Nawet jeśli powodem oglądania tych corocznych programów filmów krótkometrażowych nominowanych do Oscara są czysto finansowe — to znaczy chęć pozostania o krok przed konkurencją w puli Oscarów — w tych kolekcjach filmów znajdziesz nagrody większe niż potencjalne wygrane w hazardzie. Każdy film został już wybrany jako najlepszy kandydat w swojej kategorii przez wyborców oddziału Akademii i dlatego można go niemal obejrzeć w ramach wyselekcjonowanej prezentacji. Procesy eliminacyjne zawęziły już zgłoszenia do pięciu najlepszych pretendentów, więc widzowie mogą być pewni, że program prezentuje najlepszych z najlepszych.
Z pięciu filmów w tym programie akcji na żywo tylko jeden pochodzi ze Stanów Zjednoczonych. Tak więc, jeśli nic więcej, program jest czymś w rodzaju stacjonarnego wypadu do innych lokalizacji. Wszystkie filmy przekazują silne poczucie miejsca i narracyjne dziwactwa. Dobrym tego przykładem jest „On My Mind” Martina Strange-Hansena (byłego zdobywcy Oscara w tej kategorii). Film, którego akcja rozgrywa się w Danii, opowiada zagadkową historię mężczyzny, który wędruje do pustego baru i nalega na wykonanie pewnej piosenki karaoke. Ma swoje powody, które nie są ujawniane do końca, ale do tego momentu On My Mind oferuje wgląd w trzy dobrze narysowane postacie, ich interakcje i otoczenie. To historia, która mogłaby rozgrywać się niemal wszędzie, ale nadal rozgrywa się głównie w ramach niezapomnianego baru.
Please Hold w reżyserii KD Davili w USA ma prowokacyjne założenie i charakterystyczną oprawę. „Please Hold”, opowieść science-fiction osadzona w całkowicie zautomatyzowanej niedalekiej przyszłości, przedstawia trudną sytuację młodego latynoskiego chłopca, który jest zamknięty przez system komputerowy społeczeństwa, w którym nie ma ludzi, którzy mogliby interweniować w jego uwolnieniu. Jest uwięziony w kafkowskiej sytuacji, a większość akcji rozgrywa się w wymyślnie szczegółowej celi więziennej.
„Ala Kachuu” („Bierz i uciekaj”) opowiada wstrząsającą historię porwania panny młodej w Kirgistanie. Z kolei film szwajcarskiej filmowca Marii Brendle sprawia, że aranżowane małżeństwa jawią się jako pozytywny współczesny rozwój społeczny. Ta brutalna kulturowa tradycja więzi bohaterkę filmu, dziewczynę, która przenosi się ze wsi do miasta na studia, w sytuacji nie do utrzymania, która wywołuje u widza silną empatię.
Riz Ahmed, nominowany do kilku nagród aktorskich dźwięk metalu zagrała w brytyjskim filmie The Long Goodbye kilka lat temu. To krótki, ręczny dramat autorstwa Aneila Karii o zatłoczonym muzułmańskim gospodarstwie domowym przygotowującym się do uroczystości, która zostaje przerwana przez nagły i śmiertelny nalot policji. Film w krótkim czasie ustępuje miejsca mnogości emocji i kończy wnikliwą poetycką wypowiedzią.
Wreszcie „Sukienka” Tadeusza Łysiaka to wspaniałe studium postaci motelowej dziewczyny. Drobna Julka odkrywa, że jej niezwykła postura zmusza ją do wyeliminowania z życia możliwości miłości i seksu. Potem nabiera nadziei, gdy podjeżdża przystojny kierowca ciężarówki. W ciągu pół godziny jesteśmy świadkami, jak samotna postać przeżywa szereg emocji i nowych doświadczeń. To także historia uniwersalna, opowiedziana z widokiem na nieznany świat.
Typowy awanturnik. Zły odkrywca. Przyjazny myśliciel. Introwertyk.