząśnięta nagłym odejściem jej głównego rywala Borga, powiedziała, że jej otwartość prawdopodobnie pomogła niezliczonym ludziom. McEnroe dodał, że może to również utrudnić Osace odniesienie sukcesu ze względu na zwiększoną uwagę, jaką przynosi.
„Jest typem zawodnika, którego potrzebujemy w tym sporcie na następne 10 lat, który powinien wygrać jeszcze kilka głównych turniejów, jeśli znajdzie się we właściwym headspace” – powiedział McEnroe na kilka dni przed rozpoczęciem US Open.
Po około dwóch latach w Pro Tour ze Świątkiem Abramowicz doszedł do wniosku, że kariery piłkarzy – nieuchronnie wypełnione porażkami i rozczarowaniami – mogą przetrwać tylko wtedy, gdy codziennie pracują nad budowaniem poczucia własnej wartości i pewności, że nie wygrywają i nie wygrywają rankingów. to mierzone punkty, a nie relacje. Tylko wtedy mogą znaleźć sposób na cieszenie się tym procesem, choć jest to męczące.
„Trzeba zachować podstawowe wartości, bo bez nich nic nie działa” – powiedział Abramowicz. „Tam jest tylko spalona ziemia”.
Zofia Nałkowska jest autorką publikującą na portalu humanmag.pl, gdzie zajmuje się tematami z zakresu aktualności, polityki, biznesu, technologii, sportu, rozrywki i stylu życia. Koncentruje się na rzetelnym przekazywaniu informacji, śledzeniu bieżących wydarzeń oraz prezentowaniu tematów ważnych dla czytelników w sposób jasny, przejrzysty i przystępny.